Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
17 februari 2017, om 14:11 uur
Bekeken:
322 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
216 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Als het de mens gegeven was langs het zwerk te scheren... "


Kunstenaars. Altijd onderweg, uit angst ooit ergens aan te komen. In de lift stonden ze navel aan navel met Brigitte Bardot, ex-filmster en nu zeehondjesmelkster of liepen modieuze auteurs na totdat deze genoeg van ze kregen en ze weg trapten.

Op het goudgele strand van Sint Maarten met een reisbeurs zoals de hasj doorrookte beroeps luilak Rik Lina drie jaar vakantie houden en de kunstenaarssteun nog achter na gestuurd krijgen ook. Wie zou dat niet willen?
Ik dus niet. Aan vakantie heb ik een grote hekel. Altijd gehad. Ik ben dus bijna nergens geweest. Ik zie het wel op geographical Channel. Heimwee naar culturen waarvan ik de taal niet spreek of lezen kan ken ik niet. En voor wie geen pedofiel is heeft het onderwijzersbestaan of een culturele reis naar Thailand ook al geen zin.

Amoureuze ontmoetingen op het toilet van een Boeing hebben nooit de loop van mijn leven beslissend beinvloed.

Ik durf niet te vliegen, dus gaat er veel aan mij voorbij.

Als het de mens gegeven was langs het zwerk te scheren als een adelaar had de Schepper hem wel vleugels gegeven.

Ik rijd geen auto en zal het ook nooit leren. Daarin ben ik de enige niet. Ook Remco Campert bestuurt geen milieu vervuilende benzineslikker en daarmee mag ik hem feliciteren. De kunstenaars aanstelleritis om hand tekeningen te vragen aan nternationale beeldende kunstenaars of uitvoerig ter meerdere eer en glorie van de onbekende briefschrijver, correspondentie te onderhouden met alles wat rijk, beroemd, berucht of bijkans almachtig is, wekt alleen mijn lachlust en minachting op.
Vrijwel iedere gesubsidieerde kunstenaar rookte zijn pijpje hasj in een smerige Berber tent temidden van een aantal groezelige autochtonen met veneriese kolensjouwerskoppen.
De veneriese ziekte die ik in 1968 opliep in Haarlem kostte mij minder dan de gemiddelde hoerenloper in navolging van de grote Van Gogh van het Heilige Oor opliep in een luizig, bedompt sexhuis.
Twee spuiten en ik was weer fit. Uit balorigheid zat ik dezelfde avond na de mij toegediende medicatie op het Zandvoortse strand met een vol geplast bier glas een artistieke collega achterna die avond. Ik stond stijf van de eerste, geinjecteerde honderduizenden eenheden van een breedspectrum antibioti cum.Veel kwaad kon het toch niet dat strand incident en ik vond het een leuk idee voor later. Geschied schrijving avant la lettre. Toch zal ik nooit op voet van gelijkheid omgaan met leden van het koninklijk huis om de eenvoudige reden dat zij mij niet en ik hen niet tot dienst wens te zijn. Van een pandabeer in de dierentuin verwacht ik per slot van rekening ook niets en de afdeling hoogvliegers zoals de aasgieren sla ik altijd over. Nog steeds heb ik moeite te gaan staan als het Wilhelmus, dat lijflied van het Oranje tuig, wordt gespeeld en mee zingen doe ik al helemaal niet. Zoals de oerdomme, schilderende 17-e eeuwse beroeps imitator Henk Helmantel met zijn vier jaar Ulo zal ik nooit snel in een marineblauw pak met stropdas, kenmerk van loon- en kantoorslaven, schieten als de koningin zich aandient.
Elseviers Prof. Dr. P. Vinken als geacht republikein heeft nog steeds mijn respect. Niet alleen kocht hij twee tekeningen en een zeef druk van mij, maar hij weigerde aanvankelijk Beatrix en Claus te ontvangen in het gebouw van Elsevier.
Zelfs als ik al de reet zou willen likken van een geniaal kunstenaar, dan zou ik nog niet weten van wie. Ik zeg ronduit dat de valium slikkende graficus Sjoerd Bakker een hielenlikker van auteur Cees Nooten boom is en dat zijn zwarte band judo mij niet imponeert. Integendeel, als karateka schop ik zijn kop al van zijn romp nog voordat hij mijn jasje beet heeft. Niet voor niets kreeg ik bokslessen van ex-kampioen Lolle van Houten en beoefende ik full contact kyokushinkai karate bij twee scholen vijf maal per week. Wie wat bewaart, die heeft wat en aldoende leert men.
Een grootheid van klein kaliber, de zwarte kousen kerk aanhanger prof. Rookmaaker veroordeelde in 1976 mijn artistieke werk als pornografie. Jammer genoeg vermeldde deze hooggeleerde heer niet dat hij de pornoprenten van de jordaner Aat Veldhoen verzamelde. In navolging van Rookmaaker deelde de streng greformeerde eeuwige student Hans “doctorandus” van Seventer mij per brief mee dat hij mijn werk “rubbish” en “bullshit”vond, gehéel en al in stijl met het Amerikaanse gereformeerde chantage taaltje dat bij al die medewerkers van de E.O. in zwang is. Van Seventer, als afgestudeerde nep- en na maak filosoof (n.b. afgestudeerd bij de Marxist Drs. J. Corver en bij de geestelijke vader van de Rote Armee Fraktion Rudi Dutschke die ze terecht een kogel door zijn kop schoten en om die reden benoemd en beroemd werd aan de Universiteit te Groningen) die nergens verstand van heeft en als free lance producer voor de E.O. werkte, knutselde een kunstprogramma in elkaar waar elke gepensioneerde school meester met kanker, die in zijn vrije tijd waterverfjes met een glutonkwast op kastpapier bij elkaar kwast, op de koeleur en tulleviessiebuis bij de E.O. kon verschijnen.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.