Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
23 juni 2018, om 14:44 uur
Bekeken:
164 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
114 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Gedachteloos stak hij de krant in zijn zak en rekende af..."


Gedachteloos stak hij de krant in zijn zak en rekende af bij de bar van de sociëteit. Buiten gooide hij de krant weg. Nog een paar uur en het waren al weer yesterdays papers. Het gaf hem enig genoeg en dat geen ander de krant zou kunnen lezen of het moest een zwerver zijn op zoek naar voedsel in de vullisbakken van het Rokin.

Het was de vraag of dak- en thuislozen lazen. Net zo min als voet balliefhebbers of wielrenners. Mannen die hun hersens in hun kui-ten hadden zitten.

Waarschijnlijk lazen de dak- en thuislozen niet eens de thuislozen krant die ze zelf elke dag uitventen om naast hun uitkering flink bij te beunen.

 

In de bloemenwinkel aan de overkant van het ateliergebouw waar het nog warmer was dan buiten, zocht hij in zijn zakken naar het stukje papier waar hij bij de eerste ontmoeting de naam van haar lieve lingsbloemen en haar adres met telefoonnummer op had ge-schreven. Standaardprocedure in het leven van een mooie jongen die in de kunst zat.

Rozen.

En speciaal de Ruby Tuesday. Een robijn rode roos. Kunstmatig kweekproduct, gegroeid op steenwol waar boven uit een automa- tische sprinkler een mix van chemicaliën drupten.

De schone schijn.

De winkelbel rinkelde vrolijk toen hij de deur opende.

‘Maestro aller Maestros!’ zei de bloemenverkoper met gespeelde eerbied en maakte eeen buiging.

Hij glimlachte vaag als antwoord.

‘Heb je nog iets moois dat leeft en bloeit en immer weer boeit?’ vroeg hij

‘Is het weer zo laat, meneer de kunstenaar? Hangt er liefde in de lucht?’

‘Ja! Mijn nieuwste model! Ik heb haar fotos al in mijn plakboek ge plakt! Voor mijn otobiografie, weet je! Ik probeer het de kunst historici en mijn biografen zo gemakkelijk mogelijk te maken, weet je wel! Ik geef ze het materiaal op een presenteerblaadje! Kunnen ze er wat tempo mee maken. Voor je het weet ben je lawaaie en lig je in je kist de madeliefjes in de lente naar omhoog te douwen zo als al die rottende lijken!’ zei hij achteloos.

‘Ja,ja! Het zal wel! Jij kunt het altijd weer mooi verpakken. Last van lulbroei zal je bedoelen! Otobiografie. Hou toch op. Stop het maar in je reet! Jij een otobiografie? Je maakt toch zeker een grap-je? Laat me niet lachen! Je bent de saaiste man ter wereld! Otobiografie? Forget it! Ik moet er gewoon van opgeven bij de gedachte alleen al! Wat een burgerlijk idee! Beuwah!’ zei de bloem-en verkoper.

‘No kidding!’ zei hij.

‘Hoe krijg je het toch voor elkaar met die meiden? De hoeveelste is dit niet al dit jaar?’

‘Het is de ware! De enige echte ware!’

‘Dat hoor ik elke keer! Voor hoe lang deze keer?’

‘Ik kan ook naar je concurrent gaan als je morele bezwaren hebt!’ zei hij korzelig.

‘Dat staat je vrij, maar of je daar ook gratis een zakje pokon bij krijgt is de vraag!’

‘Zonder pokon kan ik leven, zonder jou ook, zonder mooie vrouwen niet! De roep van het vlees! Vraagt om een antwoord!’

‘Wat moet ik deze keer eigenlijk sturen?’

‘Drieëntwintig rozen! Ruby Tuesdays. Ze wordt drieëntwintig aan staande zondag! Hier is het adres. Ergens in de buurt van de Plan tage Muidergracht. Tegenover de Hortus. Vlak bij het huis van Adriaan Moriën, je weet wel. Jij kent Amsterdam beter dan ik’.

‘Als ze zondag jarig is dan is ze astrologies een Leeuw. Krijg je ge heid moeilijkheden mee als Schorpioen. Dat betekent herrie in de tent. Het kan eenvoudigweg niet goed gaan tussen jullie. Ben be nieuwd hoe lang ze het met je uit houdt! Of jij met haar. Tineke, mijn buurvrouw van drie hoog achter, bellen bij de buren, met d’r harige achterpoten en een veel te kleine jongenskont, komt met haar Big Boobies uit Groningen, dus dan weet je het wel. Zij is ook een schorpioen. Vuur verguld. Hellfire. Slaapt op een ouwe deur die op schragen staat. Een kakmadam. Haar matras wordt nat door gebrek aan ventilatie. Je kunt niet ongestraft als ouwe doos op een bij de vullis gevonden oude deur slapen. Artistiek hoor. Die buuf! Een voortdurend om zich heen schietende verbale torpedoboot is ze. Constant herrie mee over de trap! Een relteef! Krijsen, vloeken en schelden! Je krijgt je handen er vol aan! Let op mijn woorden! Een schorpioen!’

‘Ik zal maar doen alsof ik niks gehoord heb, ouwe rukker!’

‘Was ze lekker in bed?’

“Heel wat lekkerder dan dat jij bent met je dikke pens, denk je ook niet? Hou jij je boterletter maar in je ranzige gulp anders haal je ‘m nog open aan de dorens van een roos!’

‘Gaan we lullig doen?’

‘Dat hangt er van af. Wie kaatst…’

‘Je weet niet eens of ik lekker ben tussen de klamme lappen, want ik ben nog nooit met je naar bed geweest!’

‘En dat zie ik voorlopig ook niet gebeuren! Je bent mijn tiepe niet. Ik val niet op verwijfde papzakken, maar als het toch moet bij ge brek aan beter bij voorkeur manlijke, atletische tiepes met meer dan alleen dat halve onsje verstand van jou! Een advocaat die bergen verzet op zijn kantoor en beklimt in Zwitserland met een eigen vakantiehuis en een King Size dubbelbed. Een Hastens. Boxspring. Voor minder ga ik niet!’.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.