Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
15 juni 2017, om 07:43 uur
Bekeken:
288 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
172 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik lag te kokhalzen in bed. Ik dacht dat ik stikte."


Frank valt zelf op in dit gezelschap omdat hij de enige klant aan de bar is met een gaaf gebit, ook al is het dan een kunstgebit van het ziekenfonds. Zelf wijst hij met genoegen op de minder opvallende gebreken van de mede stamgasten.

Het gezelschap doet mij denken aan het spreekwoord; de lamme helpt de blinde, maar dan wel zo snel mogelijk naar de sodommieter.

“Die blonde mevrouw, daar aan dat laatste tafeltje heeft een houten been. Als je naast haar zit zie je er bijna niks van.

Soms zeg ik wel eens tegen haar klop-klop-klop, eerlijk eikenhout kent geen tijd en dan klop ik op haar been met mijn bierglas.

Dan wordt ze woest, wil ze haar been afgespen om me daarmee te lijf te gaan, maar ja, ik ben natuurlijk toch sneller ter been ondanks mijn knie blessure of ze moet het met een hink-stap-sprong wagen, dan leg ik het af, daar is ze expert in, ze overbrugt op één been met gemak twintig meter in een seconde.

Als ik gedronken heb doe ik daar wel tien minuten over en dan nog ben ik twaalf keer op mijn bek gegaan.

En ze heeft haar intiem laten liften, maar dat heeft niets geholpen. Niemand wil d’r in. Nog geen hete hond. Ze is gewoon te oud. Afgeserveerd. Het ziet er keurig uit hoor van onderen, niets op aan te merken, lekker glad en strak, het heeft ook heel wat gekost, maar het is weg gegooid geld. Ze heeft een pissebed en een droogdok tussen haar dijen.

Het is water naar de zee dragen op die leeftijd.

Als ik eenmaal officieel van mijn vrouw ben gescheiden ga ik naar een huwelijksburo voor moeilijke gevallen.

Ik wil gewoon weer iemand om mij heen hebben. Het hoeft geen foto model te zijn. Helemaal niet! Er mag best een kleinigheid aan ontbreken.

En ik zoek niet iemand die lid is van die club van hoog intelligente mensen, want dan blijf je discussiëren, dan kom je tot niets.

Klein gebrek geen bezwaar, maar liever niet een invalidekar vol honderd vijfentwintig kilo incontinent lillend vlees die ik moet voortdouwen naar het park om de eendjes te gaan voeren.

Ook niet een vrouw die pootloos is, bed plast  of een psychiatrisch verle- den heeft want dan begint de ellende weer van voren af aan.

Voor je het weet staat zo iemand midden in de nacht met een hakmes of een kaasbijltje aan je bed om je dinges er af te snijden. Ik wil een punt gaaf tiepe.

Mooi van buiten, mooi van binnen.

Het hoeft geen kersvers pruimpje te zijn, maar ook geen afgeneukte slet. Iets er tussen in.

Het is wel een opsteker als ze goed ingenaaid door mijn voorganger is, daar kan ik alleen maar profijt van hebben.

Het was verstikkend, die laatste jaren met mijn vrouw, die nu weggelopen is, dat waren tropenjaren, die tellen dubbel.

Het gaskamermodel. Desolation Row.

Ze was net als ik ook gek op knoflook en dan lagen we ’s nachts te stink en.

Ik kon er niet van slapen.

Het sloeg op mijn keel. Die lucht noemde ze landlucht en dat hoorde vol-gens haar bij landleven.

Als dat landlucht is, dan is de ongewassen reet van mijn in continente opoe zeker ook landlucht.

Ik lag te kokhalzen in bed. Ik dacht dat ik stikte. Scheten laten noemde ze “broek brommen” als het van die lange roffels waren en als ze in het donker een ruft liet riep ze: “Kanonenschuss im dunkel!”

Of ze beweerde dat ik het onweer was. Het rollen van de donder. The Rolling Thunder Revue. Bob Dylan, hè.

Een relatie hoeft niet altijd een gaskamer relatie te zijn.

Het is verstikkend om met elkaar in een huis te zijn als het een gaskamer relatie is en niet tegen elkaar te spreken omdat je niets meer te zeggen hebt.

Elkaar woordeloos te  verafschuwen, in stilte te haten, elkaar in gedacht en te verwensen, verkankeren en vervloeken, dat levert niets op, daar is niemand mee gediend. Maar het voortdurende alleen zijn…daar kan ik niet tegen op boksen. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.