Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
14 maart 2017, om 08:12 uur
Bekeken:
308 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
173 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Op Uw Volkskrant weblog kreeg U in 2006 nogal wat anonieme..."


Op Uw Volkskrant weblog kreeg Fred van der Wal in 2006 nogal wat anonieme, soms heel heftige reacties van collega kunstenaars?

Onder de meest vreemde, romantiese pseudoniemen, zoals een prettig uitziende artistieke dame uit de omgeving van Arnhem die zich aanvanke-lijk af vroeg of ik soms zwaar aan de coke was.

Ik ben misschien wel eens van de kook; maar niet aan de coke, mailde ik terug. Ik heb nog nooit coke gezien, laat staan gesnoven. Drugs zijn niet aan mij besteed.

Dan gaat het niet eens om het kostenplaatje, maar het milieu is gewoon het mijne niet. Ik vind het een flauw soort padvinderij.

Ik heb altijd in full contact kyokushin kai karate kringen verkeerd tot tien jaar geleden.

Daar leer je gezond denken als beeldend kunstenaar en wie artistieke praatjes heeft krijgt even een ura mawashi geri jodan tegen zijn kinnebak, dan ligt je halve kop d’r af en zwijg je weer een anderhalf uur met zo’ n wang en dat is goed, heel goed!

We moeten onze plaats in het geheel kennen. Ik ben daarom ook tegen de kleine misdaad. Als je het doet, doe het dan goed en ga er gelijk met een half miljard van door, dan weten we weer waar we het over hebben. Een man is twee maal zijn schuld waard, zei een oplichter mij eens.
In the silver sixties, in mijn arme tijd (de blauwe periode, lonely and blue) nam ik om vrolijk mijn bed uit te komen bij temeraturen van min negentien in de slaapkamer uit louter experimenteerzucht wel eens efedrine, maar dat vond ik maar niks. Vooral niet als je dan twaalf koppen espresso nam, dan werd je helemaal paranowiede en begon je te bibberen. Ik kreeg het van een eerste jaars student psychologie van de UVA, die regelmatig zo stoned als een aap dankwij de wiet de collegebanken uitsodommieterde en op het gangpad bleef liggen maffen, daar keek toen niemand van op, dat vonden de linkse professoren en universitaire docenten vreselijk hip. Zoiets verdient toch geen navolging?

Het zal je gezond en je misjpoge wezen! Die mislukte student heeft nog een verzamelbundel van Belcampo van me geleend en nooit meer terug gegeven.

In combinatie met sloten koffie slaap je niet meer met efedrine en je raakt zo opgefokt en paranoïde als een loopse teef die net uit paviljoen drie komt.

Het was zo koud op mijn slaapkamer dat ik niet eens zin had in een veel belovende wulpse dame om me aan haar …(plat voor vrouwelijke geslachtsdeel) op te warmen, dus deed ik het nog liever zelf met een ijs koude jat en wie hem dan als ad spirant eskimo omhoog kan krijgen ver-dient een gouden plak.
En ik krijg vanzelfsprekend veel sympatieke mails van iemand die zich mysterieus “De Man Met De Sombrero” noemde, die vond het wel lekker lezen wat ik schreef.

Ik mailde hem een bedankje terug onder het pseudoniem “De Man Zonder Sombrero”. Ik draag namelijk nooit een hoed zoals al die kunst artiesten die in hun uiterlijk graag Beuys na apen. R. , die als Groningse fotograaf, annex artistieke voederbiet, zelfs zijn hoed op houdt bij het diner, hetgeen mij zo heeft gesjokt dat ik dagen lang geen hap door de keel meer kon krijgen en zienderogen vermagerde zonder gelijk een gratenpakhuis te worden want daar bedank ik voor.

Alweer een alinea plus een witregel, dear Isis.
De man met de sombrero bleek een Rotterdams kunstenaar te zijn die in grote financiële moeilijkheden verkeerde dankzij tegenwerking van de WIK en andere uitkeringsinstanties.

Wie als kunstenaar aan de onderkant van de samenleving afhankelijk is van de ambtenarij is nog niet jarig.

Ik vind de fooi van de Wik, zo’n beetje de helft van de bijstand een grove schande voor welvarend, volgevreten Nederland met zijn honderd-duizenden vetzakken.

Toch wil ik niks zeggen van het smakelijke, sappige gemarineerde vlees van Isis Nedloni waar het water je van in de mond loopt als ze het laat braden in de herst zon.

Beeldende kunstenaars worden als bedelaars behandeld door de over-heid. Je bent nog beter af als door de overheid erken de heroïne junkie, dan verkeer je in een luukse positie en voortdurend in dromenland. Dat kunnen niet velen na zeggen in het beeldend kunstenaars plantsoen. Daarbij komt dat Nederland veel te veel academies voor beeldende kunsten heeft en veel te veel kunstenaars.

De meesten zijn grote prutsers en dan spreek ik over wel negenennegen-tig procent. Kassa! Pot voor meneer!

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.