Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
11 februari 2017, om 16:42 uur
Bekeken:
284 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
164 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Schrijven vind ik leuk, schilderen en tekenen ook (deel 2)"


IK BEN GEEN MENS DIE GRAAG IN DE BELANGSTELLING STAAT ALS IK IN GEZELSCHAP BEN (DEEL 2)

 

Een Friese weblogger die mij al vanaf 2006 lastig valt beweerde dat ik geen auteursrecht op mijn eigen beeldend werk maar ook op mijn weblogs zou hebben. Zelf heeft deze meneer nog nooit één weblog geschreven dat de moeite waard is. Hij is er in geslaagd een aantal Volkskrant webloggers van extreem linkse signatuur mee te krijgen. Regelmatig bedreigden zij mij met aangifte bij de politie en met processen. Daar lach ik om. Ze noemden zich anarchisten, verwierpen de maatschappij en alle regels, maar liepen het liefst bij het minste of geringste naar juridische instanties.

 

Ik leef gestructureerd. Drie maal in de week fitness anderhalf uur. Weinig drank. Drugs al helemaal niet. Schrijven vind ik leuk, schilderen en tekenen ook, maar ik vind heel veel andere dingen in het leven ook leuk. Altijd breed geïnteresseerd geweest. Schrijven is voor een groot deel nadenken over wat je gaat schrijven. Daar heb ik geen moeite mee. Writersblock ken ik niet. Doorgaans ga ik rond elf uur naar bed. Opstaan tussen zes en acht uur. Het cliché beeld van de kunstenaar die tot half twee in bed ligt daar beantwoord ik niet aan. Ik lig nooit te tobben of te piekeren in bed. Ik kende in de sixties een collega die midden in de nacht wakker werd en dan zijn dromen ging opschrijven. Hij dacht een tweede Freud te zijn. Ging psychologie studeren en wilde niet meer met kunstenaars om gaan. Paste niet bij zijn adspirant academische status. Ach, die academici; een kudde volgzame schapen. In politiek opzicht vaak door emoties gedreven cliché  denkers, bang om voor niet politiek correct te worden versleten. In dat opzicht lijken ze op de meeste schrijvers en schilders.

 

Ik ben uitsluitend in mijn veleden geïnteresseerd voor zover ik de door mij aangevoerde familie historie met feiten, data, namen en plaatsen kan onderschrijven. Een aantal academisch gevormde Volkskrantbloggers beweerden jaren lang dat ik alles verzon.  Ook wat mijn CV betreft. Ik heb toen een beloning van duizend euro uitgeloofd voor wie ook maar één titel of jota kon aanvoeren wat onjuist zou zijn in mijn op mijn familie historie gebaseerde weblogs. Het bleef stil. Daarna begonnen de pesterijtjes van mijn humane linkse broeders. Ik denk met enige afstand aan allerlei gebeurte-nissen in mijn leven, soms dingen die je jezelf kwalijk kunt nemen maar waar toch niets aan te veranderen valt omdat ze n iet meer te herstellen zijn. Het leven gaat verder, dus veel zin hebben zulke overdenkingen niet. Ik leef nogal geïsoleerd, vrienden heb ik niet onder de collegaatjes. Vroeger vraten ze van me in de sixties en seventies, dat had ik niet altijd door. Zodra het niet echt opbouwend is breek ik contacten direct af. Ik ben  zeer selectief wat mensen betreft. Wat mijn werk betreft ben ik heel toekomst gericht. Altijd geweest. Er is nog hoop.

 

Ik ben niet in een normaal gezin op gegroeid maar bij mijn grootouders waar ook een tante in huis was. De bitterheid en haat stond als een blok virtueel graniet in elke kamer van de grote villa. Mijn ouders hadden de drie kinderen als kleuter afgestaan. Ik heb nauwelijks familie. Een zuster waar geen contact mee mogelijk is. In dertig jaar is ze een maal op bezoek geweest. Familieziek ben ik niet. Als kind besef je niet de onnatuurlijke situatie waar je in verkeert. Naar de academie mocht ik niet en de opleiding tot tekenleraar moest ik maar uit mijn hoofd zetten. Het was een cultuurloos VVD milieu. Extreem rechts. Niets voor mij. Boeken en kunst vonden ze flauwe kul. Ik heb een en ander uitvoerig beschreven. Als tiener was ik eenzaam en verlegen. Die eenzaamheid heb ik wel sterk ervaren. Pas op mijn eenentwintigste bloeide ik op door een jaren lange relatie met een Amster-damse studiegenote. Mijn leven begon toen een beetje leuk te worden.  

 

Ik ben in mijn leven meer dan twintig keer verhuisd. Ik was een gewoon jongetje, las veel, had weinig vriendjes. De jaren veertig en vijftig waren jaren van betrekkelijke armoede in ons land, maar mijn grootvader had een fabriek, een handelsmaatschappij en een makelaardij. Hij was miljonair, maar heel voorzichtig met geld.

 

In de jaren zestig volgde ik de Nederlandse literatuur en begon de Vijftigers te lezen, maar ook Remco Campert, Heeresma, Wolkers en van het Reve. Vanaf 1967 kwam ik regelmatig in de Athenaeum boekhandel. Daar vond je underground tijdschtiften. In een cirel van enkele honderden meters om mijn woning aan de Nieuwe Spiegelstraat lagen de avant garde galeries. Om iets te eten te hebben ging ik veel naar expositie openingen. Op stap met Michael Podulke naar bekende kroegen. In hoog tempo gingen de kopstootjes (Jenever en bier) naar binnen. Ik herlees nog wel  eens wat. Ik heb verder het kennis nemen van de literatuur al lang los gelaten. Er wordt zo verschrik-kelijk veel gepubliceerd. De roman als stijl variant vind ik achterhaald. De generatie schilders en schrijvers die mij in de zestiger en zeventiger jaren interesseerd is nu al weer jaren dood. De nieuwe generatie schrijvers en schilders? Het is gewoon mijn tijd niet meer en er wordt voornamelijk veel geknoeid.  Mijn contacten met schrijvers en schilders in Amsterdam is altijd heel oppervlakkig geweest. Ik voelde er niets voor om ze achterna te lopen.

 

Ik denk zelden aan de dood. Dat levert niets op.Ik heb het gevoel nog jaren door te kunnen gaan. Zoals Heere Heeresma op een avond uit bed te vallen en na drie dagen gevonden worden lijkt mij niet aangenaam. Hij was toen al een vergeten schrijver. Het Rosa Spier huis is zijn laatste halte geweest. Ik heb hem een paar keer ontmoet, maar hij niet een aangename persoonlijkheid. In de jaren zestig probeerde hij een paar keer met mijn vriendinnen er vandoor te gaan. Hij werd door ze uitgelachen, want hij was toen al vijfendertig en dat gold voor leuke vrouwen als bejaard.

 

 

 

 

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.