Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 december 2016, om 19:58 uur
Bekeken:
285 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
164 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De begrafenis van mijn broer, dat postume feestje"


De begrafenis van mijn broer, dat postume feestje, werd gehouden op Driehuis Westerveld. Als ik ergens niet wil liggen …Het is er mij gewoon veel te druk. Al die autos en dat gehuilebalk. Ik heb al genoeg aan mijn hoofd. Ik wil alleen nog maar rust aan mijn kop. Daarna heb ik de konsekwentie van het evenement getrokken. Ben het eerst de beste cafee in Santpoort in gestapt , ik geloof dat het de Halve Maan heette en heb me uren lang vol gegoten met dubbele wiskies on the rocks. Ik had nog wat spaar centen over gehouden van wat reclame activiteiten, een slordige anderhalve ton en ben ver vol gens minstens drie jaar lang aan één stuk lazerus geweest, resultaat : een lever als een voetbal, een pens als een kathedraal, een paar olifantspoten als vol gelopen emmers vuil water, een knalroodpaarse kop als een hogedrukpan, die op springen staat, mussels als een bootwerker en bouwde mijzelve tussen twee deliria in met mijn eigen klamme kalvinistiese jatten een clandestien huis zonder afgegeven bouwvergunning op het dak van een leeg staand flatgebouw waar ik een duiventil transformeerde met gejatte bouwmaterialen tot een comfor tabel penthouse, waar ik nog de schoonheidsprijs van de Ave nue voor heb gehad. De ramen bestonden uit lege drankflessen Bols, Hartevelt en Wodka bij elkaar gehouden door mor tel. Heel prakties allemaal en optimaal isolerend. En allemaal gratis. Glas is glas. Een slechte geleider. Als daar de zon door heen viel, net een caleidoscoop of als daar de vroege lenteregen op tikte…. Tik, tik, tik. En met een regelmaat, daar werd je koud van, daar was die song van Rob de Nijs niks bij!

Hoe ik er gekomen ben weet ik nu nog niet, maar ik werd weer helemaal nuchter te Burgos in Baskenland en riep van de weeromstuit in een vrolijke bui “Viva Anarchia” en ‘Muerte Los Paraquajos’ of iets dergelijks, stak olijk mijn middel vinger op en mijn tong uit tegen een peloton Guardia Civil, wijdbeens gezeten op machtige motoren. Je wilt toch een statement maken. Dat had ik achteraf gesproken beter niet kunnen doen. Humor kennen ze niet in dictaturen. Ze sloegen mij hardhandig in de boeien, trokken een zak over mijn kop en apporteerden mij per brancard onder een spanlaken met gillende sirenes naar Portugal dat toen nog zuiver fascistisch was, dus daar voelde ik mij als beeldend kunstenaar ook gelijk thuis, dank zij die frisse zeewind en de aangena me temperaturen, totdat ik op het strand een kennis trof die een huis in de Jacob Obrechtstraat heeft en als schoolmeester stukjes schreef in catalogi van Galerie Mokum, maar nu al lang in een rolstoel zit vanwege beroerte na be roerte. Ik noemde hem altijd de Habsburgse kin. Hij bekende mij hoe hij binnen Galerie Mo kum altijd tegen mijn werk had geageerd achter mijn rug om.

Ik sloeg hem hard op de schouder waardoor hij ineen kromp. Wist ik veel dat je dat nooit moet doen bij patienten met longkanker, omdat dan elke joviale benadering te pijnlijk is voor woorden?

Ik maakte glimlachend mijn excuses en zei :’Geeft niks, boy, dat je tegenover anderen achter mijn rug om tegen mijn werk en persoon was, maar dat je dan toch met een uitgestreken kop met je twee meter hoge vriendin vijf, zes keer in de week van ons armoedje in de Nieuwe Spiegelstraat kwam koffie drinken komt toch wat vreemd over bij mij achteraf ge sproken!’

Hij vond van niet, waarmee de ware parasiet zich weer eens goed liet kennen. Ik gaf het op. Voor wie geen sprankje ge weten over blijft als bodem van het bestaan is voor geen enkel argument vatbaar, die valt door alle bodems van alle biezen manden. Ik heb hem na dat gesprek nooit meer gezien.

Daar kwam ik een paar jaar in Portugal toen de Underground Press versterken in een hol onder de grond aan de voet van een olijven plantage tot ik na zes maanden cel werd uit gewezen als ongewenste vreemde ling. In die gevangenissen werd iedere nieuwkomer door alle inmates gepakt, maar daardoor gaat de tijd ook veel sneller omdat je wat omhanden hebt. Ik had er geen problemen mee. Je moet in zulke omstan digheden ruim denkend zijn. Het hoort bij die zuidelijke cultuur, die is veel vrolijker dan in Nederland en dat voel je aan den lijve op alle fronten. De eigen sekse kan soms zo interessant zijn ! Het valt te begrijpen als een nooduitgang uit een uitzichtsloos bestaan. Ik wil iedereen graag tegemoet komen, maar voel de mij na te zijn uitgewezen als The Fugitive. Serial killer on the run, maar dan per eerste klas, want voor minder ga ik niet en ik wil met de uiterst gevoelige bibs na dat stuk entertainment in de bajes graag op fluweel zit ten als de rit langer duurt dan een enkeltje Amsterdam Haarlem.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.