Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
18 maart 2017, om 19:21 uur
Bekeken:
307 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
162 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De devaluatie van het woord fascist"


U bent meer dan eens een fascist, nationaal socialist, moordenaar en S.S.-er (o.a. door Galeriehoudster Dieuwke Bakker van Galerie Mo-kum te Amsterdam, door de niet al te succesvolle auteur/universitair docent Henk R. Meijer en door een onbekende, overspannen kunst-handelaar uit Friesland) genoemd. Wat heeft u daarop te zeggen?

 

De meeste mensen die het woord fascist als scheldwoord of hoe dan ook gebruiken, weten niet eens wat het betekent, die zeggen maar wat. Als Jantje meer zakgeld krijgt dan zijn broertje wordt het nazisties of fascis-ties genoemd.

De devaluatie van het woord. Ze stellen zich daarbij voornamelijk voor, en als zodanig is het fasisme natuurlijk een heel verwerpelijk begrip, mens en die zonder reden kleine groepen, bij voorbeeld Joden, in concentratie-kampen stoppen, afrossen, uithongeren, sexueel misbruiken als je ze net opgebonden hebt, waar ik me nog iets bij voor kan stellen en anderen on-der afschuwelijke martelingen langzaam ter dood brengen.

Als mensen daar zelf voor kiezen, hetgeen steeds vaker voor komt lees ik in de Nieuwe Revu, dan is het iets anders, dan wil ik daar wel in mee gaan, zelfs met liefde aan mee werken, als ze manschappen te kort ko- men voor het tijdverdrijf met het onderlijf, maar fascisme is het al hele-maal niet, meer een plesant tijdverdrijf voor het onderlijf.

Het grenzeloos verheerlijken van een dictatoriale leider daarentegen wel. Of ze identificeren fascisme met het volkomen weg vallen van het recht, zoals tot op grote hoogte in Nazi-Duitsland het geval was.

Dat zijn zaken waar ik meestal niet erg veel voor voel, maar soms heb ook ik van die dagen… Maar fascisme is ook bv. de idee van de corpora-tieve staat: geen volksvertegenwoordiging, maar soms heb ik van die vro-lijke dagen dat ik het geen enkel probleem zou vinden om potentiële land-verraders op te sluiten en van alles mee uit te halen voor ik ze tegen de muur zou laten zetten als het een goed ogend vrouwtje betreft met een lekker lijer.

Het fascisme van  alleen maar vakbonden die de verschillende belangen-groepen vertegenwoordigen daar valt iets voor te zeggen. Die situatie kennen wij in feite al lang in Nederland. Maar dit probleem is veel te tech-nisch voor al die linkse ‘fascist’-schreeuwers, die behoren tot het tuig van de straat dat graag op TV wil komen bij gebrek aan gewicht.

Ik houd mijn agressiviteit voor democratischer dan de democratie van de fijn christelijke mensen en links draaiende melkzure dames en heren die mij voor fascist of duivel uit schelden.

De democratie is in Nederland voornamelijk een maskerade. Er bestaat wel geen censuur op kranten, maar dat komt eenvoudig omdat de kranten vanzelf al niet schrijven over dingen waar ze niet over mogen of durven schrijven.

Je moet in Nederland elke week heel veel geld voor Le Figaro, L’Express of France-Observateur, de New York Times of de Frankfurter Allgemeine op tafel leggen, anders kom je er niet achter wat er in de wereld gebeurt. En in de jaren zestig Belgiese schandaalbladen als de ‘Kwik’ en het ‘Zon-dagsnieuws’ waar ook Nederlandse journalisten onder pseudoniem in schreven wat zij niet mochten publiceren in de vaderlandse bladen. De NRC vind ik een blad van vlees noch vis. Saai en onleesbaar. Een blad voor in de veertiger jaren van de vorige eeuw uit ‘Ons Indië’ (Indonesië) gevluchte Tabakkers.

De Telegraaf is uitsluitend geschikt voor randdebielen en Trouw zo’n eng, hijgerig links blaadje voor van hun geloof afgevallen ex-gereformeerde of neo-communistische welzijnswerkers.

De Weg met Ons mentaliteit waar W. F. Hermans het zo nu en dan over had in zijn tirades hangen zij aan.

Het Leeuwarder Sufferdje of dat vreselijk gereformeerde Friesch Dagblad vallen buiten elke categorie, die worden alleen door synodaal gerefor-meerde boeren op de houten kiebelton gelezen, omgeven door een walm van uitwerpselen en gonzende vliegen die eieren leggen in hun met stront besmeurde anus, terwijl ze van verbazing met hun ongekniptse nagels de aambeien in hun reet open krabben en de drollen rond dobberen in een rode zee van bloed, pis en diarrhee.

 

Een hoogwaardigheidsbekleder of een lid van de koninklijke familie wordt nooit een indiscrete of pijnlijke vraag gesteld, journalisten en parlements-leden laten zich behandelen of ze eigenlijk geen recht hebben een be-hoorlijk antwoord te krijgen van een bewindsman.

In hun hart vínden ze dat ook, die inktkoelies en letter knechten die maar wat aan leuteren.

Op die manier kun je gemakkelijk over democratie praten. De enorme afstand die hier nog steeds bestaat tussen regeringspersonages en het volk, is typerend. De nonsens van het koningshuis.

Wij waren vroeger een oligarchie, een regentenstaat en dat zijn we in wezen altijd gebleven.

Wie wordt er nou minister in Nederland? Niet de beste man, de be-kwaamste man zoals Prof. Dr. Pierre Vinken, maar degene van wie de meeste machtsgroepen het minst te vrezen hebben.

Een onschadelijke, middelmatige, kleurloze man of vrouw. Bij voorkeur gesjeesde schoolmeesters als Balkenende, grauwe boekhouders als Kok of ogenschijnlijk gezellige vetzakken als Erica Terpstra en Ien Dales. Als je een Balkenende c.s. op de televisie zet, merk je toch direct dat dit geen eerste klas krachten zijn.

Bak ellende. Zo’n sukkel als Balkenende is een vreselijk schadelijk man-netje voor Nederland, een dom mannetje dat het groepsbeeld van de Ne-derlander in het buitenland onherroepelijk verpest.

Als je zag hoe hij zich liet imponeren bij Bush in het Witte Huis en er schutterig bij stond als een kleine jongen. Dat witte huis zou van plaats vervangende schaamte niet wit maar roze moeten kleuren op de Neder-landse televisie!

Je moet eens horen wat ze in Frankrijk van Nederland vinden; een los geslagen narco staat waar een zootje ongeregelde flikkers, drugshande-laren, moordenaars, kinderverkrachters, porno producenten en drugs verslaafden de dienst uit maken.

Dat is indirect de erfenis van het calvinisme of eigenlijk meer nog van het humanisme wat weer een afgeleide is van de achterhaalde, schijnheilige christelijke fatsoensmoraal.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.