Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
10 februari 2017, om 08:21 uur
Bekeken:
381 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
183 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Artistieke herinneringen (deel 3)"


ARTISTIEKE HERINNERINGEN (DEEL 5) JUNI 1986

 

 Woensdag 4 juni 1986.

 

Het niet al te begaafde, maar in gerefomeerde kringen, hoog geachte beeldhouwstertje, Britt Wikström op de E.O. buis (waar ze thuis hoort) want de aanhangers van die richting hebben toch geen smaak en al

sektor van omroepland.

Op een avond in Arti et Amicitiae kwam ik de Zweedse Britt tegen, die ik jaren geleden wel eens had ontmoet toen ze nog niet verlept was.

”Je ziet er ontspannen uit”, zei ze vriendelijk.

”Nogal logies”, gaf ik toe.

”Hier ben ik onder mijn artistieke soortgenoten (ik was er met mijn eigen gezelschap) in plaats van die gereformeerde tekenleraren waar jij in Zwiggelte altijd mee om ging. Ik zag hoe haar gepolijste glimlach verstar-de.

Ik ontmoette Britt voor het eerst in 1976. Tijdens een conferentie bij de baardaap Jan van Loon te Zwiggelte. Een gefrustreerde, streng gerefor-meerde tekenleraar die het zo moeilijk had met de kunst en met de vrouwtjes.

Niet veel later was hij gescheiden en kneep hij,(volgens horen zeggen van Fokko Rijkens) dat vette,varkensachtige akademiemodel van die kunst-school in Groningen in haar kut. Schrijver dezes doelt op het monster Geke Hankel.

Waar je maar zin in hebt!

Volgens Ina kneep Jan van Loon altijd al de kutjes…pardon, de katjes in het donker, omdat zijn baardekop op geilbakken stond!

Britt had tijdens die conferentie in 1976 onmiddellijk een hekel aan me omdat ik niet het obligate lange artiestenhaar tot op mijn reet had hangen, maar een kort geknipte american crew cut, waar toen nog geen zichzelf respekterende kunstartiest mee rond liep.

Geen lang haar bij die gereformeerde baardapen, dan kon je eenvoudig-weg geen artiest zijn. Volgens Britt cum suis! Zonder lang haar konden die gereformeerde haarballen van die konferentie niet schilderen! Met lang haar overigens ook niet! Ik zei die avond tegen Britt op Arti: ”Kom bij ons gezelschap zitten!” Ze moest het helaas afslaan,want ze was met de malloterige artistieke sukkel Jan de Hamer (eveneens een stijl gerefor-meerd portret) die haar tevergeefs poogde te versieren.

Nu wilde ik dat minkukel Jan de H. absoluut niet aan mijn tafel hebben, dus ik liet haar gaan naar haar gelegenheidsminnaar. Op de beeldbuis zag de doorleefde beeldhouwster Wikström er jaren ouder uit dan zij in werkelijkheid was.

Ze vertelde dat een vriendje van haar net was overleden en de smartelijke trek rond haar lippen verraadde dat zij daar meer mee had uitgespookt dan alleen maar een potje dammen aan de keukentafel.

Ik vermoedde dat het weer eens neuken in de keuken was geslagen,zoals gebruikelijk onder kunstenaars. Die beeldhouwsters hadden toch al een gezonde seksjuwelen appetiet door al dat hakken, dat leverde een stoot kutkracht op van heb-ik-jou-daar.

Dat beuken op een stuk bazalt, daar worden de meisjes geil van! Dat wist ik uit ervaring, want ik ben in Amsterdam ook een keer door een beeld houwster Marijke V.op de koffie uitgenodigd. Alleen was zij zo sterk dat ik bleef verliezen met armpje drukken en daarom besloot ik haar maar aan de kant te zetten.

Met de liefde ging het in het leven van Brit ook niet al te goed. Ze was gewoon niet te houwen, die Zweedse rouwdouw die door roeien en door ruiten ging met d’r hele hebben en houwen! Ze maakte stront met iede-reen, behalve met potentiële klanten.

Een anonieme automatiserings ambtenaar met een reli tic uit Leeuwarden heeft nog heel wat van zijn zuinige spaarcentjes in haar artistieke kreaties moeten stoppen om de relaatsie levendig te houden, maar hij mocht er sexueel nooit bij haar in het vogelnestje.

Volgens een kennis uit Rotterdam, die liever anoniem blijft (Eric G.) was Britt gewoon een uitgekookte parasiet.

Britt kwam op de beeldbuis voor de gemiddelde E.O. kijker bijna interes-sant over. Ze sprak over Plato en Sokrates, waar ze wel eens van gehoord had van een Zwitserse dominee, maar toch niet helemaal wist waar de klepel van de filosofische klok hing en over haar grote, onvervulde streven als kunstenares om “vensters naar een onzichtbare wereld te willen openen”.

Ja,dat wilden we allemaal wel, net als vrouw Holle uit het sprookje! Dat was geen nieuws! Alleen zij wist hoe je die vensters moest openen. Niemand anders onder de kollegaatjes!

Ze had er speciaal een hemelsblauwe jurk voor gekocht en moderne oorbellen, die in de vijftiger jaren in de mode waren. Ik dacht; laat die vensters maar dicht,Britt,anders gaat het zo tochten! En wie weet krijg je ze nooit meer dicht! Het werk van Britt bestond uit geboetseerde vogels met de vleugels ten hemel geheven (symbolies!!!) en zagen er krachtig uit. Jammer dat het epigonisme was van een andere Zweedse beeld-houwer (bron; Hans doktorandus van Seventer) en haar eigen inbreng, slap gevormde reliëfs die haar gebrek aan enig talent duidelijk aantoon-den,waren niet om aan te zien. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.