Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 juni 2018, om 22:51 uur
Bekeken:
190 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
89 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Hij mocht één foto van haar uitzoeken"


Cat verzamelde ervaringen, zei ze. Niet erg origineel. Wie niet? Haar luchtige, compromisloze tolerantie en aan arrogantie gren- zende zelfverzekerdheid gaf hem een vreemde, wrange smaak in zijn mond.

In niets herkende hij zich in haar opvattingen over de liefde en het leven.

Haar hoofdstedelijke tolerantie leek inwisselbaar voor volkomen onverschilligheid.

Wisselgeld.

Waar twee ruilen moet er één huilen. Hij vond het geen optie.

Als ze terug uit Spanje kwam zou ze hem een suède donker rode das kado geven, die hij veertig jaar later nog in zijn kleding assortiment zou hebben maar bijna nooit zou dragen.

Een relikwie. 

Hij mocht één foto van haar uitzoeken uit een serie die gemaakt was door een bekende Heemsteedse fotograaf.

Toen ze niet keek pakte hij er nog één extra bij uit haar reiskoffer- tje.

Tientallen jaren later keek hij nog regelmatig naar haar fotos.

Hij zou haar nooit vergeten omdat er veel aan te onthouden viel.

Op haar kamer vlak bij de Hortus botanicus hing aan de muur een vergeeld, gescheurd affiche van een torero in volle actie.

Stierenvechten vond ze zo opwindend als het publiek massaal olé riep.

Hij vond het dierenmishandeling. Smaken verschilden.

‘Je weet niet waar je over praat. Je moet er bij geweest zijn’, had ze afkeurend gezegd.

Ze kregen er een meningsverschil over. Wreedheid tegen dieren verwierp hij.

 

Op zijn negentiende eeuwse, verstelbare, smeedijzeren tekentafel, die hij van kunstschilder Theo Daamen had overgenomen, lag een vel driehonderd grams wit papier van zeventig bij honderd centi meter waarop hij met contourlijnen de kraag van een blauw over hemd had getekend.

Een Arrow shirt.

Een paar jaar later zou Har Sanders overhemden gaan schilderen en tekenen.

Dankij een wederzijdse kennis, de latere Meester Vervalser Geert Jan Jansen, die zijn keuze van onderwerpen mondeling door gaf aan de collega uit het Zuiden des lands zodat deze meneer met de eer ging strijken.

Plagiaat was er in vele vormen. Hij bleef er tamelijk onverschillig onder.

Het leek in de beeldende kunst de modewereld wel. Elk jaar een andere hype.

 

Hij nam een van de blauwe Bruynzeel tekenpotloden uit een doos en zette zich aan het werk.

Het was monotoon, geconcentreerd werk.

Elke vierkante centime ter stond van tevoren vast. Zijn werk was een invuloefening.

Zijn leven ook, dacht hij soms.

Als iets niet opwindend was dan was het wel ’t kunstenaars be- staan. Monnikenwerk.

Na een paar uur hield hij op met tekenen.

Het was mooi geweest.

De hoge ramen van het atelier dat op het Noorden lag stonden open.

De tekening dekte hij zorgvuldig af met een stuk doorzichtig plestik tegen vliegen en stof.

Hij liep het atelier uit en sloot de deur. De lange stoffige gang met de houten, ruwe vloerdelen eindigde bij een steile, stenen trap diwee dagen was zijn opvouwbare minifiets al gestolen.

De meeste ateliers werden regelmatig open gebroken door gele genheidsdieven.

Hij drong aan op het sluiten van de buitendeur maar de andere kunstenaars vonden dat niet democraties.

Alles moest kunnen. Iedereen was welkom, weet je wel. Dag en nacht bereikbaar.

Make love, not war. Bloemen in je haar, het verstand op nul, de blik op oneindig. e nooit geveegd werd.

Soms liepen er ratten of schichtige drugsverslaafden monomaan mompelend door de gangen.

Hij was er niet bang voor, maar vermeed ze.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.