Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
27 augustus 2017, om 18:34 uur
Bekeken:
345 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
198 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Hij wil nog doorgaan met de hele lijst verboden drugs"


Hij wil nog doorgaan met de hele lijst verboden drugs af te werken maar dan staan we hier morgen-ochtend vroeg nog in het toilet.

“Hoe lang heb je eigenlijk niet gebruikt?” vraag ik.

“Een paar dagen!”

In de kliniek is alles te krijgen wat een junkie hart begeert, maar hij zegt een wilsbesluit te hebben genomen. Hij wil niet meer. Ik denk dat hij liegt dat ie barst. Ik test hem uit.

“Heb je zin in drugs om even de werkelijkheid te ontvluchten?”” stel ik hem voor.

Hij knikt heftig van ja.

“Wil je niet een paar honderd microgram LSD om eens lekker uit je dak te gaan?” vraag ik pesterig. Hij kijkt mij met wijd open gesperde ogen hongerig aan alsof hij me elk moment kan bespringen.

“Voel je de trek in drugs?”vraag ik verder.

“Dat is de elfde dimensie. Trek, Star Trek, ruimtemannetje die door je hersens marcheren, kaboutertjes door je maag, ” beweert hij stellig.

Ik leun achterover.

“Je bent nog steeds verslaafd. Je wilt er helemaal niet van af. Je voelt constant trek als een pas geveegde schoor steen bij windkracht elf. Dat bepaalt dus je hele wezen, je identiteit zoals jij dat noemt, maar ik noem het je zwak te!” zeg ik ernstig..

Hij wil er over na denken. Het lukt niet. Dan wil hij weer het lied inzetten. Hij aarzelt en er klinkt een benauwde neurie alleen maar. Ook het lied wil niet meer. Als hij weer over drugs begint te zingen, bewijst hij mijn gelijk. De achterkant van het gelijk dat hij nog niets aan kan.

Enige dagen na het gesprek, dezelfde kale spreekkamer, tralies voor de ramen, meubilair dat aan de vloer vast zit geschroefd, plestik drinkbekertjes en bordjes om van te eten, een gecapitonneerde muur. Zijn haar is pas gewassen en gekamd, de jeans schoon. Geen half geloken drugsogen meer. Een levendige blik. De medicatie is aangeslagen. De dosis al snel verminderd. Hij is rustig. Totaal zichzelf.

“Je hebt gelijk gehad over die elfde dimensie,” zegt hij deemoedig. Ik knik bemoedigend.

“Gooi het er maar uit, boy! Play it cool, don’t forget your mothers rule!”moedig ik hem aan.

“Ik had me vergist. Ik bedoelde niet de elfde dimensie, maar de twaalfde. Ik zat er een kosmos of wat naast. Niet dat het wat uitmaakt, want alles is relatief zoals de Grote Einstein al reeds zei, weet je wel,” beweert hij.

“Hoe zit het nu met de trek?” vraag ik.

“Okee, ik wil de hele dag wel een hijs van een joint nemen of iets sterkers voor onder mijn kurk, “ zegt hij optimistisch.

Ik vraag het op een zo neutraal mogelijke toon want een junk die zegt te willen stoppen is zo zeldzaam als een paar debloem in de wei.

Hij vertelt dat hij zich niet meer kan concentreren. Hoe hij zijn gedachten niet op een rijtje kan krijgen, dat hij niet kan televisie kijken, lezen, scrabble spelen, laat staan nadenken over zijn nabije toekomst.

“Alles is nu helemaal niets en niets is alles, ik voel niets, ik ben niets, ik wil niets, ik ben een grote nul,” zegt hij en slaat zichzelf op de borst.

“Hier! Hier! Hier van binnen zit een groot gat. Het hart is uit de stad geslagen. Een leegte. Door die drugs voelde ik tenminste nog iets, weet je, een constante geilheid, maar nu helemaal niets meer. Ik kan niet eens mijn lul meer om hoog krijgen. Noem je dat soms normaal?” Terwijl hij de symptomen van zijn ziekte , die schizofrenie heet, op somt, voel ik geen enkel mededogen op wellen. Ik zal hem gaan vertellen wat de naam is van zijn ziekte en dat hij er nooit meer vanaf zal komen. Een oordeel vellen. En dat de medicatie het gat in hem alleen nog maar groter zal maken. De anti psychotica zullen al zijn gevoelens dempen. Menig patiënt is door deze medicijnen aan de drugs geraakt om tenminste nog iets te voelen. Het is een vicieuze cirkel; zonder medicatie komen de wanen en hallucinaties in volle sterkte weer onverbiddelijk terug. Anti depressiva kom je bijna niet meer vanaf. Stop je er abrupt meee komen de klachten en bijwerkingen op volle kracht terug. Je kunt nog gemakkelijker een marathon lopen. Hij staat voor een afschuwelijke keuze: de hel van de psychose of die van de absolute leegte. Een Zen Meester zou er jaloers op zijn. High of Low; de uitersten van de elfde dimensie.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.