Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
20 maart 2018, om 07:46 uur
Bekeken:
388 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
180 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Gewoon een vrucht van modern samen leven."


Ik vind de achteruit opening van de mens veel interessanter dan de voor ingang. Ben een liefhebber van de achterwaartse achteruit oefeningen in duo verband. Anale seks dus. Een actuele praktijk. Jawel, ook de orale bediening van die geheiligde paarsbruine, kusbare roos van vlees. Het moet dan niet alleen bij kussen en likken bllijven van de achter uitgang maar ook echt heerlijk bruinwerken met de spitse tong naar binnen in een cadans van tenminste tien Hertz. Flip, flop and fly met je tong.  Werk aan de winkel dus als darmtoerist.

Anderen kunnen haar dus ook niet de vrijheid en levenslust schenken door de achteruitgang als vooringang te gebruiken en over te gaan op de achterwaarste achter uit oefening in duo ver-band ter plaatse in d egenitale gymzaal, want er is maar plaats voor eentje in de anale sector.  

‘Als u de teksten wat sexualiteit van Fred van der Wal goed gelezen heeft dan weet u dat die soort van vrijheid van seks bizarre voor mij alles betekent. Zo lang het vlees maar schoon is en kiemvrij kan er wat mij betreft echt alles wat de dame of heer wenst. En dan? Allereerst siliconen glijmiddel om de openbare toegang te optimaliseren. De eendenbek om  de uitgang te verwijden. Buttplugs in diverse soorten en maten vervolgens. Anaal vibrators als seksjuwelen aanjagers. Voelt zo iemand zich dan nog een Nobody’s child? Welnee! Integendeel. Hij/zij raakt vervuld van verlangens. Nemen de tijd voor de gezelligheid, anders blijf je nog nergens. Niemand die ergens op wacht. Wat overblijft? De anale penetratie. Welk een prestatie! Geen plek die heilig  voor hem is. 

Met je lekkende knoepert in haar willige roepert of in haar/zijn opgezette poeperd. In haar/zijn situatie vind ik haar/zijn besluit van een grootsheid en opfferingsgezinheid die al het andere achter zich laat. Kom er in zet je hoed af, die de deur dicht, pak een stoel! Groots en mee-slepend wil hij/zij leven en dan zal hij/zij het weten ook. Reetkezen. Anusdildos en buttpluggen bij de vleet. Bondage ook. Het hele hete pretpakket in bed, maar niet op het parket of er moet vloerverwarming onder gelegd zijn. Tepelklemmen die fijn in de gevoelige uiteindden zich vast bijten. Darmtoerisme met je pikhouweel. Oraal anaal met veel kabaal, want aan stille klaar-komers hebben we niks. Het leven is de mens ook van achteren gegeven als kado om te omarmen en niet te verwerpen. Anaal oraal met zijn twee aan de haal.

De kus der schande? Welnee! Hou toch op! Gewoon een vrucht van modern samen leven. Goed de billen spreiden met je beide klamme jatten en dan de mond getuit, lippen en tong het werk laten doen. Het Andreas kruis voor toe? Ja hoor, piep zei de muis in haar voorhuis. Net iets anders dan een spelletje patience of een kruiswoordpuzzle. Links draaiende melkzure dames? Wie weet dorst er een geflipte academicus naar haar goed ingenaaide schaamte met goud op snee, net als een zak Bijbel met duimgrepen.

Hij liever dan ik, denk ik wel eens als de mondelinge anale aanbidding breng aan een dame met een vaste partner, want er gaat toch van allles door je heen als anaallietiekus. Daarom blijf ik de anus prefereren boven de goed gesmeerde vrouwenkut als object mijner bizarre begeerte. Jawel, ik noem de anale opening altijd die lieflijke derde mond. Nee, hoor, dan hoeft wat mij be-treft die anus helemaal niet gebleekt te zijn want een vochtige, paarsbruine roos van vlees is mij genoeg.

Waar het stinkt is het warm en wordt gewerkt. Denk maar aan het Ruhrgebied, daar doen ze dat ook allemaal. Wat is het verschil tussen een flikker en het Ruhrgebied? Een flikker roert in het schijtgebied en een Duitser schijt in het Ruhrgebied. Anaal vingeren is mij behalve de anale kus ook op het lijf geschreven.

Krijgt uw werk om die reden nog wel voldoende erkenning?

Mijn boeken en schilderijen, maar ook de fotos  van de laatste tijd roepen de schitterendste reacties op. A-dem-be-ne-mend! Een hele troost. Ook dat! Neemt u van me aan dat ik daar met verbazing kennis van neem. Maar wat ik érg vind, dat begint werkelijk pijnlijk te worden, is dat ik nooit een literaire of beeldende kunst prijs heb gekregen of  zal krijgen omdat ik niet de juiste vrindjes in de kunst commissies heb. Ik heb op een bepaald moment eens naar die bescheten artistieke wereld gekeken en wie schetste mijn verbazing dat ik ondanks alles toch niet de Anus Mundi vond om me in te likken,dus er viel niets op artistiek gebied klaar te rimmen! Ik keek vol  verbazing naar die wereld van de culturele reetlikkers en wat kreeg ik er voor terug? Die wereld keek gewoon terug. Het was 1965 en ik zei gewoon in artistieke kringen: ik wil gewoon met mijn potloden en penselen mijn brood verdienen, dat lijkt mij nog eens een eerbaar beroep, nou, die wereld had er geen goed woord voor over, althans aan die artistieke wereld te zien waar men zich uitsluitend staande hield door subsidies, staats opdrachten en vriendjespolitiek

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.