Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
15 juni 2017, om 08:50 uur
Bekeken:
274 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
168 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Doktoren zijn voor haar de Heiligen van deze tijd"


Ik noemde  haar in de sixties altijd het “aanminnige hoedenmaaksterje uit Utrecht”.

Als ze beroemd was zou er voor mij geen plaats meer zijn in haar leven. Ze had haar leven als VIP al uitgestippeld. Alles langs lijnen van geleide lijkheid en met mate, dan brak haar lijntje niet.

Haar broer is gepromoveerd en werkt in het AMC, op staatskosten aidso- fielen op lappen, die zich een breuk neuken.

Pappen en nat houden dus.

Bruin paarse Kaposi Sarcoom vlekken weg poetsen. De verzorgingsstaat, hè. Op kosten van de belastingbetaler is het gul uit delen.

Nee, dat hoort ze vast niet graag, dat vind ze niet lekker bekken.

Doktoren zijn voor haar de Heiligen van deze tijd. Haar familie is haar even heilig, behalve d’r moeder daar had ze altijd stront mee, dat waren soms vechtpartijen in de keuken, en ze heeft een schizofrene neef in Heemstede die niet aanspreekbaar is. Ik was jaren lang met hem bevriend. Hij zou niet oud worden die mafkees.

 

Ik trok op school de gekken en gestoorden aan als een magneet ijzervijlsel.

Ik heb daar wat afgelachen. Als ik om kwart over zeven in lijn 3 zat en een uur later de school binnen ging had ik al kramp in mijn kaken van het lachen. Het was alsof je met een combinatie van André van Duin, Toon Hermans, Max Tailleur en Freek de Jonge in de bus zat met die goosser. De Marx Brothers in het kwadraat.

Ik ben gotzijdank van goede komaf, uit het Heemsteedse milieu, dan weet je wat ik bedoel.

De kouwe kak van de Heemsteedse Dreef. Vlak bij ons om de hoek woonde Mr. O.H. van Wijk, de salonsocialist die voor de PSP in de eerste kamer ging zitten.

Zijn zoontje wilde niet deugen, die liep achter een oliekar petroleum rond brengen aan behoeftige Heemstedenaren.

In een bar aan de Botermarkt werd hij lastig en door de uitsmijter even bij kop en kont over de bar getrokken.

Zijn zuster Elly was een mooi donkerharig,  ernstig  meisje die in wijd uit staande rokjes met petticoats rond liep.

Ik was niet echt verliefd op haar in de late vijftiger jaren.

Ze had wel mijn aandacht, maar ik was te verlegen om haar aan te spreken.

Haar broer zat op een boksclubje dat in de tuin van zijn ouderlijk huis trainde en ik was ook bang dat hij me op mijn bek zou slaan als ik zijn zus- ter bij d’r intiem pakte.

Ik woonde   vanaf  mijn tweede levensjaar bij mijn grootouders.

Mijn ouders, twee beklagenswaardige psychiatriese gevallen, hebben mij, mijn zusje en broertje weg gegeven toen ik nog geen twee jaar oud was, omdat ze te beroerd waren om ons op te voeden.

Mijn broer was nog een baby toen ze hem dumpten.

Leed aan asthma en is toen bijna gestikt.

Er waren geen boeken in huis waar we opgroeiden.

Daar deden ze niet aan. Ze hebben mijn culturele belangstelling niet gesti-muleerd.

Cultuur vonden ze grote onzin. Literatuur, beeldende kunst was allemaal flauwe kul en aanstellerij.

Poëzie vonden ze goed voor mietjes en voor meisjes. 

“Daar kan je niet van vreten. Ga maar een echt vak leren, anders zetten we je op straat” zeiden ze altijd toen ik mijn eerste gedichten in de school krant publiceerde.

Het waren trouwens shit gedichten, maar dat kon me niks schelen. Ik kon kiezen op mijn zestiende; naar kantoor, het leger in of naar een kweek- school voor onderwijzers.

Vijf jaar lang heb ik elke dag gehaat van dat terreur instituut van de mid- delmaat.

Welke idioot wordt schoolmeester?

Als je geen pedofiel bent is er niks aan. Die onbehaarde pikkies en bleke mossels tussen die brekebeentjes, de naar pis ruikende onderbroeken; ik word nog liever homosexueel dan schoolmeester, dan heb ik meer lol.

Een kunstopleiding was uitgesloten.

Dat kwam in onze familie niet voor. Je werd boekhouder of schoolmeester, iets anders bestond niet. Niemand had meer dan een of twee jaar ulo in die familie, dan weet je het wel. Toen ik achttien werd vroeg ik of ik mijn rijbewijs mocht halen.

“Een schoolmeester kan geen auto betalen, die rijdt zijn leven lang maar op een ouwe fiets!” zeiden ze smalend.

Ik heb nooit auto leren rijden. Of eigenlijk wel leren rijden, maar nooit het rijbewijs gehaald. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.