Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
8 maart 2018, om 15:36 uur
Bekeken:
421 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
188 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Uiteraard dient de bezoekster het eenvoudige zwarte jurkje..."


Uiteraard dient de bezoekster het eenvoudige zwarte jurkje model Chanel te dragen anders is het al weer bal en het huis te klein…(deel 2)

Laat ik voor het gemak maar eens even van onderwerp veranderen, want ik zie aan Uw Bodylanguage dat U zich in mijn aanwezigheid voornamelijk verveelt. Zoals gewoonlijk. Ik ben namelijk de saaiste man op aarde, dat had u kunnen weten. The day the earth stood still. Ik stond er bij en ik keek er naar.
Niet dat het mij ook maar iets uitmaakt, maar toch…
Ik ben een beleefde jongen, maar wel van de gestampte pot en ben pas tevreden als de lepel recht op in de breipot staat.
De vrouwtjes voelen dat gelijk aan dat ze niets van mij te duchten hebben door mijn hoffelijke gedarg.
Vaatjes vol intuïtie die vrouwtjes van tegenwoordig.
De goeie vrouwtjes dan.
De rest kan de schroothoop op of door de gehaktmolen en zeker die vieze vette volle wijven van dat vreselijke programma van Gordon met zijn make over waarin analfabete hoeren met een zachte G in heiligen worden omgetoverd door ze in te strakke C & A outfits te hijsen. Ik kijk er niet eens naar, want ik ga over mijn nek.
Voor mij mogen ze hun G spot bij zich houden.
Ik wil dat vooral de goed geparfumeerde medemensen van de vrouwelijke kunne waarvan die ongeschoren roos van vlees geurt als een tuiltje kamperfoelie zich gelijk thuis voelen in mijn huizen en niet onthand rond schutteren met de klauw voor de venusheuvel ter bescherming van de eerbaarheid of menen bedreigd te worden met directe handtastelijkheden door een onver-hoedse uppercut mijnerzijds.
Ik bezweer U: Zij allen kunnen zich omdraaien zonder dat ik ze op de rug spring of dat het gelijk neuken in de keuken wordt met de warmwaterkraan wijd open en de gas pit loeiend tegen de geluidsoverlast voor de buren.
Een enkeling van de vrouwelijke kunne denkt er tot mijn niet geringe ontsteltenis echter geheel anders over.
U kunt het navragen bij vertegenwoordigers van de bevoegde overheids instanties in onberispe-lijke uniformen met gouden banden om de manchetten, goudgalon, op gouden muilen geschoeid door het leven gaande en de kippenborst vol tressen plus een fijne hoera pet opde kalende schedel om hun status te benadrukken.
Ik geloof er in en leef er voor.
Hoe men mij beziet en waardeert in de artistieke sien? Mag ik even een sick joke op tafel leggen? Mag dat?
Tot mijn verbazing vernam ik per mail dat een niet nader te noemen AOW gerechtigde Amster
damse ex-kunsthandelares die beslist niet genoemd wil worden in verband met mij (Janna van Zon) waar ik psychoseksjuweel, emotioneel, visueel en tekstueel niets maar dan ook niets mee heb of in zie, zo bevreesd voor mijn komst is dat ik beslist niet alleen heur huiskamer museum te Aalsmeer mag bezoeken om schade aan het pand en haar imago te voorkomen.
Alsof het al in de eerste minuut na binnenkomst een binnebands buitenbroeks breekfeest wordt.
Wat hangt er uit die gouden fluit? Hou toch op! Laten we vooral niet gaan vuilbekken.
Mijn voorstel aan haar om een voorwoord te schrijven voor een catalogus van mijn werken waar op zij positief antwoordde gaat dan ook niet door want ik laat mij door niemand koeioneren en ben in een mum van tijd de Beledigde Majesteit en vote with my feet.
Heeft niets te maken met het feit dat ik republikein ben.
Altijd geweest. Consistent tiepje van huis uit? Ja, dat mogen we wel zeggen maar toch geen plaatstalen Heere Jezus. Waarom niet? Is gewoon mij een brug te ver.
We hadden het over die ex-kunsthandelares die zo bevreesd is voor mij. Ze kan gerust gaan tukken onder de satijnen lakens van haar Hästens dubbelbed die haar massieve gestalte draagt.
Zelfs tegen ruime betaling zou ik mij nog niet verstouten heur tumtummetje aan te raken of dich- terbij heur geslachtsdeel te komen dan zestig centimer zodat haar ring of confidence ongeschonden blijft en de aura ook nog intact.
Ik heb nu eenmaal de naam in kutturele kunstkringen de “bontste hond van Friesland” te zijn en de “Pietje Bel van het stel”.
Nou ja, zeg! Dat is…dat is…toch helemaal niet waar! Ik ben gewoon een soft mietje, een watje, die al in tranen uitbreekt nog voor hij een speld hoort vallen op de plavuizen.
Ik zeg U: Ik weet van niks!

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.