Gegevens:

Categorie:
Drama
Geplaatst:
2 mei 2019, om 22:16 uur
Bekeken:
287 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
108 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Corpsstudent * 1"


`Ik denk dat ze dood is,’ riep Robert-Jan schor toen hij, slechts gekleed in zijn onderbroek, bijna bovenaan de zoldertrap stond. `Ze is erin gebleven.’

   Klaas Nieboer, die zijn krant zat te lezen in het kleine, afgetimmerde vertrek, legde zijn pijp op de rand van de wasbak vanwaar deze erin kletterde, en hij liet de krant voor zijn voeten op de vloer vallen. Met kleine dribbelpasjes liep hij op de lange student toe. De oogjes van de man, die anders zo pienter en oplettend de wereld in keken, waren vol verbijstering.

   `Jullie hebben toch niks bijzonders gedaan, hè?’ vroeg Klaas Nieboer angstig. `Ik hoorde haar gilletjes wel, maar die klonken niet anders dan anders. Laat me d’r even langs.’

   Robert-Jan ging met zijn rug tegen de witgepleisterde muur staan en de kleine man holde voor hem uit de trap af. In de achterkamer bleef Klaas Nieboer als versteend bij zijn jonge vrouw staan. Dikke Bertha, zoals hij haar vaak noemde, lag uitgestrekt, geheel naakt, op het enorme waterbed. Robert-Jan keek over het hoofd van de kleine man naar de blote vrouw die enkele momenten tevoren nog gillend was klaargekomen. Hij kon maar niet geloven dat nu alle leven in haar gedoofd was.

   `Kijk, ze beweegt niet meer, ze haalt helemaal geen adem... ik bedoel, ze ademhaalt niet, ze is echt dood,’ zei Robert-Jan paniekerig. Hij was zich ervan bewust dat de woorden verkeerd waren, zoals altijd wanneer hij zich uiterst gespannen voelde. Soms had hij daar kleine lichtflitsen in zijn ogen bij - een lichte vorm van migraine. Volgens de huisarts niets om zich zorgen over te maken.

   De mannen keken naar de enorme menselijke massa die zo ongeveer driekwart van het bed vulde. Een halfvolle doos bonbons lag naast het kussen waarop roerloos het bolle hoofd van mevrouw Nieboer rustte. Haar glanzende gelaat, omkranst met geelwit-golvend haar, was uiterst sereen. Haar blauwe ogen staarden wazig in het niets, er lag een gelukzalige glimlach op haar lippen bestorven.

    `Ze is de genotsdood gestorven,’ prevelde Klaas Nieboer. `Wat nu?’ Hij fronste zijn wenkbrauwen om eens heel diep na te denken, veel dieper dan hij ooit had nagedacht. Hier had hij niet op gerekend. Gewoonlijk ging hij naar boven als de student langskwam om met zijn vrouw te vogeln. Hij wachtte dan tot ze beneden klaar waren. Meestal kwam de lange jongen, met twee treden tegelijk, verkwikt de trap oprennen om hem te vertellen dat hij beneden kon komen. Robert-Jan schudde hem na afloop altijd beleefd en dankbaar de hand. Hij vond het goed dat de jongeman beneden om de andere dag met zijn onverzadigbare vrouw bumste.

   De man pakte met een treurig gezicht de doos bonbons en keek naar de hoeveelheid verfrommelde papiertjes. `Het is te veel voor haar geweest,’ mompelde hij zacht. `De dokter had nog zo gezegd: geen opwinding, geen snoep.’

   `Die pralines had ik voor haar meegenomen omdat het vandaag precies een jaar geleden is dat we het voor het eerst... En omdat ik m’n propaedeuse heb. En omdat u weer thuis bent...voorlopig. We hadden allemaal iets te vieren.’

   Er viel een diepe stilte.

   `Ik kon er niks aan doen,’ zei hij ietwat beteuterd tegen de man die hem met beschuldigende, trieste ogen aan bleef staren. `Ze bleef maar chocolaatjes in haar mond proppen. Ook terwijl we het deden...’

   De man zuchtte diep.

