Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
11 augustus 2017, om 21:33 uur
Bekeken:
353 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
200 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Zachtjes gaan haar klossebakkende paardenvoetjes (deel 4) "


Ze schrikt ervan! Die Fried toch! Hij betaalt het maar uit eigen zak van de kunstenaars steun, desnoods gaat hij er voor het eerst in zijn bescheten leven maar voor werken! Putjes scheppen, vuilnis ophalen, plantsoenen- dienst, treinen schoon maken, kan niet schelen wat of waar!

Hij kan toch niks zei een Vkblogger die bij hem op bezoek was. Meer kan hij niet dan op zijn krent zitten! Hij zat de hele dag op zijn zuignap op een plestikke stoel om een natte bips te halen.

Dan gaat ze het huis binnen en zet een kop truffel thee.

Boven is het stil. Ze zou zelf ook wel even een dutje willen doen. Maar eerst de boel schoon schrobben. De boel moet er wel knap bij blijven anders is er van de gelikte tent ook geen reet meer over.

Dit kan ze de werkster die morgen komt niet laten doen. Ze zou meteen ontslag nemen bovendien als ze de troep zou zien en wat moest ze dan beginnen!

Na het schrobben en poetsen leest ze nog even wat.

“The Mansion Murder Artists” is ze al enige tijd aan het lezen. Om aan het dagelijkse leven te ontsnappen want ze verveelt zich de tiefus. Alhoewel ze om de verveling te verdrijven eigenlijk geen boek nodig heeft!

Zeker als je ziet wat er nu net is gebeurd!

Zat ze maar weer in Nederland! Ze kan niet aarden in Frankijk. Ze kan niet integreren. Ze hebben geen kennissen of vrienden.

Nooit gehad ook. Kwam allemaal door die Fried van der Kwal. Het dorp kotste die Hollanders al lang uit. Eigenlijk kan ze ook niks, net als Fried. Maar nee, Fried moest per se weg uit Nederland omdat hij zich in dat land zogenaamd  “niet zo prettig meer voelde als miskende kunstenaar”.

“Het was hem te vijandig geworden”.

Hij had nog veel meer op zijn conto.Zoals hij altijd zo treffend zei: “Ze konden hem allemaal an ze reet roesten!”

Hij stak dan zijn middelvinger op.

Hij was op de vlucht voor de belastingen en had overal schulden achter gelaten. Die bouwval in de Bourgogne was met half crimineel geld opgekocht en opgeknapt.

Maar ze had al gemerkt dat Fried zich in Frankrijk nu eveneens niet meer in zijn sas voelde.

Al vanaf het begin.  

“Ze zijn hier ook al zo ruzie-achtig en rancuneus jegens mij het genie zoals hij zich noemde, the big artist (Lebowski)” een persoon die nog nooit een schilderij verkocht!

Had hij pas zelf nog tegen die weblogger gezegd. Die weblogger wist te vertellen dat Fried van der Kwal de hele dag alleen maar over zichzelf praatte in gezelschap en nergens anders over.

Iedereen had er last van. De toehoorders vielen er doorgaans snel van in slaap. Zelfs Jaap.

Ze knikkebolt, haar ogen vallen dicht van moeheid. Tijd om naar boven te gaan.

Gelukkig heeft ze nog altijd haar eigen slaapkamer vanaf het begin. Wat was ze blij dat ze dit in de huwelijkse voorwaarden had opgenomen destijds.

Luide snurkgeluiden komen ondertussen uit de slaapkamer van dat gore varken Fried.

Af en toe hoort ze hem nog bulderen van het lachen. Kennelijk droomt hij over niets en niemand, dat is pas lachen voor een onnozele hals.

Ze krijgt een moord idee en loopt zijn slaapkamer in.

Pakt een kussen. Drukt het op zijn gezicht. De moord stikken zal hij! Hij kon haar toch al lang de bout hachelen. Ze trekt een plestik zak over zijn bescheten kop en sealt die goed af met duck tape.

“Zo! Die ken het vergeten in TIengemeten”, monkelde ze

Toen was het echt stil. Voor goed.  Verlossing aan de horizon van haar bestaan naderde.

Morgen zie ik wel verder, denkt ze, en kleedt zich om, wast zich en wentelt zich onder de lakens. En niet vergeten om morgen vast de koffers te pakken. Ze gaat er vandoor bij die waardeloze klootzak. Dan valt ze in slaap.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.