Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
10 november 2018, om 20:24 uur
Bekeken:
228 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
100 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Je kan alles opschrijven wat je beleefd hebt, maar je moet..."


Je kan alles opschrijven wat je beleefd hebt, maar je moet er geen mythe of voorspellende naar achteren geworpen slagschaduw van de echo van de toekomst van maken. Profeten en filosofen stoven de mensen graag een kool.Ik heb dat in het Haarlemse kunstenaarsmilieu van de jaren zestig wel eens gedaan. De animatie filmer Gerrit van Dijk wees mij daar onlangs nog op maar ik herinner mij daar niets meer van. Er is wederzijdse waardering voor elkaars werk en het laatste bezoek een paar jaar geleden aan zijn huis in Haarlem verliep prettig.Het door mij al lang vergeten conflict zal hem meer hebben gedaan dan dat het mij deed. Het enige aspect dat ik mij kan herinneren is het feit dat ik geen deel kon nemen aan de door hem opgerichte Haarlemse kunstenaarsvereniging X-65. De reden van uitsluiting was mij onduidelijk, maar hoe lang is het niet geleden. Ik keerde in 1967 al weer terug in Amsterdam waar een harder, professioneler kunstklimaat heerste dat wel heel anders was dan het ingeslapen Haarlem van de sixties. In die jaren leefde ik bovendien bij the awareness of the moment.Gisteren was vergeten, morgen telde niet. Ik deed maar wat. Ik nam niets en niemand serieus behalve mijn beeldend werk.Op web logs heb ik uitspraken gedaan in het verleden waar ik nu alleen nog maar om kan glimlachen.De vinger aan de pols van het tijdsgewricht houden om de hartslag te ervaren van wat actueel is in de maatschappij? Daar ben je sterk in tussen je twintigste en dertigste. Het is nu een kwestie van aftellen. Op weg naar de Grote Finale! Ik zag het midden jaren niet erg optmistisch in wat de politiek van de VS betrof. Vreesde een oorlog met China en we weten hoe het in Korea verliep.’
Het citaat van Anais Nin dat aan mijn nieuwe reeks weblogs voorafgaat, blijf ik zeer raak vinden: Writers do not live one life, they live two. There’s the living and then there’s the writing.”Ik heb het gevoel dat ik geen twee levens leef maar tien als dubbeltalent en exploreer dat optimaal. Hier sta ik; ik kan niet anders!Vijftien uur per dag werk ik aan mijn teksten en schilderijen. Het is onbegrijpelijk dat veel werknemers uitzien naar hun pensioen om dan de hele dag achter de geraniums te zitten suffen. Vakantie haat ik. Een middag niks doen bij een exositie zitten maakt mij ongelukkig.Ik doe dat schrijven van teksten niet uit ijdelheid maar uit vooropgezette dienstbaarheid om het mijn biografen en om het kunsthistorici makkelijker te maken door ze een overvloed aan materiaal te geven waar ze uit kunnen kiezen. Ik geef ze de volle bak.Een zeer geleerde weblogger mailde mij eens met de duidelijke vraag waarom sommige mensen (waaronder ik mijzelve schaar) hun hele hebben en houwen publiceren op schaamteloze wijze. Hij is daar zelf heel terughoudend in. Het is zijn goed recht, maar ik denk er anders over.Schrijven is therapie, beweren sommige commentatoren. Schrijven is veel meer, de spoken van het verleden bezweren, een rode draad ontdekken in het leven, de gebeurtenissen die jou en je eigen persoon troffen een plaats geven in het grote geheel.Petite histoire? Wat is daar op tegen?
Zoek hier geen opwaartse vlucht achter, richting hemel of naar beneden, de zelf gekozen hel van het sadomasochisme of obscure religieuze bevlogenheid.Ik heb dat transcendente gevoel nooit zo gehad. Religieuze extase is mij vreemd, dat vind ik iets voor kwezels en gemankeerden van geest. Ik ken de oplichterswereld van pinkstergemeentes en evangelische sektes heel goed. Te goed. Tussen 1963 en 2002 heb ik diverse benauwende sekstes van dichtbij meegemaakt. Ik heb er geen enkel nostalgie naar. Een kritische opstelling in die gemeenschappen stelt men niet op prijs. Vragen wordn nooit beantwoord door de leiding. Incest wort er afgedekt en met de mantel van een gefingeerde naasteliefde bedekt.Ik moet dus ook niet genezen van mijn deelname aan sektes, want ik was nooit involved.Bij het luisteren naar stukken van Bach hoort voor mij wel een soort sfeer waarbij ik niet meer van deze wereld ben en weg zweef. Dan vervaagt de kosmiese tijd en verlies je het besef van alle tijd en ruimte. Subspace noemen beoefenaren van het SadoMasochisme die bewustzijnstoestand. Gelanceerd worden als een kruisraket. Om de aarde cirkelen als een satelliet, maar niet voor lang. Muziek heeft het vermogen om je te verplaatsen en om die reden van veel meer impact dan welk schilderij ook.Als dertienjarige begon ik rock ’n roll platen te kopen, daarna New Orleans Jazz, Blues, Moderne Jazz, Bebop, Chansons en later Barok muziek met Bach als hoogtepunt. Bach heeft mij het gevoel, compassie en inlevingsvermogen terug gegeven.’
Die muzikale extase lijkt inhoudelijk in tegenspraak met zowat alles wat ik geschreven heb aan proza. Mijn teksten gaan over plankgas leven. Let it all hang out. Ze worden getypeerd door de onrust van een odyssee aan levenservaring. Een onrust die tot uiting komt in de levenshonger van de dwangmatige vitalist. Een broeierige onrust ook, zoals je die terugvindt in de verhalen, vol levensechte details. Ik krijg wel eens bezoekers die denken dat het hier dag en nacht feest is, sex, rock ’n roll, drank en lekkere wijven ter beschikking, maar de realiteit is geheel anders. Ik leef eerder het leven van een terug getrokken monnik en overweeg beslissingen. Die attitude is de meeste collegas vreemd.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.