Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 december 2016, om 20:07 uur
Bekeken:
278 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
155 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het moet maar weer gauw oorlog worden, dan leven de mensen op"


In Ierland trof de geheime politie mijn donkergroene bestelwagen met het in gouden krulletters duidelijk leesbare op schrift “Poison Ivy” aan, overdwars midden op een weg geparkeerd, terwijl ik als bestuurder die, zoals U al lang weet, geen rijbewijs meer had vanwege wat ordeverstoringen op de openbare weg onder invloed van alcohol, een uiterst ver warde indruk maakte dankzij een straffe mix van Jameson, Guin ness, Valium-, Meprobamaat-, Noctyl- en Donormyl tabletten en dat alles in hoeveelheden die een olifant zouden vellen, maar ik ben als oorlogskind natuurlijk heel wat ge wend met mijn pantservuisten omdat ik toen al uit de vullisbakken van de buren vrat en met smaak, mag ik wel zeggen. Ik heb daarna nooit meer zo heerlijk gegeten. Het moet maar weer gauw oorlog worden, dan leven de mensen op.

 

Een motorbrigade van de Ierse politie begeleidden mij naar het plaatselijke ziekenhuis waar ik aan mijn bed werd geboeid uit voorzorg en ter bescherming van mijzelf in mijn delirium want ik trapte van mij af dat het een lieve lust was om aan te zien voor de zusters met een ooievaartje, die wel wat gewend waren in de kliniek voor de vroedvrouwen. Ik voelde mij daar onmiddellijk op mijn plaats. Het oorverdovende ge rochel van de medepatiënten, dat sacrament der stervenden, be nam mij zo nu en dan de slaap en bij het gloren van de dageraad- het beloofde een prachtige zomerdag te worden- ontwaar de ik een welgeschapen net geopereerde transseksueel tegen over mij na de ombouwfase, die een boeiende gesprekspart ner bleek inzake drankgebruik, tegennatuurlijk omgang met de eigen sekse en de tol van geslachtsveranderende ope raties. Volgens hem was daar een zekere samenhang tussen. Nog nooit was hij zo blij geweest in zijn leven. Hij bleef aan een stuk door maar lachen tot zijn hart het begaf. De ombouwfase had psiegies en fysiek te veel van hem geeist. Ineens gaf hij/ zij de geest en op mijn luide geroep van Olee-Olee, ik dacht dat ik nog steeds in Spanje aan de Costa Blanca was, kwa men verpleegsters aangesneld in smetteloos witte uniformen met een blinkend chroomstalen apparaat op spaakwielen met een loop als van een kanon ter grootte van een houwitser waarmede om onbekende redenen de anus alsmede de net gemo delleer de kunstmatige transseksuele fopkut van de overledene tot onwaarschijnlijke proporties werd opgerekt zodat er et telijke dozijnen pakken anti-lekkage watten in kon worden gedouwd om de uit alle gaten en hoeken vrij uit stromende lichaam vloeistoffen te absorberen. Er was een buisje gesprongen in zijn systeem. Er was geen redden meer aan. In de hal ontmoette ik de door de overledene uit een sexkontakt advertentie opgescharrelde toekomstige goed geparfumeerde levens partner, die ik uiteraard vertelde dat zijn naam op de lippen van de zijn liefdesvriend bestorven lag… En weer moest ik denken aan de machtige, gewelfde pens van de oerdomme, berensterke broodpooier Haring Arie, die liggend in zijn Cadil lac, twee liter cognac en een lading Skol bier naar bin nen goot waar de honden geen brood van lustten, maar wie Miepje in verband met Haring Arie nou ook weer was kan ik Isis Rode ook niet vertellen. Ik ken alleen Miepje Kurk van Remco Campert en Miep Brons, de echtgenote van drs. Loek van de Apollolaan te Amsterdam. Een bekende bak voor aan de tap van Haring Arie ging over een klant uit Den Haag, die niet tevreden was met de verleende diensten van de ruim betaalde dame die hij net had bezocht. Hij stak zijn vinger in haar…(Plat voor vrouwelijk geslachtsdeel) en zei met klem : ‘En nou mijn geld terug of ik trek de voering er uit !’

Leraren van een niet nader te noemen kunstakademie en stijl gereformeerde dominees kwamen bij de temeiers van Haring Arie als vaste klant, vertelde hij mij eens in de P-96, een beruchte Amsterdamse kroeg waar o.a. avonturiers als Willem Waterman en Mike Podulke kwamen. Niet lang na onze laatste ontmoeting viel hij tussen de wal en het schip van zijn woon boot aan de Prins Hendrikkade tegenover het Scheepvaartkantoor waar de in the silver sixties zo verrukkelijke, licht bi sexuele Mila, werkte als kantoorklerk en elke dag ellenlange lijsten van vertrek- en aankomsttijden van vrachtschepen moest uit typen . Ja, zij lag ook wel eens met een mooie meid in bed, vertelde zij mij eens en dat zie ik zo graag als ex-lid van Christian Artists, want de tegennnatuurlijke dames- en herenliefde is er niet om alleen in theorie van te genieten.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.