Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
14 februari 2017, om 12:09 uur
Bekeken:
318 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
182 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Telefoongesprek 1982 (deel 2)"


Jan: ”Maar hoe gaat het met je tentoonstelling na al die negatieve publi-citeit in de krant? Ze blijven maar over je negatief schrijven! Dat zou ik zelf nooit willen! Dat zal wel weer verkeerd uitpakken! Al die negatieve publici-teit kan heel slecht uitwerken, zegt Henk Helmantel altijd, die wil dat ook helemaal niet, zo lang zijn bankrekening maar vol stroomt”.
Fred: ”Hoezo negatief?”
Jan: ”Dat dacht ik. Je hebt zeker niks verkocht met al die negatieve be-richten in de kranten? Ik zou nooit in de kranten willen staan, dat heeft toch geen nivo! Dat heeft niets met het beeldende proces te maken!”
Fred: ”Ik heb die ene akwarel die jij zo mooi vond misschien verkocht. Daar waren twee klanten voor. De ene klant was een nerveuze verzeke-rinsagent, een zekere Joustra, maar die schijnt helemaal geen geld te hebben, zijn huis staat te koop, ze moeten naar een huurwoning omdat hij zo goed als failliet is en zijn vrouwtje is zo gek als een deur, die zit weke-lijks in de winter in haar vette, blote reet in de sneeuw op de spoorbaan te wachten tot een trein over haar heen rijdt, dat schijnt een geweldige ma-sochiste te zijn, maar die treinen maken allemaal steigerend rechtsom keerts als ze haar zien zitten met die spekrollen, die treinen zijn bang dat ze over al dat vet uitglijden en de talud afrijden.Echt zo’n onbetrouwbare, artistiekerige familie, die Joustras, maar met een poeha waar je niet goed van wordt. Het is trouwens de enige akwarel die ik ooit gemaakt heb, dus zo nodig hoef ik die nou ook weer niet kwijt en een prijs van 450 gulden is niet bepaald overdreven, lijkt mij”.
Jan: ”Ik vind het eigenlijk wel een erg hoge prijs voor iemand die net begint. Ik wil eigenlijk niet meer dan de helft betalen en dan in tien ter-mijnen liefst”.
Fred: ”Ik ben beroeps sinds 1965, Jan, dat is nu zo’n zeventien jaar”.
Jan: ”O, ja, dat was ik vergeten!”
Fred: ”Eerst nadenken voor je wat zegt, Jantje Pruimedantje!”
Jan: ”Met mij gaat alles fantasties. Ik verkoop alles wat ik maak via van Hulsen. Alles. Voor topprijzen. Alleen aan artsen en chirurgen, die vallen allemaal op mijn werk. Ik weet echt niet hoe het komt. Ik denk dat ze het intellectuele in mij direkt al op het eerste gezicht herkennen. Weet je dat van Hulsen Henk Pietersma er uit heeft gegooid om mij binnen te halen? Die Henk schijnt vreselijk kwaad te zijn, die komt nou nergens meer aan bod met zijn rotsooi, die kan zijn troep hooguit nog ophangen in een meu-beltoonzaal, leeg gelopen kerk of op een school.

En wist je dat van Hulsen die artsen en chirurgen allemaal het verhaal vertelt dat ik ergens in een hutje op de hei heel eenzaam zit te schilderen, dag en nacht en nooit naar buiten kom, zonder verwaming of licht en dat ze dat allemaal slikken, dat verhaal? Hij weeft een hele mythe om mijn kunstenaarschap, dat verkoopt beter”.
Fred: ”Des te beter, Jan. Slechter dan Henk Pietersma kan al helemaal niet, dus het is lood om oud ijzer. Je bent toch eerste jaars leerling van de tekenopleiding?”

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.