Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 juni 2018, om 21:09 uur
Bekeken:
168 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
115 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Daar hield hij van. Meisjes die expressief in bed waren."


‘Ken je die song van You talk too much?’ vroeg hij. Ze zei niets maar stapte weer in bed en gingen gewoon verder waar ze gebleven waren.

Haar prachtige, goed ingeoliede, perfecte lichaam bewoog zich aan één stuk door onder zijn geoefende handen, schuivend en draaiend in een exquis ritme alsof ze zich overgegeven had aan een zwoele dans.

Ze kreunde en hijgde, siste als een slang, jammerde soms met hoge uit halen, terwijl ze over haar hele lichaam begon te beven. Niets nieuws onder de alles onthullende zon van zijn eroties univer sum.

Hij wilde haar niet tot rust brengen, maar kijken hoe ver hij kon gaan met haar.

Het beven van haar werd heviger, net zoals Frieda altijd in bed te keer ging en waar hij in het begin erg aan moest wennen als schuchtere, romantiese jongeling.

Haar handen gingen mechanies op en neer over zijn rug en haar on-derlichaam duwde zij op met een schokkende, rollende beweging alsof ze reageerde op elektriese schokken uit een electro torture apparaat, populair onder sommige sadomasochisten. Shocktherapie. Hoogspanning levensgevaar.

Hij sprak zacht tegen haar, maar zij hoorde hem niet. Achter haar gesloten oog leden rolden haar ogen wild heen en weer. Roll away the stone.

Opeens schreeuwde zij het uit in extase.

Daar hield hij van. Meisjes die expressief in bed waren. Het was niet alleen een visueel en tactiel gebeuren.

Krijsketels. Passie. Tegen mekaar op krijsen. Bokken en snokken.

Na afloop keken ze in woordeloze eensgezindheid op de design bank van zachte witte glanzende kunststof naar de kleine zwart wit televisie met het zesendertig centimeter beeldscherm en twee V vormige gepositioneerde spriet antennes.

Een VPRO programma. Jimi Hendrix in een zwarte cape, gezeten op een kruk, playbackte opzettelijk naast de tekst van zijn tophit ‘Hey Joe’.

De nieuwe zwarte Dylan, dacht hij. Dat beloofde nog wat voor de komende jaren.

Ze nam een laatste trek van haar laatste Dame Blanche. Ze was weer even sophisticated als voorheen. Cool and collected. Lady like. Gereserveerd. Het lege pakje verfrommelde ze en legde het op de witte kunststof tafel.

‘Wist je dat je schreeuwt als je klaar komt?’ vroeg hij.

‘Oh, ik gil altijd als een krijsketel, zeggen die medische studenten in Eylders als ik ze tegen kom. Het gaat buiten mij om. Dat moet mijn uitheemse afkomst zijn. Ik geil echt helemaal weg. Op de academie dachten ze dat ik van Spaanse afkomst was, anderen dachten weer dat ik uit het oostblok kwam. Ze denken maar. Ik kom wel aan mijn trekken, daar zorgt dit meisje wel voor’.

‘Dat dacht ik al’ zei hij.

‘Jij houdt liever je mond als je klaar komt, hè. De stille klaarkomer. Het zwijgzame tiepe. Lid van de Silent Majority. Stille wateren en de rest kun je er bij verzinnen bij het hengelen’, zei ze geamuseerd.

Ze had alles op een rijtje. Overal een antwoord op.

‘Ik denk altijd meer van; doorzwemmen en kop dicht!’ verzon hij ter plekke.

‘Rare gedachtes houd jij er op na. Kun je eigenlijk wel zwemmen? Kunstenaars zijn toch krukken als het op sport aan komt, die springen nog niet over een touwtje dat op twintig centimeter hoogte is ge spannen, net als W.F. Hermans.

Mijn broer kent ook een haarboer die ergens in Utrecht een atelier heeft. Een pens als een bierton, een befbaard als Vader Abraham  met een brilletje met glazen er in als colaflesbodems. Stripfiguur’.

‘Ik had voor mijn dertiende al drie zwemdiplomas’.

‘Zie ik je niet voor aan met je lange haar. Sportjongens hebben toch altijd stekeltjeshaar en varkenskoppen? Kom je niet verder dan één baantje school zwemmen?’

‘Waar slaat dat  op? Gaan we hatelijk doen? Wat bedoel je daar nou weer mee?’

‘Niets! Ik moest aan een vriendje denken die ik in het zwembad heb leren kennen! Die was de zwemkampioen van zijn dispuut. Hij studeert al vijftien jaar medicijnen en heeft een Porsche. Voor zijn verjaardag gekregen. Hij had dat boek van Jan Cremer gelezen, die had een Harley, toen wilde al die studenten een Harley hebben. Cremer had succes en kocht een tweedehands Mercedes sport voor veel te veel geld.

Ik ken hem via mijn broer, die schilder Peter van Pé, die staat op kunstmarkten. Hij verkoopt alles! Voor hoge prijzen! Hij schildert Westerik en Berserik een beetje na. Je weet wel van die debiele koppies. Lekker commercieel!’

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.