Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
10 maart 2017, om 20:30 uur
Bekeken:
319 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
166 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Na één kopje koffie houd ik het wel voor gezien"


Maandag 14 dec. 1987.

Ina rijdt om half negen met Natasja naar Leeuwarden. De temperatuur is tussen de min een en min vijf graden.

Lichte bronchitis en voorhoofdsholte ontsteking.Om kwart voor tien loop ik naar de bushalte twee km. verder op.Bus 20 naar het station Leeuwarden.Ik ben er al om tien uur en wacht op Ina die aan komt lopen en zegt dat ze de Nissan een eind verder op heeft geparkeerd.We kopen twee dagretours bij het loket in de stationshal en bij de lektuurhal koop ik een Viva, dat tijdschrift voor de vrouwelijke werkende arbeidersjeugd.In de trein laat Ina me een schofterig briefje vol taal- en spelfouten lezen van een neurotiese collega van haar die zijn geneties ingebakken vrouwenhaat weer eens wil uiten. Hij loopt meestal nagelbijtend door de gangen van het instituut, vloekt voor de klas de sterren van de hemel,is jaloers op ons grote huis en op het boek dat Ina aan het schrijven is. Als ex-Amsterdammers zijn we wel wat gewend en lachen om de agressie van sommige boerse onderwijskrachten uit het lokale bestand van Friese bloed en bodem en de daarmee gepaard gaande onbeschaafde,hufterige way of life. Het savoir vivre is de Friezen niet bepaald op het lijf geschreven.In Utrecht gaan we naar het modemuseum van Fred van der Laaken,die een innemende persoonlijkheid is,die ondanks een tekort aan fi nanciële middelen spectaculaire tentoonstellingen maakt.redaktrice Stella R. kijkt verrast op dat ik meegekomen ben bij het fotograferen van de objekten. Fotograaf Hans van Ommeren, kundig,snel werkend, zakelijk, neemt met zijn Hasselblad fotos van schoenen en tassen die in Ina’s boek komen. Stella laat een prachtige foto zien van een schoen. Na één kopje koffie houd ik het wel voor gezien en ga de stad in,loop boekhandel de Slegte binnen,maar kan niets vinden op mijn vakgebied,kijk naar de etalages in de winkelstraten of ik een mooie lammycoat of een aantrekkelijk ogend leren jasje kan vinden,maar niks hoor!De lammies lopen nog ergens in de wei.Loop de wel zeer goed gesorteerde boekhandel Broese binnen,maar tref daar het standaard repertoire moderne literatuur aan.Niets verrassend.Ik denk even terug aan Catharina S.,die in Utrecht opgroeide voor ze naar Amsterdam vertrok en bij hoog en bij laag vol hield dat ze het in Pa rijs zou gaan maken als hoedenontwerpster en helaas,helaas;voor mij zou er dan in haar leven geen plaats meer zijn,want ze zou zich dan uitsluitend nog bewegen in de kringen van de haute couture van Frankrijk en Italië. Haar toekomst lag ech ter in een flatje in Zeist en niemand hoorde ooit meer iets van Catharina S. Beloftes die nooit werden ingelost! Hoe kan een normaal mens zo leven? Ik haal Ina op en we lopen terug naar het station.In de over dekte ruimtes,zwervers,hoeren, bedelaars, junkies. Ina loop op hoge benen door.De trein van half zes komt niet vanwege draadbreuk.We besluiten een pizza te gaan eten en af te wachten op betere tijden.De volgende trein komt ook niet na een uur wachten.De hele dienstregeling is in de war.Op de borden staat Leeuwarden,maar na een half uur stopt de trein in Den Bosch.

”Shit”zegt Ina terecht.”Amme clit,”voeg ik er aan toe.

”Viespeuk,”zegt Ina.

”Wie begint hier?”vraag ik.

”Jij!”zegt Ina.

”Niet waar!Jij!”zeg ik.

”Wel waar!”zegt Ina.

”Op je bokkebaar!”zeg ik.

”Krijg de groene staar!”zegt Ina.

Medepassagiers kijken ons bevreemd aan bij het aanhoren van deze vreemde dialoog en een enkeling maakt een vliegen vangend gebaar ter hoogte van het voorhoofd. Ik ben te vermoeid om te gaan kankeren op de spoorwegen die ons verkeerd hebben voorge licht. We nemen een trein terug naar Utrecht en eindelijk de goede trein naar Leeuwarden. En zijn om half elf aan.De ruiten van de Nissan zijn bevroren.Krabben geblazen!

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.