Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
17 maart 2018, om 19:18 uur
Bekeken:
318 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
160 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik schilder en schrijf omdat ik leef..."


Ik schilder en schrijf omdat ik leef, dat is ook héél iets anders. Ik sta zo anders in het volle leven dan de geachte collegaatjes. Het is allemaal voor mij geen doel, maar een middel om mijn tijd zinvol te vullen…
maart 17, 2018

En wanneer je met een beeldend kunstenaar praat wordt zijn ganse horizon in beslag genomen door het eigen, onbenullige egootje en de beeldende kunst beoefening.

Hij leeft voor de kunstbeoefening, terwijl ik gewoon tussen twee lachbuien door een schilderij maak of een stuk schrijf.

Ik schilder en schrijf omdat ik leef, dat is ook héél iets anders, want het leven duurt maar even. Ik sta zo anders in het volle leven dan de geachte collegaatjes. Ik heb namelijk niets met ze. Het is voor mij geen doel die kunst, maar een middel om mijn overmaat aan vrije tijd zin vol op te vullen. Linkse cultuurliefhebbers zoals dat warhoofd drs. H. v. S. te A. nemen mij dat hoogst kwalijk, maar wat presteert deze meneer zelf eigenlijk op cultureel gebied met zijn vrijblijvend baantje bij de E.O. waar hij ruzie kreeg met het bestuur en er uit getrapt is?

Ik heb toen ik een jaar of tweeën twintig was, eind 1964, van uit mijn ooghoeken eens goed krities gekeken naar mijn toenmalige streng grif verkeerde griffermeerde vriendin, een kreng die geil als boter was en daarna keek ik eens naar de wereld, die in de sixties steeds vrolijker werd en toen weer naar mijn vriendin en schrok mij een ongeluk, riep keihard Gotsalmetruttenbollen-nog-an-toe en dacht toen: “Gotsallemeliefhebbn! Wat krijgen me nou! Zie ik zo bleek? Om daar de eeuwigheid mee door te moeten brengen, nou nee, mag deze beker aan mij voorbij gaan? Ik haakte af, zonk op mijn blote, knokige knieën, hoorde ze toen al kraken door ontstentenis aan kraakbeen en schreeuwde naar omhoog om een oplossing in mijn nooddruft. Werd natuurlijk gelijk verhoord!”

En dat smeekgebed is verhoord om mij tegemoet te komen, gotzijdank, want ik moet er niet aan denken mijn leven lang te slijten voor de klas ener gristullukke rand de-bielenschool met den Bijbel te Schubbenkutten-Nijeveen in Drenthe. Daar zeg ik met krachtige stem op: Drenthe? Kut met krenten!

Ik heb toen gezegd in 1964; dat schilderen lijkt mij nog eens een fatsoenlijke broodwinning en je stond toen ook hoog in aanzien bij leden van de vrouwelijke kunne als je jezelf een artistieke uitstraling aan mat. En dan bedoel ik natuurlijk niet zo’n lange bef baard zoals die Sinterklaas uit Westeremden Henk Helmantel, want dat is vieux jeu.

Dat was me een zware tijd in het begin, want ik had geen cent te makken en geen nagel om mijn gat te krabbenondanks dat ik wist dat je moet krabben waar het jukt, dat staat nog altijd geschreven een gedrukt. Ondanks mijn zeer vermogende familie kreeg ik geen cent mee! Ik stond er weer eens alleen voor. Het plestik boterhammenzakje was dan wel net uit gevonden, maar die droeg ik niet over mijn sokken omdat mijn soldatenschoenen lekten en dan globberde je gewoon van je poten af. Je kon wel een doodsmak maken en kreeg er ook zweetvoeten door die naar Franse kaas roken!

Ik kon de reparatie van mijn halve zolen niet eens betalen en eigenlijk ook geen boterhammenzakjes bij de Vana. Ik liep gewoon monomaan half waanzinnig mompelend door. Hele einden door het Vondelpark. Het regende toen ook nog constant.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.