   `Natuurlijk kon je er niks aan doen,’ zei hij gelaten. `Het moest toch een keer gebeuren. En die chocolaatjes... dat heeft haar plezier natuurlijk zó verhoogd...’ Weer viel er een stilte. Klaas Nieboer streek met zijn hand liefdevol langs de wang van zijn echtgenote. `Ze is nog warm...’

Robert-Jan kon maar niet begrijpen hoe het zover was gekomen. Een uur geleden was hij met een doos bonbons de kamer binnengestapt. Maria had zich met moeite in de kussens opgericht en zacht kirrend gezegd: `Ach mein lieber Junge, haste Süssigkeiten für mich mitgebracht? Dann hab’ ich auch etwas Süsses für dich! Komm mal her.’ En meteen had ze haar ochtendjas losgeknoopt en haar volle naakte lijf blootgelegd. `Heer, al haar verlangen ligt voor u open,’ sprak Klaas, die erbij stond. `Haar zuchten is voor u niet verborgen.’ Maria knipoogde naar haar gast en keek hem begerig aan. Haar man stond op en liep zonder een woord te zeggen naar de open trap. Halverwege bleef hij staan en riep: `Je neemt toch wel de gebruikelijke voorzorgsmaatregel in acht, hè? Het is nog steeds oppassen geblazen met haar.’

   Toen Robert-Jan de man boven hoorde rommelen, kleedde hij zich gauw uit en legde hij zijn kleren op de stoel naast het enorme waterbed. Vanaf het voeteneind tijgerde hij naar zijn geliefde plekje en drukte hij zijn neus in het plukje zachte engelenhaar dat geurde als een tuin Gods - ein herber Duft, herrlich! Ook de rest van haar lichaam rook naar de geurige bloemenzeep die hij de vorige keer voor haar had meegebracht. Ze was kennelijk net uit bad gekomen. Hij ging boven op haar liggen en zonk diep weg in haar heerlijke vleesmassa en vetrollen. Alles schommelde en bolde op en bobbelde en wiebelde en blubberde in haar en onder hem en om hem heen - hij gaf zich over aan, hij ging op in... een oceanisch gevoel.

   `Ze is nog warm...’ zei de man nogmaals. `Je zou nog een keer kunnen. Jullie deden het toch altijd een paar keer achter elkaar?’

   `Tweemaal...een enkele keer drie,’ zei Robert-Jan vertwijfeld. `Maar niet direct achter elkaar.’

   De man keek hem met een vragende blik aan.

   `Elk van ons nog een keer...jij en ik... Een aller-, allerlaatste keer om afscheid van haar te nemen?’ vroeg hij voorzichtig. `Nu het nog kan, nu haar lichaam nog warm is?’

   Robert-Jan slikte. Ze keken elkaar aan, de kleine en de lange.

   `Goed dan. Maar u eerst.’ Hij begreep niet waarom hij de man ineens met u aansprak. Vanaf het begin hadden ze elkaar getutoyeerd. Hij slikte weer en zei nerveus: `Dan ga ik wel zolang naar boven.’

   `Nee, ga d’r gewoon even bij zitten,’ wees de man terwijl hij zijn riem losgespte. Robert-Jan ging boven op zijn eigen kleren zitten en keek gespannen toe. 

   Toen hij even later zelf aan de beurt was en grimmig haar dode lichaam besteeg, dit keer zonder haar gebruikelijke kirrende, uitnodigende kreetjes - ‘Du bist ja süchtig!’- wist hij dat hij een onvergeeflijke enormiteit beging. Het was verschrikkelijk zoals de vrouw bewegingloos onder hem lag, met blauwe, starende knikkers van ogen, en met een halfopen mond die hem nu geen opwindende woordjes meer toefluisterde: `O bitte! Bitte! Es ist so süss, so herrlich. Ich komme! Ich komme! Komm auch, mein Liebling!’

   Na afloop stonden beide mannen naakt en beduusd aan het voeteneinde te kijken naar het ontzielde lichaam. `Een waardig afscheid,’ prevelde Klaas, `wat wij zojuist met haar gedaan hebben.’

  

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.