Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
19 februari 2017, om 17:35 uur
Bekeken:
343 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
185 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Niemand bij mij in de klas heeft (deel 9)"


Niemand die bij mij in de klas heeft gezeten heeft een herinnering aan Fred van der Wal (deel 9)

Als een Nederlander iets citeert, dan citeert hij iedereen beha behalve een andere Nederlander, want hij is bang voor provinciaal aangezien te worden. Neem nou het uit Amerika overge waaide afgrijselijke verschijnsel van de stand up comedian. Ik vind het walgelijk. Iedere platte mislukte komiek denkt in Nederland een Lenny Bruce te zijn. Als ik een caberetier hoor raaskallen over koning in Beatrix die anaal geneukt wordt door meneer de potsenmaker zelf op het toneel en door zijn naar binnen gestompte keiharde dikke cabaretlul een bebloed poepertje er aan over houdt, dan bekruipt mij een gevoel van ergernis. Ik vind het geen majes teitsschennis, hoor, daar ben ik teveel republikein voor. Ik vind het helemaal niks. Zouteloos. Ik zou ‘m graag eens op zijn bek slaan. Ik vind ondanks mijn aver sie tegen art. 31 aan hangers de vrijgemaakt gereformeerde Hans Werkman trouwens de meest lezenswaardige literatuur kritikus in Nederland.

U dacht in het begin dat Fransen niet tot de menselijke soort behoorden?

Inderdaad. Ik sprak zo nu en dan de eerste maanden hier in de Bourgogne nog wel eens een Engelse dominee (Trevor Bryan) uit Cosne en het eerste wat ik hem vroeg of die Fransen Aliens waren. Are they really human? Vliegende Schotel piloten, van die kleine mannetjes met grote, rare ogen dacht ik, op zijn best, maar dat was toch niet zo volgens hem. Hij vond ze wel suspicious, maar dat treft ; dat ben ik ook. Onderdehand is hij van zijn vrouw gescheiden die na een mislukte zelfmoordpoging weer stevig aan de hasj is en heel relaxed met een gebutste guitaar (met een etiket er op: this machine kills !) op straat in Nevers zestiger jaren liedjes zingt over peace and love, dat het antwoord in de wind ligt, vervolgens de konsekwen tie trekt en met de pet rond gaat. Je moet hier trouwens alles zelf doen, dan red je het, dat is wel waar. Het is pionieren in Frankrijk. In Nederland bemoeit iedereen zich met de ander; hier bemoeit men zich hoofdzakelijk en bij voorkeur alleen met zichzelf. Een verademing. In Neder land luistert de ene helft van de bevolking de andere af. Dat hebben wij in ons laatste huis in Friesland zelf ervaren. Daar waren we heel snel achter. We hebben met heel wat hier gevestigde Neder landers een zeer goede band. Het is ook een heel ander slag dan hetgeen zich in Friesland vestigt en daar blijft hangen. Om naar Friesland te verhuizen in 1978 van uit Amster dam is een grote vergissing gebleken. Kunstenaar zijn in Amsterdam is een klein ongeluk. In Friesland is het daaren tegen een groot ongeluk. Ik ben vervolgd; ik word vervolgd. Bij de Friesche Kultuurkamer slaan ze van schrik een kuiten flikker als ze mijn naam horen.

Waarom heeft U dan toch geen grotere band met de Amerikaanse literatuur c.q. beeldende kunst, waar toch een heleboel prach tige schrijvers en schilders zijn?

Ten eerste vind ik Amerika een politiek en cultureel zeer onbeschaafd land. En de schrijvers zijn er vaak heel ordinair: een Hemingway gaat nog, die zorgde zelf voor de op lossing van zijn grootste probleem; hij zette tenminste nog de loop van een geweer in zijn bek en haalde de trekker over. Mailer? Mailer helemaal, zeg. Verschrikkelijk! Die Mailer, dat is de Amerikaan se Harry Mulisch als zuiplap. Alleen nog ordinairder. En dan die detectiefjes van James Ellroy, geschreven op het nivo van een negenjarige. Echt helemaal niets. Die man is wereldberoemd met zijn scheve, paranowiede, verongelijkte kop, omdat zijn moeder de kroeghoer uit hing en vermoord is gevonden in een baai. Eigenlijk zouden meer moeders zo aan haar einde moeten komen. En zulke boeken worden een internationaal succes. New Yorkers lijken nog het meest op Amsterdammers, daarom zijn we ook weg gegaan uit Nederland. In de zestiger jaren had je een nu totaal vergeten Nederlandse schrijver, Jan Cremer, heette hij geloof ik, een Tukker uit Twente die op de Arnhemse academie had gezeten, een boerenjongen die overal onschuldige meisjes zwanger maakte, die imiteerde in zijn eerste boek Kerouac, Henry Miller en Mickey Spillane en schilderde Karel Appel na. Stomvervelend. Kerouac, ook zoiets. Voor het groot ste deel sentimenteel, romanties, patheties geneuzel. Na het verschijnen van On The Road is hij door het onverwachte succes van schrik ten onder gegaan aan drank. Die hele Beat generation. Modieuze nonsens. Gregory Corso, gedrogeerde wartaal, Allen Ginsberg, non powezie, Burroughs een buitengewoon slecht mens, die zijn vrouw voor de lol dood schoot onder invloed van marihuana omdat hij met zijn homovriendjes Wilhelm Tell na wilde spelen. De Beat Scene ? Gezeur van een stel gederangeerde halve en hele drugs verslaafden, die elkaar uit ver veling onder invloed van drugs met latex kunstlullen te lijf ging en en met die voorwerpen malkander in elkaars reet naaiden. Mijn zegen hebben ze hoor! Heel lekker, als het maar goed gebeurd, dan zit ik zoon rit graag uit!

COULOUTRE 2002

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.