Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
19 februari 2017, om 17:25 uur
Bekeken:
329 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
185 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Niemand bij mij in de klas heeft (deel 7)"


Niemand die bij mij in de klas heeft gezeten heeft een herinnering aan Fred van der Wal (deel 7)

Dat bedoelde hij dus serieuzer dan hij meestal lijkt voor de slechte verstaander?
Fred van der Wal: Ik bedoel het echt allemaal heel serieus. Ik ontmoette twee weken geleden de oud recensent van de kunstredactie van Elseviers Magazine, die niet alleen een interessant ogende echtgenote heeft, goed van belijning en zo, kleding smaakvol, verbaal begaafd, maar waar ik het binnen twee minuten al nergens met hem over mee eens was en dat is meteen al veel belovend, want dan heb je tenmin ste nog iets aan gespreksstof. Natuurlijk heb ik gelijk. Ach, beeldende kunstenaars met hun aan- en inhang; ik heb er geen hoge pet van op. Ik moet altijd wat weg slikken als ik bij zo iemand op bezoek ben. Over het algemeen zijn ze zeer links en pacifisties georienteerd, zo lang het ze zelf goed uit komt. Ze zijn zo humaan en menslievend, zo tolerant, maar het is allemaal even vrijblijvend. Wie geen rancune kent of geen vijanden heeft, die heeft geen karakter.

 

U kent uiteraard de min of meer in het kulturele havengebied van Rotterdam beken de R. B., met iedereen bevriend, altijd in de weer met lekkere dingen kokkerellen, vrouwtje verwen nen, de katten eten geven als zijn dasje goed zit of druk doende glaasjes vol te schenken, voortdurend even vrolijk en opgewekt, de hele dag van tralalala…ziet overal de de zon schijnen, zelfs nog met een zonnebril op onder de de kens in de donkerste poolnacht. Hij riep bij de eerste ont moeting in ons huis verrast uit dat hij nu een kunstenaar had ontmoet die nog serieuzer was dan hijzelf, hetgeen mij weer zeer verras te. Ik ben zelden serieus ge noemd. En dan moet U weten dat menig op art. 31 gereformeerde grondslag heel fijngelovige meneer en me vrouw mij een buitengewoon ontuchtige sadomaso chistische bisexuele lingeriefetisjistische promiscueuze gederailleerde, dwangmatig door sex geobsedeerde los bol vinden, die volgens hen bij maanlicht in dameslingerie door de tuin walst op die vreselijke muziek van Strauss en zich bij vol daglicht laat afzwepen door zijn Meester (es) op de maat van de stampende accoorden en het dwingende ritme van The Velvet Under ground. Ik zou willen dat het waar was. Soms amuseert mij dat wel, al die christelijke voor oordelen, maar ik vind het ook vaak heel ergerlijk, want ontkennen helpt toch niet, dan maak je jezelf nog meer verdacht bij die fijne gristenen. Maar ja, er wordt toch niet naar mij geluis terd. Het verschil tussen R. B. en mij is dat hij een optimistische romanticus en een hedonist is en ik een pessimistische realist en in mindere mate een hedonist. And the twain shall never meet ( ?) en dat is maar goed ook, zegt U ? Daar geloof ik dus niets van, want hij heeft toe vallig wel een heel fijne fiets met open kettingkast plus eenentwintig versnellingen en ik een ouderwetse velo van Ina haar vader met maar drie versnel lingen, dus voor de tweede colline vanaf Couloutre naar Donzy moet ik al uitgeput van mijn rij wiel af stappen en een heel stuk lopen met een kop als een tomaat en dan gaat hij er als een speer vandoor, kijkt even ach terom en wuift even uitbundig. Ik doe dan met een gezicht als een oorwurm uiteraard alsof ik niets zie, want je moet toch wat.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.