Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
13 maart 2017, om 07:52 uur
Bekeken:
357 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
187 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"En een protesten uit de fundamentalisties gristelijke hoek!"


Ik had van 1965 tot 1968 niet te vreten dus ik heb van alles gedaan om de maatschappij een stuk droog brood af te dwingen.

Ik moet geld in mijn broekzak hebben anders word ik vreselijk nerveus, ga stotteren, op mijn teennagels kluiven en rare bekken trekken in het ver-keer, net als Brian Jones, dat kun je zo hebben als kunstartiest.

In Amsterdam ben ik opgegroeid in de Concertgebouwbuurt. De beroemde Palestrinastraat. Het was een zegen voor mij, dat sjieke oud-Zuid.

Ik ben pas later met die buurt in mijn gedachten tot de definitie van mijn kunstenaarschap gekomen. En met reden! Jawel!

Elk huis verschilde van een ander huis en dat is de oorzaak. Eenheid in verscheidenheid.

Het kunstenaarschap houdt trouw aan jezelf in; trouw aan die onbevlekte, bleke, bevende, onzekere jongeling die je in je jeugd was, die in het hoge register de zilverwitte schoon heid van de berk in het maanlicht bezong, terwijl de maagd naast je op een bed van mos gezeten er verveeld op zat te wachten tot ze dubbel gepakt werd.

Niet dus! Als dat niet de ware aard van de powezie is, dat huilen tegen de maan en voorbij laten gaan hetgeen zich aandient, dan weet ik het ook niet meer.

De schoonheid van het falen. Als dat niet de ware existentialist kenmerkt! Wat willen wij eigenlijk met onze talenten? Zijn wij flavlipjes, net als het geknookte riet, dat wederom opgericht zal worden, maar dan uiteraard getransponeerd op een hoger vlak en wel dat van de volwassenheid op weg naar de Eeuwigheid?

Ach, weettikveel! Ik lijk verdulleme  wel een EO dominee. Je moet er voor zorgen dat je werk en persoon toegankelijk is voor een brede groep en geen war taal spreken zoals Lucebert of Schierbeek. Geef mij maar Isis Nedloni, die de taal van het hart schrijft! Spreek eenvoudigweg je moers taal, maar vooral geen plat Amsterdams of Fries, want dat is wartaal. Het gaat uiteindelijk toch om de van eenvouds verlichte wateren, zoals de dichter eens zo treffend zei.

Waterverf dus, doch niet van de goedkope soort uit de speelgoedwinkel. Voor vele colle gaatjes is het gedrukt worden of geexposeerd in dure galeries belangrijker dan het vreten.

Voor mij dus ook. Voor wie vreten moet ligt het anders, die vaart op kom-mersjeel, dan word je een Rien P. of een H. te W.

Mij gaat het uitsluitend om de kwaliteit.

Je moet wel je werk tonen aan het volk. Het moet niet op zolder blijven liggen, want daar hebben alleen de muizen baat bij.

Ik was geen bleke droeve poweet, die bijten bij voorbaat al in het stof.

Het leven heeft mij aanvankelijk weinig weelde en geluk gegund, alhoewel ik uit een miljonairs familie kom.

Ik was dertig toen het enkele jaren een beetje begon te lopen, maar toen kwam het ook bij bakken binnen en ging het er bij bakken weer uit.

Ik heb van uit de collegaatjes en het kunst bestel, de overheid, de galerie-wereld enorme tegenwerking gehad, dat kunnen pretentieuze, inhouds-loze mode kunstenaars als R. of failliete kunsthandelaren als dat modieu-ze minkukel H. met zijn artistieke wanbeleid, die nog steeds zijn vinger in de dijk moet houden om rond te komen, helemaal niet begrijpen, hij expo-seerde bij voorkeur rotsooi en tinnef, maar zo’n persoon is veroordeeld om na zijn terechte faillissement als timmerman of rondvaartboot kapitein bij te beunen.

Als je zo moet leven, gotsallemetruttenbollen…Ik heb altijd moeten knokken voor de plaats waar ik nu sta, die is mij door geen mens gegund, laat staan door de collegaatjes, behalve door mijn partner, maar dat spreekt vanzelf, dat zou me helemaal wat moois wezen.

Dat is allemaal een geweldige training geweest die tegenwerking. Zo iets als Boot Camp. De commando structuur.

Hmmm…heerlijk. Die sferen van dominantie en volgzaamheid. Sadomasochisme! De zweep, de riemen, de sextoys uit die erotica shop Kristiene Kaduuk!

Ik kan mijn veertigjarig jubileum als kunstenaar dit jaar vieren. Als U zin heeft…komt U even langs met uw negotie?

Het Kunstenaarschap met een grote K is een enorme luukse, die geen bestaanrecht heeft, dat beweren die stijle calvinisten altijd, maar zelf kunnen ze niks, behalve preken.

En met die luukse houd ik mij voortdurend maar bezig. En een protesten uit de fundamentalisties gristelijke hoek! Niet te kort. Ik krijg veel brieven van oprecht verontruste griffermeerde gristenmensen over mijn leven en werken en de enige weg die zij mij willen wijzen. Soms ook bedreigingen met brandstichting en fysiek geweld op gristelijke basis. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.