Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 februari 2018, om 09:27 uur
Bekeken:
301 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
143 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Huilen is dan al gauw te laat, als..."


U heeft eens gezegd dat iedere kunstenaar van enig belang uit een conflictsituatie werkt.


Bij mij is dat het conflict tussen een romanties karakter dat botst met de bittere werkelijkheid, maar ik laat mij niet onder spitten, door niemand. Voor wie goed om zich heen kijkt heeft romantiek helaas geen enkel bestaansrecht. Romantiek versus realisme.


Voelt u zich dan niet een displaced person? Ook geografisch, door uw zelfverkozen ballingschap in de Bourgogne?  

Niet echt. Sommige twintigste-eeuwse zaken in Nederland, daar ben ik namelijk zwaar op tegen. Laatst hadden we het over housemuziek met wat jonge mensen. Nou ja, herrie, verdovende middelen, geconsumeerd door veneriese wijven met groen haar, clamydia, gonorrhoe en zilveren ringen door hun neus, wenkbrauwen, tepels, clitoris, schaamlippen en tong, dat wordt je dan allemaal voorgeschoteld onder het eten, je krijgt toch al hoofdpijn bij het idee, braakneigingen en een rare blauw metalen smaak in je mond als je aan het beffen denkt van zo een zieke juffrouw met een ijzerwaren fabriek tussen haar dijtjes! Daar kun je je tong lelijk aan open halen. Ik ben om die reden nooit zo’n beftekkel geweest. Je weet nooit wat je aantreft in het ondernavelse. Veneriese wratten. Huilen is dan al gauw te laat. Waarom blijven de mensen niet gewoon thuis en luisteren met gesloten ogen weg zwijmelend fijn naar de Brandenburger Concerten of naar Conny van den Bos?

Zelf ben ik evenwel niet systematisch tegen het nieuwe om ergens tegen te zijn zoals die SGP leden. Ook niet, mijn niet al te puriteinse reputatie ten spijt, tegen nieuwe woorden of ideeën. Als ze nuttig zijn en iets toevoegen aan de taal of aan het welzijn van mij persoonlijk, vind ik het allemaal best. Maar dat modieuze van termen als aanleveren in plaats van leveren; aanreiken in plaats van aanbieden; of een kreet als niet te kort, wie heeft dat besteld?

Aanreiken slaat op iemand iets aanreiken die op een ladder staat. Nu kom je het overal tegen, vreselijk, dat neo bargoens. Overtrokken in plaats van overdreven; overstijgen en niet te boven gaan; op dat soort nieuwigheden ben ik heel erg tegen.

Wij Nederlanders wonen nu eenmaal in een klein land, zijn een en al doorvoerhaven, hebben een kleine taal, geen scrupules en kijken ver volgens eerbiedig op naar onze grote buren, stuitend vind ik dat. Een transitomentaliteit. En dit land krijgt ook de kunstenaars die het verdient; lafhartige allemansvriendjes die de Grote Internationale Voorbeelden imiteren. Nederlandse kunstenaars –mijzelve als genie uiteraard uitgezonderd- zijn nog steeds de Japanners van Europa in miniatuur formaat; maar vooral groot in imitatie.

U mag toch graag in het Franse taalgebied verblijven?  


Ja. Maar daarom hoef ik nog geen gallicismen te gaan gebruiken of  me des ochtends vroeg al te bezuipen aan de Pastis of de Absinth. Die aanstellerij van Nederlandse beeldende kunstenaars om zich Franser dan de Fransen te voelen daar doe ik niet aan mee. De Fransen bestaan  net zo min als De Nederlanders. Het begrip De Fransen is een fictie van Nederlandse auteurs met een tweede huis in Frankrijk. De deuren van dat tweede huis van auteur Remco Campert in Noord Frankrijk zijn verveloos en zijn tuin is een wildernis, omdat hij denkt dat slordigheid en achteloosheid Franse eigenschappen zijn. Campert lijkt mij een luie zak. Nou, voor die laat maar waaien mentaliteit, daar heb ik grote minachting voor en het is bovendien onjuist om dat etiket op de Fransen te plakken. Toch heb ik aan de andere kant weinig waardering voor Hank Duvelsjas die een prachtige, goed geconserveerde Amsterdamse school villa voor een krats op koopt van zijn griffermeerde kerk en  vervolgens daar een soort middeleeuws hol van laat bouwen, waar het voor Americanofiele sukkels als de Groningse drs. H. zo goed toeven is. Nogal logisch dat de Nederlandse penose denkt, bij die sukkel Duvelsjas halen we maar eens wat schilderijen weg om hem mores te leren. En zo geschiedde.

Kunsthandelaar drs. Loek Brons, als ex-Jezuiet nog steeds een Roomsgeel vlaflipje, dat nog nooit een schilderij van mij heeft gezien, maar mij wel in de provinciale pers een prutser durft te noemen, in commissie met de geflipte schoolmeester E.O. producer Hans, Hank Duvelsjas en Nieuwsblad van het Noorden, onder aanvoering van de een of andere bromsnor van de Groningse recherche, die verdachten mij allemaal van die roof van Duvelsjas zijn schilderijen, maar ik ben totaal niet geïnteresseerd in het werk van Helmantel of van zijn epigonen.

Ik ben toen nog telefonisch geïnterviewd door de kunstredactie van Nieuwsblad van het Noorden, die me beschuldigde van de inbraak. Ik wil een schilderij van Duvelsjas nog niet voor moederdag kado krijgen.

Gotsalmeliefhebbe!

Het gaat gelijk de houtkachel in. Ik vind het grote shit. Laten ze maar eens langs komen; dan lopen ze gegarandeerd tegen mijn karate vuist op en kunnen ze hun tanden en kiezen van de vloertegels op rapen. Ik stamp dwars door zes centimeter hout heen, dus een slappe, provinciale kunst artist kan er ook nog wel bij. Ik trek met blote handen een brandende kolenkachel van zijn plaats, kwak ‘m door het thermopane en ruk an dermans computer uit de muur, gooi die de galerijflat af de liftschacht in, trap vervolgens een bouvier uit zijn vacht naar buiten en trek de voering uit de ribbenkast van de vrouw en wurg haar met haar plaatstalen tietenbedwinger waar de heer des huizes zelf  bleek bij staat en het in zijn broek doet… daar ontleen ik mijn genot aan en dat zal echt niet de eerste keer zijn, daar kunnen heel wat goede vaderlanders over mee praten. Wat zullen we nou beleven ? 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.