Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 december 2016, om 23:27 uur
Bekeken:
274 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
154 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het is het laatste dat ik ooit van hem zal horen"


Het is het laatste dat ik ooit van hem zal horen. Niet veel later was hij dood en begraven. Als ik de jeugdfotos doorkijk en zijn ellendige leven overdenk barst ik volkomen onverwachts in tranen uit en kan niet meer ophouden met huilen uit woede over de laffe moord aanslag en onvermogen iets aan de situaties die zouden resulteren tot zijn dood ooit te hebben kunnen veranderen.

Het is een misplaatst schuldgevoel.

Iedereen is voor zichzelf verantwoordelijk, houd ik mijzelf altijd voor. Een recept seresta en diazepan 12 voor een paar weken dempen alle emoties en ik kan aan niets denken, niets ervaren, niets voelen omdat de medicijnen een deken leggen over iedere emotie en val ‘s avonds als een blok binnen drie minuten in slaap. Zelfs een simpel tv programma kan ik niet volgen onder de tijdelijke medicatie. Ik zie de bewegende beelden maar de betekenis ervan dringt niet tot mij door.

Een half jaar later bespreek ik met testamentair executeur Pim O. bovenstaand telefoon gesprek.”Die aktes zou ik verdomd graag zien,” zeg ik hem onder het drinken van een kopje koffie op zondagmorgen.

”Ik ook,” zegt hij en glimlacht vaag. Hij vertelt verder over de afwikkeling van de erfenis van tante. En het beschrijven van de inboedel.

“Het hele huis waar uw tante woonde stonk naar de medicijnen,”zegt hij. Dat was mij bij een bezoek ook al eens opgevallen.Ik kijk hem zogenaamd verbaasd aan en vraag: ”Hoezo?”

“Ik heb tien vulliszakken vol zware medicijnen uit huis gedragen en bij de vullis gezet en opge let tot ze het kwamen ophalen.”

“Wat waren dat voor medicijnen?” vraag ik terwijl ik het antwoord al lang vermoed.

“Voornamelijk opiaten, pijnstillers, kalmerende middelen, kilos slaapmiddelen, stopflessen vol Valium en Librium tabletten, Luminal en Dolphirantabletten.”

Ik vertel dat ik in 1965 in een meestal afgesloten kast keek die toevallig in huis open stond en er tientallen schoenendozen vol opiaten had aangetroffen. Ik vermoedde al lang dat ze verslaafd was aan pijnstillers en tranquillizers,maar wist in die tijd niet hoe erg haar verslaving was. Dat keurige tantetje,die altijd VVD stemde en op hasjrokende hippies en kunstenaars zat te kankeren! Wie had dat gedacht?Het viel me op dat haar ogen vaak heel vreemd stonden en dat ze nauwelijks aanspreekbaar was.

“Hoe kwam ze aan die ongelimiteerde hoeveelheden van dergelijke medicijnen die alleen op recept verkrijgbaar zijn?”vraag ik nieuwsgierig.

“Ze had een bepaalde gele of groene kaart waarmee ze direkt bij de groothandel op naam van een apotheek waar ze gewerkt had kon bestellen,” zegt hij.

“Die kaart heeft ze dan waarschijnlijk gepikt, want die hoort een apothersassistente niet te hebben,” zeg ik.

“Ja, dat denk ik ook, maar nou wil het geval dat Bobbie die kaart koste wat het kostte in handen wilde hebben om de Haarlemse onderwereld voor heel weinig geld van drugs te voorzien, dus die kaart heb ik verscheurd. Bobbie heeft verschillende malen nog gevraagd of ik die kaart had ge-vonden in het huis aan de van Oostzaanenlaan, dus hij was goed op de hoogte van tantes misbruik van medicijnen en drugs”.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.