Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
15 juni 2017, om 07:53 uur
Bekeken:
259 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
186 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik ben een schrijver van de korte baan"


Van de genialiteit van Hermans kunnen we alleen maar dromen. Wij allemaal hoor, ook Heeresma en Claus, die ik de meest overschatte over het paard getilde schrijver van het westelijk half rond vind.

Ik noem hem altijd het Vloamse Suikerbeest en als ik Heeresma een brief schrijf dan zet ik op de envelop altijd Heer Heere Herpes Heersema.

Daar heeft hij het zelf naar gemaakt.

Hij zat in Leidsepleinkroegen eind zestiger jaren te klagen tegen kantoor-meisjes dat hij zo eenzaam was, maar die vonden hem met zijn vijfendertig jaar gewoon een ouwe lul en lachten hem achter zijn rug vierkant uit.

Maar ja, ik lees niet meer, ik wil niets meer lezen, ik wil me niet laten cor-rumperen door andermans proza, Prozac zal je bedoelen, ik wil alleen nog maar schrijven, schrijven en nog eens schrijven.

Een leven lang voor de literatuur tot aan mijn laatste adem.

Mijn geschreven paginas heb ik laatst geteld.

Het zijn er meer dan tienduizend. Ik heb honderden verhalen klaar liggen. Ik wil dat het er duizenden worden.

Een roman? Nee, hoor, een roman dat is too much monkey business.

Dat is me veel te veel van het goede. Ik ben een schrijver van de korte baan. Een short story verteller. Een columnist. Verder dan een novelle zal ik niet komen.

Steeds maar het zelfde thema om op voortborduren, elke keer dezelfde personages, nee dat vind ik pas echt slaap verwekkend, dat is goed voor literatoren en ik ben een schrijver.

Ik wil wel de meester van de short story worden.

Daarom heb ik nog steeds niet over die jaren in een psychiatrische inrichting geschreven. Ik weet nog niet hoe ik dat moet vorm geven, want wat ik daar allemaal heb uitgehaald en mee gemaakt. Sodom en Gonorroe waren er niks bij.

De buren lulden er over en er werd al zoveel geluld in de buurt.

Een kort verhaal over een looptijd van meer dan tien jaar is niet mogelijk. Ik moet het in mootjes op dienen.

Elk verhaal heeft zijn specifieke mogelijkheden en moeilijkheden, daar moet je feeling voor hebben anders verzandt het.

Het wordt steeds moeilijker om te schrijven. Ik doe er steeds langer over. Routine is een woord dat in mijn dictionaire niet voor komt.

Misschien wordt het op een dag helemaal onmogelijk.

Wie zal het zeggen? Eigenlijk zou ik veel liever muziek maken dan boeken schrijven. Muziek is directer. Proza zwijgt.

Vroeger was ik verzot op rock ’n roll, de echte Nashville fifties sound van Scotty Moore op die eerst platen van Elvis Presley, maar door die enorme depressie na dat mislukte rock festival is de rock in mij afgestorven en roemloos ten onder gegaan.

Sindsdien heb ik er een afkeer van. Ik speelde piano en guitaar, boogie woo-gie en blues, maar niet heel erg goed.

Ik wil het niet meer.

Afschuwelijk vind ik dat. Ik heb er een verhaal over gescheven “De dag dat de muziek in mij stierf” dat gaat over dat rock festival en alles wat daarna kwam.

En een liefdeloos leven…weet je wat dat is, om te leven zonder tederheid, zonder ooit geknuffeld te worden, om geen ouders gehad te hebben die je de moed gaven om door te leven?

Om geen nestwarmte te kennen? Om van je tweede levensjaar af bij een paar verbitterde grootouders te moeten opgroeien waar ook nog een lesbiese tante bij in huis woonde, die het moeilijk had met haar sexualiteit en man-nen haatte.

Godverdegodverdomme, daar heb ik het moeilijk mee.

Heel mijn auteursschap is één schreeuw om liefde. De straten zijn ge plaveid met plat gewalste, dood gedrukte, gedumpte eenzamen zoals ik. Zo heet mijn volgende boek: Gedumpt dokwerk. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.