Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 juni 2018, om 21:03 uur
Bekeken:
179 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
105 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Haar wijsvinger priemde in de richting van het beeldscherm"


Opeens ging ze recht overeind zitten. Haar wijsvinger priemde in de richting van het beeldscherm.

‘Kijk, kijk, dat ben ik! Kijk!’

Hij keek naar het scherm- haar gezicht en lange benen waren goed te zien in de bikini toen ze in het water dook en volgens de reclame tekst de geur van wilde limoenen om zich heen verspreidde van uit haar intiem.

Wie haar dijen als meisje spreidt, die verspreidt gezelligheid.

Glimlachend en voor het eerst echt ontspannen keek ze naar het scherm.

‘Wat ben ik mooi! Ik houd van mijzelf! Als je niet van jezelf houdt kun je niet van anderen houden. Wat oneindig, goddelijk mooi ben ik! Heb je gezien hoe mooi ik ben? Wie is er mooier dan ik? Al op de Mulo was ik het mooiste meisje van de klas’.

‘Je bent de mooiste en dat niet alleen: je krijgt van mij bij voorbaat gelijk, ook al zou je ongelijk hebben. Mooie meisjes hebben altijd gelijk en mooie meisje hebben altijd een lelijke vriendin om beter op te vallen’ zei hij om haar te sussen.

Ze hoorde hem niet en bleef gebiologeerd kijken naar haar ver schijning in het reclame spotje.

Toen ze om elf uur die avond weg ging zonder haar telefoon num mer te geven zat hij op de bank naar de twee rozen te kijken die er al een week stonden en waar al een paar blaadjes vanaf waren gevallen.

‘Ik zie je nog wel eens. Of niet! Het was leuk zo lang als het duur de!’ was het laatste dat ze zei.

 Alle vlees was als gras, had hij ergens gelezen. De mens niet meer dan een zak klotsende botten, stront, pis, drab, bloed, etter, botten, kraakbeen, slijm en hormonen, bij de navel het geheel bij elkaar ge bonden als afsluitdop.

Hij knapte af op navels die naar buiten stonden.

Een navel moest een miniatuur kutje zijn net zoals sommige knijp portemonnees. Lekker er in wroeten met je wijsvinger en er dan aan ruiken, net zoals Gerard Reve in ‘De Avonden’ deed.

Waarom schoten die pessimistiese zinnen hem nu te binnen!

Wat wilde hij nog meer? Hij had toch zijn gram gehaald? Love was just a four letterword.

Liefde over het graf heen? Ja hoor, maar niet voor hem..

De realist in hem stelde geen vragen. Als er geen antwoord is op een vraag dan is de vraag zinloos. In elke ontmoeting lag al bij voorbaat  het afscheid besloten.

Hij zette de ventilator vlak voor de rozen op maximale snelheid. De bladeren en bloemblaad jes vlogen in het rond.

Een miniatuur wervelwind. Het beeld zou visueel mooi in een film passen van Wim van der Linden. Symbolisch. Dramatiek al om. Sad Movies.

Voor sommige kunstenaars was de roos het symbool van het vrouwelijk geslachtsdeel. Dan vlogen nu de stukken er van over drachtelijk in het rond.

When the shit hits the van. Freud zou er wel weg mee weten!

Spoedig zou de telefoon aan één stuk gaan rinkelen, zoals iedere avond na elf uur.

Party time. De stad behoort de nacht.

Een van zijn vrienden was verwoed dammer. Hij zei altijd: eerst achter de schijven, dan een pot bier, een jointje en daarna achter de wijven.

Zijn vrienden en vriendinnen zouden hem in de loop van de avond wel vertellen waar iedereen die avond naar toe ging.

De nacht werd hem tot dag en behoorde de stad toe. Hij zou met allen even een kort, zakelijk gesprek door de telefoon voeren en koel evalueren wat echt belangrijk was om naar toe te gaan in verband met zijn tot nu toe zo voor spoedig verlopen carrière in de hoofdstad waar geen einde aan leek te komen.

 

 

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.