Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
25 juli 2019, om 12:47 uur
Bekeken:
140 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
56 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Spijt is wat de bok schijt"


SPIJT IS WAT DE BOK SCHIJT

 

Een kleine bok

schijt

van nature meer

dan een grote bok

die aan verstopping lijdt

Mijn rijbewijs raakte ik kwijt in 1961 toen ik als geblondeerde, zwaar geparfumeerde playboy met mijn zilver gespoten Merces Sport 190 SL met 190 km. over de Heemsteedse Dreef scheurde op weg naar Strandpaviljoen Riche waar mijn goede vriend John Cordell, grafisch ontwerper en in zijn vrije tijd Jazzbassist op trad, met naast me een Heem steedse zwartharige, perverse, wulpse, bisexuele balletstoot (Moniekje) met een paar Dubbel D cuppers van boven en een minijupe van onderen, hmmm, om van te smullen… het leven is soms zo vurrukkulluk, dat leidde allemaal ontzettend af van de verkeers situatie bij het kruispunt van de Jan van Goyenstraat en Heemsteedse Dreef, want je zit toch met één schuin oog op haar hele hebben en houwen gefixeerd en met je rechter klauw in d’r tumtummetje geworteld, die genitale zuignap, daar scheur je je niet ge makkelijk van los, enfin… toen ik per ongeluk expres een negentienjarige blondine schepte die op de fiets net van tennis terug kwam omdat ik in mijn extase de rem- met de gaspedaal had verwisseld,d aar had ik wel vaker in dat soort situaties last van, dus dat was een vast staand gegeven net als mijn tampeloeris. Een enorme knal, die meid stuiterde op mijn motorkap, d’r fiets vloog zes meter de lucht in, een maandverband met vleugels koos als Unidentified Flying Object het vrije luchtruim.Adembenemend dus allemaal en ik zat met open bek van verbazing het tafereeltje te aanschouwen, mijn roze chewing gum viel uit mijn bek.Ze hebben behalve haar gebit, een onsje hersenweefsel, een gescheurde sport beha onder het bloed, een vol gelopen tampon ter dikte van een kachelpijp en een gebroken racket niet veel van haar terug gevonden.Spijt? Dat woord ken ik niet!Spijt is wat de bok schijt.Ik houd trouwens niet van blonde vrouwen. Het was een bedrijfsongelukje.Welk bedrijf?De BV Tijdverdrijf Voor Het Onderlijf!M’n rijbewijs was ik wel voor goed kwijt en het werd een paar jaar zitten in de straf gevangenis van Haarlem, vervolgens nog enkele jaren in het psychopaten asiel met een TBR status omdat het uit eindelijk toch half opzet was volgens het O.M. In de cel naast mij zat oplichter Kees Bregpijp te zuchten die nu hoogleraar is . Hij was betrokken bij de gerucht makende spaarbankboekjes affaire begin zestiger jaren en kreeg net als auteur Theo K. anderhalf jaar.Zijn vader, notaris te Heemstede keek wel even vreemd op toen zoonlief gearresteerd werd. Twee straten verder op woonde Mr. Jungerhans, een advokaat die wegens op lichting twee jaar de bajes in draaide. En die had me toch een rondborstige, zwaar brillende, blozende dochter met een paar dikke tieten en twee bil jartpoten, Tanneke, waar ik mee naar de hervormde kerk ging in 1960 te Heemstede, daar kreeg ik het benauwd van, want om haar in d’r sappige kut te knijpen, nou, daar had ik helemaal geen zin in, want als ze de maand had stond ze stijf van de naar lysol geurende anti septische middelen hoorde ik van ex-klasgenoot drs. Wim Westerkwartier, die nu een paedagogies adviesburo runt.Een eerste luitenant heeft haar toen voor een krats van mij over genomen. Blij toe! In de psychiatrische inrichting Vogelenzang zat het onbegrepen genie Kees , neef van Catharina  ook net weer vast, dus we hebben wel wat afgelachen. Ik heb toevallig alles wat ik wilde mee gemaakt in het leven dat zich als een roman laat lezen en de materiële inherente voordelen van dien verworven. Het een vloeit uit het ander voort in het leven. Kijkt U eens; als je je leven doorbrengt voor de klas en je vrije tijd op een flatje in Zeist, De Clomp  of in een nieuwbouwrijtjes woning in de Vinex als bekroning op een achteraf gezien meer dan bescheten leven, ja, dan moet je niet mee willen praten en leuteren dat je net als Fred van der Wal ook wild en ook mee slepend wil leven, dan kun je beter je grote muil houden over beroemd worden in Parijs, zoals Catharina  altijd deed in 1967, toen ze bij hoog en laag beweerde het daar te gaan maken via al haar interessante re laties in modekringen en dat er voor mij in haar aanstaande glanzende carrière echt geen prominente plaats was, haar roem zou zijn tol eisen, een kunstschilder paste niet in haar gewiekste plannetjes, want ze viel op artsen en medische specialisten vanwege het torenhoge inkomen, het corpsgebral, de overspelige levenswandel en het akade mische nivo van die geschoolde kuttenkijkers…!En dat ze als BOM moeder op een flat in Zeist zou eindigen na haar zilveren jubileum voor de klas te hebben gevierd was een interessante speling van het voor haar zo grim mige noodlot als lesboerin. Ik heb diepe compassie met haar, diepe compassie…en ben nog steeds bereid haar de helpende hand toe te steken, dat kan ik U wel vertellen, maar ja, dan had ze maar naar mij moeten luisteren, maar die sekjuweel bevrijde leraresjes van toen waren zo verschrikkelijk arrogant, eigenwijs en eigengereid in de 60-er jaren, daar lustten de honden geen brood van! Van nature ben ik geen kuttenkijker of begaaf de befsnor. Rimmen is wat anders; daar zeg ik al jaren ja tegen met een grote letter J. Ik ging in de jaren zestig dan ook om met de illustrator  Steun, die heel aardig tekende en bevriend was met de mislukte auteur/leraar H.R. Kletzmeijer.Teun  verkondigde in 1968 toen hij drie hoog op een Amsterdamse etagewoning huisde, dat hij binnen tien jaar in een kasteel aan de Loire zou wonen en "miljoenair" (miljonair) zou worden.Wij wonen nu al jaren in een kasteeel aan de Loire en Nijkamp woont in Zeeland in het gehucht Kets- een naam die maar een letter met kots verschilt- en werd met algemene stemmen gekozen tot voorzitter van de Zeeuwse Kunstenaars Vereniging. Over de ironie van het noodlot gesproken. Een brevet van provinciaal onvermogen, dat wel. Teun Steun heeft jaren niet tegen me willen praten omdat mijn werk op kwaliteitsgronden vanzelf sprekend een veel betere plaats kreeg op de tentoonstelling " Jonge Nederlandse Rea listen van Galerie Mokum" in het Gemeentemuseum Arnhem in 1969. Hij verdacht mij er van de museum directie telepatisch te hebben beïnvloed, maar daar was geen sprake van. Weet U eigenlijk wel hoe veel bank- en beleggingsrekeningen wij onderdehand wel niet hebben te vermikken? Niet te tellen op de vingers van twee handen. En het bedrag aan fondsen? Zes cijfers voor de komma! Alsof je een emmer leeg gooit!

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.