Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 juni 2018, om 22:54 uur
Bekeken:
208 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
118 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"In de Haagse Post een society foto "


Hij nam lijn 11 en stapt uit op het Leidseplein.

Liep even de Bruna binnen in de Leidsestraat en daarna over het Koningsplein waar bleke, pukkelige studenten voor een foeilelijk gebouw hingen.

De Universiteits bibliotheek waar hij in 1964 wekelijks kwam.

Via het Spui naar de sociëteit Arti et Amicitiae aan het Rokin. Hij was er kind aan huis en hoefde nooit zijn lidmaatschapskaart te la-ten zien.

Een stel rumoerige Rijks akademieleerlingen was net die middag door de politie de sociëteit uit gezet.

De grootste bek van het stel, een talentloze krullebol met 5 jaar lagere school, zou 25 jaar later beweren dat hij ooit lid was geweest.

 

In Arti et Amicitiae ging hij in de donkere sociëteitsruimte aan een van de ronde tafels van het zware, donker bruine monumentale Ber-lage meubilair zitten.

Op het nippertje was het interieur en de stoelen en tafels gered van de desastreuze plannen van beheerders om het te vervangen door praktiese formicatafeltjes en chroomstalen stoelen met donkerrode plestik zittingen zoals in een otomatiek het standaard meubilair.

Gemakkelijk te hanteren.

Zo prakties in het onderhoud.

Het doorgaans weinig daadkrachtige bestuur van beeldende kunst enaars dat zich de Arti maffia noemde en aangesteld leek om uit sluitend de eigen belangen te verdedigen, had er in een lucide mo ment toch nog een stokje voor gestoken.

Hij was de enige klant tussen de middag. Hoe minder zielen, hoe meer vreugd in het kunstenaarsplantsoen.

Hij las die middag de ochtendkrant van wakker Nederland. De uit smijter rosbief at hij langzaam op, niet bepaald geboeid door het nieuws in De Telegraaf.

Niet alleen vanwege de inhoud maar ook door de vorm waarin het gepresenteerd werd.

Larmoyante verhalen over weinig belovende vaderlandse filmsterretjes, jongens van stavast uit de onderwereld, arrogante toneel regisseurs en actricetjes, die van analfabeet tot cultuur goeroe werden gebombardeerd.

In de Haagse Post een society foto pagina waar hij een foto van de directeur van een grote Amsterdamse uitgeverij tegen kwam die niet alleen enkele tekeningen van hem had gekocht, maar het na de scheiding van zijn secretaresse aangelegd had met een onbeduiden-de actrice.

Vervolgens met een los geslagen bisexuele columniste die in Zand voort woonde en hij zo nu en dan mee in zee ging. Ze verzamelde schelpen en poogde Brigitte Bardot te imiteren met hetzelfde pruil ende pruimedanten mondje. Dochter van een bekend Amsterdams acteurs echtpaar.

De columniste was tonnen kwijt geraakt aan een malafide belegger. Ze rekende er op dat haar tijdelijke minnaar, de uitgever, haar schadeloos zou stellen.

Het bleek een vergissing.

De tweede ex van de directeur van de niet nader te noemen uitge verij was er flink op vooruit gegaan en woonde na de boedelschei ding in een grote villa in Bloemendaal op een duintop aan een laan.

Veel omhanden had zij niet.

Ze gooide zich op de asielzoekers industrie en kookte een maal in de week in het plaatselijke asiel zoekerscentrum Hollandse pot bij wijze van inburgeringscursus voor de cous cous snorren en agres sieve, raaskallende fundamentalistische moslims met rollende ogen en schuim op de bek, die ons land in burnoes en boerkas overstroomden.

Héérlijke types die asylanten, zei ze. Zo heel anders dan die be krompen Hollanders.

Vreemde culturen hadden haar zo veel te leren. Fluwelen boys die natuurmensen.

Ze hadden de hele dag niets omhanden.

Ja, dan wil je wel.

De vertegenwoordigers van de multi culti stroming kenden nog ech te romantiek als ze zich verloor in de donkere ogen van de nieuw komers.

Sprookjes van de duizend en een nacht.

Ali Baba en de zeven rovers. De geest was uit de fles. Het was nog maar het begin.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.