Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
19 februari 2017, om 17:23 uur
Bekeken:
268 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
167 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Niemand bij mij in de klas heeft (deel 6)"


Niemand die bij mij in de klas heeft gezeten heeft een herinnering aan Fred van der Wal (deel 6)


Het Nederlands verdwijnt. Nederland wordt door pseudoprogressieven uitverkocht aan asylant en. Wat je op televisie hoort is gewoon een brabbeltaal van eigen makelij. Koeterwaals van quizzmasters met drie jaar Mavo. Niet de tale Kanaaans, maar de wollige taal der overheden. Het socio jargon. We gaan nu iets ondernemen naar de klant toe of  we gooien een stuk probleemstelling op tafel van de kiezer uit op het bordje naar de minister toe of  naar de Twee de Kamer toe of naar weet ik veel wat toe. Als het maar in de groep gegooid wordt of op tafel hetzij op ander mans bordje. De Laurel en Hardy cultuur als omgangsvorm. Medewerking in Friesland? Begin jaren tachtig informeerde ik bij de gemeente Tietjerkstera deel (sic !) in Friesland of ik een leeg staande ruimte in een voormalig politieburo kon gebruiken als atelier, want als ik mij ergens op mijn plaats voel…. Dat kon alleen volgens de cultuurambtenaar als ik, wat Rudi Dutschke noemde, eerst maar eens de lange reis door de instituties wilde maken om het voor el kaar te krijgen. Ik zei ; Ach, meneer daar heb ik toch helemaal geen tijd voor. We hebben een druk gezinsleven en mijn vrouw en ik werken allebei. Ik wil een antwoord ; Ja of Nee.

Je begrijpt: het werd natuurlijk Nee. Ik was geen Fries en ook bepaald geen bewonderaar van de grondlegger van de moordenaarsbende Rote Armee Fraktion Rudi Dutschke ( waar de karakterloze drs. H. v. S. zo’n kritiekloze bewonderaar van is), die ze indertijd terecht een kogel voor zijn kop hebben geschoten in Duitsland. Ik denk dat ze die drs. H.v. S. uit Adu ard ook maar eens een stopkogel door zijn kalvinistiese kop moeten schieten, dan is het gedaan met de zoveelste griffermeerde ver kondig er van non sens. Er is voor het eerst iets van passie in Fred van der Wal gevaren. Een kwaadheid die niet hoort tot de categorie kunstschil der wil wel even gek doen voor de media. Het is dus ernst geweest: dat vertrek naar Frankrijk om te ver keren in een land waar de beeldende kunst nog serieus wordt genomen als de duur betaalde erfenis van een (inter)natio naal bewustzijn. Was dat ook waarom hij de vraag naar de reden van zijn vertrek een zeer goede vraag noemde?

 

Dat bedoelde hij dus serieuzer dan hij meestal lijkt voor de slechte verstaander?


Fred van der Wal: Ik bedoel het echt allemaal heel serieus. Ik ontmoette twee weken geleden de oud recensent van de kunstredactie van Elseviers Magazine, die niet alleen een interessant ogende echtgenote heeft, goed van belijning en zo, kleding smaakvol, verbaal begaafd, maar waar ik het binnen twee minuten al nergens met hem over mee eens was en dat is meteen al veel belovend, want dan heb je tenmin ste nog iets aan gespreksstof. Natuurlijk heb ik gelijk. Ach, beeldende kunstenaars met hun aan- en inhang; ik heb er geen hoge pet van op. Ik moet altijd wat weg slikken als ik bij zo iemand op bezoek ben. Over het algemeen zijn ze zeer links en pacifisties georienteerd, zo lang het ze zelf goed uit komt. Ze zijn zo humaan en menslievend, zo tolerant, maar het is allemaal even vrijblijvend. Wie geen rancune kent of geen vijanden heeft, die heeft geen karakter.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.