Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
13 maart 2017, om 08:11 uur
Bekeken:
293 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
167 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"We praten over het schrijven en schilderen..."


We praten over het schrijven en schilderen en raken er maar niet over uitgesproken.

“Ik ben maar een eenvoudige ongeschoren artistieke boerenlul uit de Bourgogne, dus U vertelt het mij maar. Ik zeg vaak dat ik de saaiste man ter wereld ben en dat er niets van mij te verwachten valt, daar moet U het dan maar mee doen.

Ik mag dan wel in Renkum zijn geboren, maar nog voor mijn tweede le- vensjaar verhuisde ik naar mijn grootouders in Amsterdam.

Van dec. 1957- mei 1967 heb ik in Heemstede gewoond, daarna weer tot 1978 in Amsterdam, daar zijn de Haarlemse collegaatjes niet weinig jaloers op, he, Jacintha.

Ik ben daarom ook geen gewone kruidenier van de hoek of kleine mid-denstander qua levensopvattingen maar houd wel mijn hand op de knip. Ik doe aan mijn kunst geen enkele concessie, want dan zou het ouwe meuk worden en kun je je werk in leveren bij SBK’s in Nederland die vol gestouwd met rotsooi de klant een kool stoven.

Er wordt ontzettend veel geschreven en geschilderd, alleen al die tiendui zenden gefrustreerde tekenleraren die allemaal gemankeerd kunstenaar zijn.

Op die middelbare scholen zijn de gymnastiek- de muziek- en de teken-leraar toch altijd de luldebehangers van de school die door geen collega in de lerarenkamer serieus worden genomen.

Omdat ik zo brutaal was tegen de gym- en tekenleraar kreeg ik elke keer weer drie punten minder.

Toch heb ik nog die akte gymnastiek gehaald. Er zijn wat boeken en schil-derijen in malkander geplamuurd en gemetseld door gefrustreerde leraren Nederlands en Tekenleraren met een hobby, doch de specie is schraal, de verf niet dekkend, het te veel aan lijnolie doet de verfhuid al snel inzakken, de brokkelige, verdroogde inkt belet menigeen een soepele schrijfstijl. Die ontwikkeling is histories en logies gegroeid, maar het is rampzalig voor de ware kunstenaar. Neem nou een stad als Amsterdam. Daar is geen ambiance meer; daar is in de zeventiger jaren van de vorige eeuw het hart uit getrokken door de partij van de arbeid toen meneer den Uyl daar wethouder was en de negentiende eeuwse buurten dankzij zijn beleid zijn afgebroken.

Ruime, kwalitatief goede huizen werden vernield, want links had toen baat bij woningnood om de algemene onvrede vorm te geven. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.