Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
26 december 2016, om 15:43 uur
Bekeken:
273 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
172 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik ben Gerrit de Stotteraar niet."


“Natuurlijk is die hier hier boven vermelde liefde onuitsprekelijk, dus spreek ik er maar niet al te veel over, anders is het geen onuitsprekelijke liefde meer, maar slap gelul en die onuitsprekelijke liefde die alles verteert is niet van spek steen maar van marmer, die komt een of twee keer voor in een mensenleven als het een klein beetje mee zit, dus stamel ik licht ontgoocheld woordeloos verder, dat maakt het allemaal wat eenvoudiger en draagbaarder. Ik ben Gerrit de Stotteraar niet. Beter een grote liefde verloren, dan helemaal nooit lief gehad, zeg ik maar zo. En verder zal de verloving met de langbenige Irene van der Laar ook wel weer niet door gaan, maar niet gedraald; ik moet ook ver der met mijn negotie. En Irene is ook de slimste niet! Het was leuk voor zo lang het duurde, is haar op het aantrekke lijke lijf geschreven. Het zit niet alleen in de benen, het is ook leuk als er nog wat in het aangenaam ogende hoofdje zit, toch? Ik kan mijn woordje wel doen. Maakt U zich over mij vooral niet ongerust. Ik red mij aardig. Ook in gezelschap. Ik stel mijzelf niet gaarne op de voorgrond maar verblijf liever niet op de achtergrond. Ik ben Jan Cremer niet. Gotzijdank. Ik houd niet van ge speelde arrogantie zo gangbaar in kunstenaarskringen. Ik blijf scepties, maar niet antisepties of cynies. Cynisme leidt tot de dood. Het is vergif. Mijn bestaansgrond is niet de veel geroemde twijfel van de rebel of de cynicus. Lees G.K. Chesterton over dit onderwerp die het zo adembenemend heeft verwoord, daar kan ik met twee minuten stilte alleen maar dankbaar bij stil staan met de pet voor de metalen zipper van de gulp van mijn Levi’s en vooral met een be schaamd, rood hoofd.

 Gisteren, ongeveer om dezelfde tijd of iets vroeger, weet ik veel, het doet er ook niet toe dat ‘t tijdstip vermeld wordt, gingen we met de Opel bestel naar Cosne boodschappen doen, dat moet met enige regelmaat nu eenmaal gebeuren en ik heb er geen hekel aan om dat samen te doen. Integendeel. Er wordt altijd wel een bezoek aan een kroeg, restaurant of terras aan vast geknoopt want wie voor de Bourgogne kiest moet ook Bourgondies leven, dat is hier absoluut verplicht en anders brengt de gendarmerie of de postbode je dat wel even aan het verstand als Immi gree. Wie dan tegen sputtert wordt uitgewezen. Ook in deze stel ik mij bescheiden op met open oor en heldere blik. Ik leen U zelfs graag een luisterend oor, want ook U gaat mij ter harte.

 Gatverdamme; ik lijk een dagsluiter wel, maar euh…back to business! In elke geval eerst naar de Lidl om kaasbur gers te halen, een paar verpakkingen plakjes Goudse kaas, een aantal flessen Cabernet Sauvignon uit Chili (dan weet U alvast wat ik drink als ik morgen even langs kom en ik ben tuk op zoutjes. Ontvangt U mij dan wel in negligee? En graag een setje van Marlies Dekkers of van een Hema equivalent er onder. Maakt U voor mij vooral geen kosten. Voorts goed in de lipstick gezet, liefst wat ordinair, eyeshadow, high heels, nylons van 15 denier zodat ik toch wat zicht houdt op Uw gezond, ogende, aaibare vlees, de geheiligde zeven plaatsen voorzien van een adem benemend zwaar parfum, de oksels glad geschoren, dan zijn de zoutkristallen beter op de tong te proeven, de benen vanzelf sprekend glad, de bikinilijn opgeschoren, het haar gewassen en gekapt , zodat we er weer even tegen kunnen, het schaamhaar beslist niet in een verticale streep gestyled, zo gangbaar in softpornobladen als Playboy en Penthouse, want dan barst ik gelijk in lachen uit en waar gelachen wordt vliegt alle erotiek op witte engelen vleugels het raam uit naar elders). En nu maar hopen dat ‘t bekende kokette weblog bijterdje mij niet al te blubberig vindt worden, want dan…ja., dan weet ik het ook niet meer en ga als gebroken man verder, doch niet op krukken en met mijn eigen tanden, de blik op overmorgen gericht, maar waar was ik ook weer gebleven?

 

 Boodschappen! Naar de Brico Marchee waar de pinnige, doch vriendelijk cassiere ons groet. Sinds we bevriedn zijn met C|hristian van de lijstenmakerij zijn we hier populair. De agressieve Julien zegt niets als we hem tegen komen bij de afdeling hang en sluitwerk. Ik zeg ook niks. Bestel vier grote vloerplaten hydrofuge voor exterieur voor de pla fonds in de vijf meter hoge tiende kamer van de nieuwe vleugel die ik nu al een jaar of wat aan het verbouwen ben. Ik houd er van met mijn handne t werken als tegenhanger voor het artistieke werk. Vervolgens naar Casa, een soort Blokker, waar I. gaat kijken, maar ik loop door naar de Auchan, kom daar de Heer en mevrouw Chambourakis tegen die een paar boerderijen verder op woont. Handjes geven, beleefdheidsfrases uitwisselen. Eeven later het chique Parijse echtpaar Gautier tegeen het aangename lijf gelopen, we vragen ze mee op de koffie in het restaurant dat in de supermarkt is gevestigd maar ze zijn pressee, moeten ergens een sleutel af geven op tijd en bedanken ons heel hartelijk. A bientot! Ik bied Ina een koffie met een crepe voor maar zij stelt voor dat we gaan dineren in Le Square. Net iets meer stijl. Rijden er naar toe. De eigenaresse komt ons een hand geven. We komen er vaker. Het is goed, zomersweer. We zitten buiten op het terras en laten ons de dagschotel goed smaken. Twee glazen Sancerre benemen mij de lust vanmiddag nog iets op de stijger zeven meter boven de grond aan het huis te doen. Ik ben graag uiterst nuchter als ik op hoogte moet werken dan kan ik niet de hoogte hebben tengevolge van de wijn of me vergissingen permitte ren. Het grote werk aan het huis is en blijft risicovol, de 22 mm dikke vloerplaten van 61 bij 250 centimeter zwaar en onhandig te hanteren van de grond naar omhoog. Ik heb geen hekel aan het bouwvakkeren. Ik weet dat ik er respect mee af dwing bij monteurs en collega kunste naars die zelf vaak nog geen schroevendraaier in handen kunnen nemen, zoals R.B. en eigenlijk neer kijken op alle handwerk. Bovendien bespaart het tienduizende euros. Dit is mijn dertiende huis dat ik zo intensief verbouw. En het is ‘t laatste. Hierna word ik werkweigeraar. Uit principe.

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.