Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
14 oktober 2018, om 10:26 uur
Bekeken:
193 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
120 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een gereformeerde miljonair op klompen (deel 5)"


Carel Blotkamp, ’s lands grootste autoriteit op het gebied van de beeldende kunst vergeleek het werk van de Oude Meesters met dat van Henk Helmantel als een symfonie met een straatdeuntje of een kinderachtig aftelversje.

Cees Strauss van dagblad Trouw stelt terecht vast dat de kunst van Helmantel suggereert dat het 17-e eeuws is, maar daar niet aan kan tippen.

Ik ben er van overtuigd dat in de nabije toekomst het werk van Helmantel nog geen dubbeltje meer waard zal zijn en op de veiling voor een fooi weg gaat. Kunstschilders zijn geen slimme mensen.

Schilderen is een tijdverdrijf dat uit een tekort ontstaat.

Zij zijn de geamputeerden van geest, de tobbers met een onzichtbare geestelijke bochel.

Polemiek kan het landelijke kunstenaarsbestand niet aan.

Wie polemiseert stelt zich buiten de groep en wordt uitgestoten.

Ik heb heel wat polemiek in druk verspreid. Ik houd mijn mond niet. Nooit zal ik zwijgen wat het mij ook kost.

De aangesprokenen zwijgen verongelijkt of betichten mij van fascisme, sinds 1945 de algemeen gangbare dooddoener in literaire en beeldende kringen. De auteur W F Hermans werd van fascisme beticht omdat hij weigerde in het linkse utopistische denken van de zestiger jaren mee te gaan.

De waan van de tijd blijkt achteraf altijd belachelijk.

Helmantel is een behoed zaam man. Hij wikt en weegt. Zijn weegschaal is de mijne niet. Hij beweert een bewonderaar te zijn van Mondriaan en Appel, twee uiterste tegenpolen die niets met de realistische kunst te maken hebben. Ik sprak over Helmantels statement met een Helmantel epigoon, de alleen wonende Friese schilder Coco Cordèl uit Gorredijk. Ik vroeg hem waarom Helmantel een abstract schilderij van Martin Tissing had gekocht, een schilderstijl die geheel in tegen stelling is tot zijn op Bijbelse principes gestoelde visie dat de realiteit en alleen de realiteit geschilderd mocht worden.

Het antwoord van Cordèl was duidelijk: Henk dekt zich in tegen elk vorm van kri tiek uit het andere kamp en Tissing heeft veel te vertellen in het Groningse kunst circuit.

Een aankoop van een schilderij van Tissing werkt als glijmiddel in het wazige kunstenaars plantsoen als aanloopje naar Hoger op.

Tegen deze mentaliteit heb ik mij altijd verzet en zal ik mij blijven verzetten. En daarom houd ik niet van Helmantel en ook niet van zijn kunst, niet van zijn voor ingenomen religieuze preoccupaties, niet van het stijl gereformeerde bekrompen milieu waarin hij figureert, niet van zijn vrouw, noch van zijn huis, ezel of paard, zijn minderen en zijn kinderen, niet van zijn zelfingenomenheid en zelfover schat ting, niet van zijn verongelijkte praatjes en huilie huilie geklaag dat hij niet in het Museum mag tentoonstellen met zijn dure kitsch en een dikke bankrekening laat mij al helemaal koud.

 

Rolf van der Marck februari 6, 2009

 

Ik haat Helmantel. Hij is een nog in leven (nou ja, wat heet leven) gebleven Gouden Eeuwer, een fossiel, dat nog steeds denkt & doet wat de mensen toen dachten & deden.

Daartoe heeft hij kennelijk ook nodig om te praten over “stilstaende dinghen”, als ware het nog niet duidelijk dat hij niet van deze tijd is!

Kunstenaar van het light?

Kunstenaar van het jaar nulll!

 

Rolf van der Marck februari 6, 2009

 

Laila, betekenisvol: als anti-spam getal moest ik “0” invullen!

Helmantel is zo tijdgebonden als de pest: 17e eeuw. Hij dupliceert –knap, dat moet ik hem toegeven– de kunstjes van de Gouden Eeuwers, maar het blijft ste ken in vakmanschap, nergens wordt het meesterschap.

Niet dat ik een groot fan ben van Dumas, maar in ieder geval is ze lichtjaren beter dan Helmantel.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.