Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
23 mei 2017, om 08:48 uur
Bekeken:
342 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
170 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Jullie hoeven niet bij ons langs te komen"


1996. Die EO vrouwtjes waren me wel lekkertjes! Op de tulleviessiebuis in het programma “Voor de Vrouw, door de Vrouw” van Marion Truttke zag ik tot mijn verwondering het prominente vrouwelijke lid van Christian Artists , bijgenaamd De Schreeuwende Olifant Thea F.(voorheen Tante Thea van het kleuterprogramma van de evangeliese omroep)  haar  heetgebakerde, nauwelijks te onderdrukken hunkering naar buiten echtelijke sex verkondigen in gezelschap van een aantal andere van uit  de verte en door een beslagen bril op vrouwen gelijkende mormels uit de oertijd ,die dezelfde mening waren toegedaan.

Later hoorde ik dat ze het “alleen maar in theorie  hadden  bedoeld.”Hoe geloviger, hoe geiler, en hypocrieter! Het viel me al in de vroege jaren zestig op dat de meest gelovige jongens en meisjes ook altijd de meest onappetijtelijke waren.

Christian Artists was een vereniging van onbegaafde halftalenten, tekenleraren die het Eeuwige  Licht hadden gezien en huisvrouwen met een artistiekerige hobby, door de maatschappij uitgekotste nitwits die in het reguliere circuit niet aan bod kwamen in kerken en jeugdcentra hun artistieke scheppingen tentoonstelden voor ouderlingen met hun aan- en inhang en gefrustreerd hun onmin in gereformeerd maandelijks  verband bot vierden. Net als op de reklame voor maandverbanden: Ze vliegen je de broek uit! Hoe sneller,hoe liever!

 

Ik kwam een keer in 1972 in de studio van modellenburo Model Planning. Ze wilden me fotograferen voor een reclamecampagne voor overhemden. Ina kon in de Avenue komen omdat ze hetzelfde profiel als Barbara Strei-sand had, maar we bedankten voor de eer. Ik keek neer op het domme modellenwereldje als beeldend kunstenaar.

Een Haarlems modellenburo wilde ons kontrakteren als familie waar dringend behoefte aan was in de reclamewereld.Bij een kollegakunstenaar vond ik thuis fotos van hem in een jurk van zijn vrouw.Hij was toch altijd al een wat vrouwelijk,mieterig persoon en ik verdacht ‘m er altijd al van dat ie van de klap-klap met het handje was.Een paar jaar later is zijn wijf Annemie   bij hem weg gelopen.Ze begon een uitdragerij in tweedehands toneelkleding ergens in de Pijp op een derde etage met een gaskchel als enige verwarming. Als je zo moet leven....

Ik kwam deze ex-gehuwden jaren geleden tegen in een supermarkt in Bretagne, de Codec, waar ik een krat pils haalde. Ze zag er onverzorgd uit met dor, grijs haar,gehuld in een potteus tuinpak met bretels en op Donald Duck schoenen.

Ze hadden,om de kosten te drukken met z’n tienen een oude molen gehuurd in Val-André en kwamen net van Carnac, waar iedere toerist dat wereld beroemde veldje met stenen moet gezien hebben, anders kunnen ze niet terug naar huis.

"Jullie hoeven niet bij ons langs te komen",  zei ik tegen ze.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.