Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 december 2016, om 20:10 uur
Bekeken:
289 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
169 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Jenseits Gut und Böse, dat spreekt vanzelf!"


Gelul! Hoe komt U d’r bij? Dat is namelijk helemaal niet waar. Ik heb nog nooit meegemaakt, dat... Ik heb nog maar van één iemand anders gehoord. . .iemand die ook al heel vroeg, net als ik…en moet je zien hoe die d’r nou aan toe is! Via het plaatselijk buro voor drugs en alcohol verslaafden gevangenis in, gevangenis uit! Mijn Godt, waar praten we over? Zingend langs de deuren? Ja, later is dat heel populair geworden, maar als je weet wat voor tijd het was, welk een arre moe wij leden! Winter 1967 had ik zelfs geen olie meer voor de kachel. Nog geen vijfentwintig jaar oud en niets te besteden! Dertig kilo afgevallen in een paar maanden door gebrek aan eten. Ik was in 1972 de eerste Amsterdamse kunste naarskraker van een leeg staand atelier! Het atelier in de tweede Nassau-str. 8 waar een moord is gepleegd door een aan herowiene verslaafde ex-balletdanser met een afgebroken aardappelschilmesje. Waar een wil is is een weg! Je moest ze horen die maatschappij hervormende linkse kolle-gaatjes in het ateliergebouw; ze wilden onder aanvoering van de misse lijk makende H. met zijn verneukte neus een petitie tegen mij organiseren toen ik het atelier waar die moord was gebeurd had gekraakt omdat niemand van die dappere linkse lang harige kommunistiese kunstenaars met hun op Cuba gedrukte Che Guevara affiches daar in durfde behalve Fred van der Wal, die zoals bekend in het kunstenaarsplantsoen voor de duivel nog niet bang is. Pas toen ik al lang en breed in het atelier zat trokken ze weer die grote linkse bek open. Ze wilden mij er uit hebben omdat ik niet onderaan de lijst van gegadigden had afgewacht op mijn beurt. Net als in de DDR. Ik ga un verfroren door ruiten en door roeien om mijn doel te bereiken. Nou, als het van dat zoot je Amsterdamse burokratiese salonkommunistiese geslachtszieke tuig had afgehangen had ik na 25 jaar nog geen atelier-ruimte! Collegaatjes ! Gotsalmeliefhebbe! Niet mijn grootste vrienden…ik heb na 1975 altijd GPV of SGP gestemd. Om over die wanhopige begin-jaren 1965, 1966 en 1967 maar te zwijgen toen niemand mij steunde en ik bijna van de honger om kwam… die jaren hebben een man van mij gemaakt die zich van niemand iets aantrekt. Een soort amorele Rambo in het kwadraat maar dan op artistiek gebied! Jenseits Gut und Böse, dat spreekt vanzelf! Het leven is een eenmalige aanbieding. Elke beeldend kunstenaar hoort tenminste één maal in de bajes voor moord, doodslag of noodweerexces te hebben gezeten! Die ene keer dat ik half op zettelijk een kollega de ballen uit zijn broek schoot met mijn parabellum tel ik niet eens mee, dat was een on gelukje. Achteraf was hij daar zelfs erg blij mee, want hij hoefde zich niet meer ten op zichte van de vrouwen te bewijzen. Waar niet is verliest zelfs de keizer zijn recht, dus hij had rust en kon fijn hele dagen zitten mediteren. Overigens lukte het mij onlangs nog om een begrafenisondernemer te flessen opdat mijn geliefde nicht Betty Paërl, de Amsterdamse Hoge priesteres van het SadoMasochisme, eindelijk een eigen computer kan kopen en niket meer bij haar zoon hoeft te mailen.

 Zeg, heel iets anders, wat mij is overkomen… ik zat gisteren met een Engels sprekende prachtige Venezo laanse meid in een kroeg in Cosne in het café vlak bij de Mairie, waar ik ook wel eens zit met de Bourgondische Anneke en Wim Koster.

Schitterende benen, die Zuid-Amerikaanse meid, prachtige kop, gaaf gebit, volle, sensuele lippen, sprankelende ogen die van een broek vol liefde voor de medemens getuigden, borsten om met palmpasen een panna montata met slagroom op te serveren, ravenzwart lang haar dat blauw glansde in de ongemeen fel schijnende win terzon, alles d’r op en d’r aan. Fel tegen de buitenlandse Amerikaanse politiek. We komen binnen tien mi nuten tot een gentlemans agreement. Handjeklap dus. Heel even flashte ik back in mijn herinneringen naar Leeuwarden. De veemarkt. Ik verman mij echter, slobber mijn dertigste glas Pelforth bier op. Loop onvast naar de counter en smijt een rolletje bankbiljetten op de tap kast. Zeg met dub bele tong tegen de serveerster : ‘Voulez vous coucher avec moi , Moppie?’ Het enige Frans dat ik kende via de hitparade. Kreeg een lel voor mijn kop en wankelde moiezaam naar de uitgang, ondersteund door die Sophia Loren van Venezuela. Ik ga met die Venezolaanse mee naar haar huis, stap in haar dure auto en ik laat zoals het behoort onder young lovers mijn hand als lakmoesproef om de zuurgraad te bepalen al gelijk dwalen over haar gladde, strakke meisjesbuik naar om laag, richting de rubriek Kruispunt van de KRO en ik ben net op het kardinale punt aangeland, zegt ze beschroomd tegen me; ik ben eigenlijk een man.

‘Een man’, zegt ze met nadruk, ‘maar wel een ex-man’.

‘Okee,’ zeg ik, ‘geeft niks, ik ben wel wat gewend als kunstenaar, we hebben allemaal zo onze makkes op zijn tijd, maar is alles weg afdoend genomen of rust er nog wat restmateriaal tussen de dijtjes?’

Nee, nog niet alles verwijderd. Je wilt toch weten waar je aan toe bent alvorens een close encounter of the first kind aan te gaan met een tweede of derde. Voor je het weet stuit je op verrassingen in het leven. Ik zeg in het Engels met een glimlach tegen haar :’Life is full of strange suprises !’ Het enige Engels dat ik uit mijn schoolperiode heb over gehouden. Je wilt het doorgaans een beetje gezellig houden als je een engagement bent aangegaan. En toch ben ik toen niet uitgestapt want de chemie tussen ons was optimaal, het borrelde en blubberde als in een moerasdelta. We hadden stante pede een perfecte match! Soul mates. Ja, wat moet je dan? Terug krabbelen met dat legioen vlinders in je buik? Een excuus stamelen ? Daar was mijn Frans niet goed genoeg voor. Ik zei iets van :’Masculin ? Feminin? Ce n’ est pas obligatoire dans notre siecle et niquer est niquer! N’oubliez pas la Marseillaise sur le pont d’ Avignon!’ Toen was het meteen goed en het ijs gebroken, dankzij mijn vlotte babbel die altijd weer zijn utiwerking heeft op de waakzame lezer en lezeres, die ook niet van gisteren is. Na afloop werd het natuurlijk payday, want heel even stond ze op mijn payroll.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.