Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
19 augustus 2017, om 22:05 uur
Bekeken:
288 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
172 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De Beat Scene ? Gezeur van een stel gederangeerde tiepes..."


De Beat Scene ? Gezeur van een stel gederangeerde halve en hele drugs verslaafden, die elkaar uit verveling onder invloed van drugs in de fifties met latex kunstlullen te lijf gingen en in elkaars reet naaiden. Mijn zegen hebben ze hoor, ik heb daar niets op tegen, integendeel, als het status verhogend werkt doe ik van harte mee en plein publique en als het goed gebeurt door de partner of door je zelf dan is het de hemel op aarde, heb ik ergens gelezen in het Grote Standenboek Voor Homo- en Bisexuelen met stelen als kamelen, maar ik vind het niet iets om je in het culturele leven op voor te laten staan of openlijk reclame mee te maken. Het succes hangt ook van het formaat van de dildo af en dan hoeft het niet direct een bescheiden damesformaatje te zijn, maar toch het heeft zijn schaduw zijde: het kan eventueel bij gebrek aan een deugdelijk glijmiddel een pijnlijke situatie op leveren. Speeksel is geen afdoend glijmiddel. Ik kom liever niet wekelijks met een uitgescheurde anus vol bloedkorsten en kloven bij mijn Franse huisarts, dat zal ook hier wel niet zo normaal zijn als in Nederland. Vier centimeter doorsnee voor een dildo is al voldoende voor optimaal effekt. Minder, dan is ‘t meer een damesfor maatje voor Miep Knijpkut en daar doen de heren niet aan, die gaan voor een flink uit de kluiten gewassen plestik paal met noppen voor het extra schurend effekt. Er zitten tienduizende zenuwuiteinden rond de anus, dat voelt goed om die allemaal tegelijk te activeeren. Vier en twintig centimeter aan dildo lengte is het maximum voor bij het paalzitten. Maximaal aan de paal. Genoeg moet ook genoeg zijn voor een anti globalist, zei mij laatst de Rotterdamse kunstenaar Gyz nog. Ik zag laatst nog in  een dorpje een dikke vrouw uitbundig aan haar tepels staan draaien. Om zichzelf op te winden, anders kon ze niet verder. Dat zie ik niet echt graag of het moet een lekker wijf zijn. Nee, dan lees ik nog liever het proza van Charles Bukowski en vooral van John Fante. Wat de beeldende kunstenaars betreft kan ik Rosenquist, Wesselmann en Marisol wel waarderen en de fotorealisten van Meisel Gallery, New York. In Nederland ben ik geen groot liefhebber van de realistische schilders, want die blinken uit in het potjes en panne tjes schilderen, zoals Hank Duvelsjas uut Grunningen. Het is voornamelijk een in- en inburgerlijke, commerciële kunst. Je kent dat wel; kunstenaars die in hun jeugd bij de gymnastiekles nog niet over een touwtje konden springen op tien centimeter hoogte gespannen. En daarvoor hun leven lang compensatie zoeken en achterbakse streken gaan leveren en uit rankune kommunist stemmen of roomsch katholiek worden. De vroege Dubuffet vond ik wel interessant. Bacon ook. Zelfs Bill De Kooning  van voor de oorlog. Ik ben tegen de  kunst van het déjà vu en daarom vind ik Duvelsjas een verwerpelijk schilder. Ik heb overigens niets tegen de man zelf. Enkele keren hebben we elkaar ontmoet, maar het zijn onoverbrugbare werelden van verschil. In die christelijke kringen kunnen ze zaken en personen niet van elkaar scheiden, daar heerst de griffermeerde stiekeme, gluiperige scheldkultuur. Wel wil ik vermelden dat hij (Duvelsjas) laf, ongekoeld bier schenkt met een alcoholpercentage van slechts 2,5 procent en daar is genoeg mee gezegd als metafoor voor de realistische schilderkunst. Slappe thee. Paardepis. Duvelsjasbehoort tot de categorie moffen die geen bier maar melk drinken, zoals al die griffermeerde kunstartiesten.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.