Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
6 april 2017, om 09:14 uur
Bekeken:
318 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
180 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Om negen uur die ochtend gaat de telefoon....politie! (deel 5)"


Ik ken het verhaal tot zo ver, maar ben scepties. Opa kennende leek het mij sterk dat hij zich liet afpersen door een kleine rat als onze vader.

Ik vraag Bobbie waarmee hij opa kon chanteren.

“Pa heeft opa gedreigd om jou, Marjan en mij in het slechtste weeshuis te stoppen na zijn schei-ding als hij niet regelmatig grote sommen geld kreeg toegeschoven. Opa heeft dat door verschei-dene getuigen laten vast leggen. Als ik al die getuigeverklaringen gebruik dan zit Frits, want ik wil hem niet eens vader noemen, nog vandaag vast.”

“Vast? Hoezo vast? Het gaat om een zaak uit de jaren veertig, al lang verjaard, denk je niet?” vraag ik hem.

“Achter de tralies voor lange tijd. Kijken hoe het dan met al zijn hartklachten afloopt!”

De situatie waar Bobbie op doelt heeft zich rond 1951 afgespeeld en is al te lang geleden, schiet het door mij heen, maar ik laat hem maar in de waan dat hij bezwarende stukken tegen pa kan inbrengen.

Ik wil hem zijn laatste illusie liever niet ontnemen.

Ik besluit het niet al te informatieve gesprek af te breken en zeg: ”Luister. Ik heb nu op dit mo-ment niet zo veel tijd meer om verder te praten. Ik moet zo meteen met Ina een nieuwe w.c. pot uitzoeken in de bouwmarkt, anders wordt ik zelf nog van de pot gerukt, maar à propos, kun je die desbetreffende aktes mij niet eens laten zien”.

“Je kunt ze zelfs fotokopiëren als je dat wilt”.

Het is het laatste dat ik ooit van hem zal horen. Niet veel later was hij dood en begraven. Als ik de jeugdfotos doorkijk en zijn ellendige leven overdenk barst ik volkomen onverwachts in tranen uit en kan niet meer ophouden met huilen uit woede over de laffe moord aanslag en onvermogen iets aan de situaties die zouden resulteren tot zijn dood ooit te hebben kunnen veranderen.

Het is een misplaatst schuldgevoel.

Iedereen is voor zichzelf verantwoordelijk, houd ik mijzelf altijd voor. Een recept seresta en diazepan 12 voor een paar weken dempen alle emoties en ik kan aan niets denken, niets ervaren, niets voelen omdat de medicijnen een deken leggen over iedere emotie en val ‘s avonds als een blok binnen drie minuten in slaap. Zelfs een simpel tv programma kan ik niet volgen onder de tijdelijke medicatie. Ik zie de bewegende beelden maar de betekenis ervan dringt niet tot mij door.

Een half jaar later bespreek ik met testamentair executeur Pim O. bovenstaand telefoon gesprek.”Die aktes zou ik verdomd graag zien,” zeg ik hem onder het drinken van een kopje koffie op zondagmorgen.

”Ik ook,” zegt hij en glimlacht vaag. Hij vertelt verder over de afwikkeling van de erfenis van tante. En het beschrijven van de inboedel.

“Het hele huis waar uw tante woonde stonk naar de medicijnen,”zegt hij. Dat was mij bij een bezoek ook al eens opgevallen.Ik kijk hem zogenaamd verbaasd aan en vraag: ”Hoezo?”

“Ik heb tien vulliszakken vol zware medicijnen uit huis gedragen en bij de vullis gezet en opge let tot ze het kwamen ophalen.”

“Wat waren dat voor medicijnen?” vraag ik terwijl ik het antwoord al lang vermoed.

“Voornamelijk opiaten, pijnstillers, kalmerende middelen, kilos slaapmiddelen, stopflessen vol Valium en Librium tabletten, Luminal en Dolphirantabletten.”

Ik vertel dat ik in 1965 in een meestal afgesloten kast keek die toevallig in huis open stond en er tientallen schoenendozen vol opiaten had aangetroffen. Ik vermoedde al lang dat ze verslaafd was aan pijnstillers en tranquillizers,maar wist in die tijd niet hoe erg haar verslaving was. Dat keurige tantetje,die altijd VVD stemde en op hasjrokende hippies en kunstenaars zat te kankeren! Wie had dat gedacht?Het viel me op dat haar ogen vaak heel vreemd stonden en dat ze nauwelijks aanspreekbaar was.

“Hoe kwam ze aan die ongelimiteerde hoeveelheden van dergelijke medicijnen die alleen op recept verkrijgbaar zijn?”vraag ik nieuwsgierig.

“Ze had een bepaalde gele of groene kaart waarmee ze direkt bij de groothandel op naam van een apotheek waar ze gewerkt had kon bestellen,” zegt hij.

“Die kaart heeft ze dan waarschijnlijk gepikt, want die hoort een apothersassistente niet te hebben,” zeg ik.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.