Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
12 februari 2017, om 15:32 uur
Bekeken:
289 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
142 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Hij wilde gedichten schrijven die je ook kon proeven…(deel 2)"


Hij wilde gedichten schrijven die je ook kon proeven…(deel 2)

Wat Peter Vos betreft:ik heb hem twee maal ontmoet. Eén keer op het atelier van Hans Engelman toen hij model zat en maar door ratelde over alle schrijvers die hij had gelezen. Stendhal, Proust, Joy ce, Léataud, Celine,  Sartre, Camus de buitenlandse namen vlogen je om je hoofd en onderdehand zat hij met dat eigenwijze vogelkoppie je dan te observeren of je onder de indruk was van zijn belezenheid. De volgende keer (13 mei 1988) in het café van Jan Heuvel aan de Spiegelgracht in gezelschap van de surrea-listiese schilder Chris van Geest,waar een stomdronken Peter Vos zat die oud Hollandse liedjes zat te brullen.

In 1967 raadde ik Dieuwke Bakker aan eens naar het werk van Peter van Poppel te gaan kijken nadat ik via mijn gepassioneerde vriendin van die zomer van ‘67,Catherina S.,goede berichten over zijn werk had gehoord.Haar broer was bevriend met van Poppel.Het enige wat Dieuwke Bakker zei was: ”Als jij me iets aanraadt doe ik het bij voorbaat al niet.”Ze heeft later nooit willen toegeven dat ze daar een paar keer lelijk de mist mee in is gegaan.Ik heb haar ook wel eens gevraagd waarom ze nooit Heidi en Theo Daamen als vaste exposanten had gevraagd,maar dat vond ze ook niets.Later hoorde ik van Theo Daamen dat ze hem wel degelijk als exposant had gevraagd,maar dat hij had geweigerd.

Theo Daamen raadde U ook dat dagboek van Léataud aan?

Ik heb die raad voor kennisgeving aan genomen.Er was ook een periode dat iedereen in de hoofdstede lijke kunstenaarswereld vreslijk lyries deed over die onleesbare ouwe hoer dagboeken van Anaïs Nin.Ik heb ze gelezen en ik vond er,buiten de historiese as pekten van het kulturele klimaat van het Parijs van voor de oorlog niet veel aan.Haar soft erotiese ver halen vind ik nog steeds wel amusant maar ook wat oudbakken romantiek en erg gedateerd.

 U sprak Theo Daamen nog wel eens in de zeven tiger jaren in de societeit Arti et Amicitiae?

 We waren het bijna nooit ergens over eens,dus dan heb je altijd wel gespreksstof.Ik had toen net die brochure met zeefdrukken die ik bij Galerie Jurka zou tentoonstellen laten drukken met een portret van mijzelf op de omslag.Die foto heeft Ina geno men op het balkon van de Bilderdijkkade 4 en dat vond Theo net een foto van een popartiest als Mick Jagger,dat vond hij maar niks,dat was niet artistiek gevoelig genoeg.Die tentoonstelling bij Galerie Jur ka ging niet door dus ik zat met een stapel duur betaald drukwerk want ik had het op mijn kosten laten drukken,omdat Galerie Jurka een armlastige galerie was,die nauwelijks de maandelijkse huur kon opbrengen.Jurka vond die schade post voor mij erg amusant en heeft toen half artistiek Amsterdam door geroddeld en gerebbeld hoe hij me te pakken had genomen.

 U was toch nooit zo gecharmeerd van de Amster damse artistieke wereld?

 Die Ed Dukkers kwam een keer het atelier van Hans Engelman binnen en begon meteen te rodde len over Siet Zuyderland.Hij had hem die middag gesproken en Zuyderland zou gezegd hebben; ”Van af nu ga ik pas goed om me heen trappen,dus kijk maar uit met je handel!” en daarbij zou hij vals en veelbetekenend in de richting van Dukkers gekeken hebben.

En die Dukkers, die zich terecht de mindere van Zuyderland voelde, bleef maar doorkletsen als een oud wijf; het was een schande en het moest volgens hem allemaal verboden worden dat jonge kunste naars te veel aan bod kwamen en alle publiciteit voor de neus van de oudere, rijpere kunstenaar weg snoepten en als hij de kans kreeg dan zou hij die Zuyderland nog wel eens te pakken nemen als hij (Dukkers) lid was van een aankoopkommissie, dan zou die Zuyderland er in geen geval aan te pas komen. Onderdehand is Dukkers al weer jaren dood en vergeten en leeft Zuyderland nog steeds vrolijk verder. Niet dat zijn werk er op is vooruit gegaan, maar dat is weer een heel andere story. Zuyderland kwam in zijn modieuze,dure leren jasje in één van die P-cafés,in de Runstraat of in een andere dwarsstraat,dat was toen erg in de mode onder die gesubsidieerde kunstenaars die op zoek naar kutspek waren en daar heb ik hem één keer gezien. Ontmoet heb ik hem nooit en ik geloof ook niet dat een bezoekje aan het atelier van die ijdeltuit veel zin zou hebben gehad.

U zegt dat Ed Dukkers niet bepaald onder een gelukkig gesternte geboren was?

Begin jaren zeventig krabte Ed Dukkers zoals een ware artiest betaamt zichzelf eens duchtig aan zijn ballen om te kijken hoe het er met de artistieke inspiratie voor stond en toen viel het hem op dat de ene zo hard en zwaar was als een kogellager.Een ernstig geval van balverstening dus.De volgende dag heeft de chirurg hem van die verharde bal verlost in het ziekenhuis en toen had hij er nog maar één.Niet dat ik er iets mee wil zeggen,maar het scheelt toch een slok op een borrel bij het polstok hoog springen,zo’n half lege kollektezak bungelend tusen je benen.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.