Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 december 2016, om 23:25 uur
Bekeken:
273 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
167 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Dat zal wel, maar ik vraag me af welke foto je eigenlijk... "


Fred: ”Dat zal wel, maar ik vraag me af welke foto je eigenlijk bedoelt, want ik heb honderden fotos uit het familiearchief van oma en tante gekregen via van O. vanaf het midden van de vorige eeuw, dus dat wordt wel even zoeken”.

Marjan: ”Nou, ze heeft zo’n truitje aan, weet je wel, met een open vallend kraagje, het is gewoon, niet dat je haar spleet ziet, of zo…nou, ze staat er heel aardig op. Het is de beste foto die ik ooit gezien heb. Heb jij die dan nooit gezien?”

Fred: ”Dat zou best kunnen, dat weet ik zo niet uit mijn hoofd. Ik ben nooit zo’n bewonderaar geweest van de kleding van tante en haar lingerie paste mij ook al niet van maat, dus dan houdt mijn belangstelling voor leden van het vrouwelijk geslacht op! Wat bedoel je met dat je niet haar spleet ziet? Bedoel je een decolleté?”

Marjan: ”Ja, zoiets. Dat moet dan die pasfoto zijn, ja, maar ik denk dat Miep die wel bedoelt, want ze zei dus, ja, zei ze, daar staat ze zo goed op zoals ze helemaal was en dat is ook zo op die foto, dacht ik, dus toen dacht ik weer gelijk van nou, anders, euh…die moeten we dan maar uit laten vergroten als herinnering tot een formaat van twintig bij dertig,hè…of vind je dat te…?”

Fred: ”Een pasfoto van meer dan veertig jaar geleden uitvergroten tot zo’n groot formaat?”

Marjan: ”Dat kon toch, zei jij?”

Fred: ”Ja, oh, ja, zeker, ja. Ook zonder negatief kun je gewoon overal een foto opnieuw laten af-drukken, dan maken ze eerst een nieuw tussennegatief en dat krijg je ook mee naar huis, dat is geen enkel probleem en anders neem ik ‘m zelf wel even op, dan kost het nog minder. Alleen is een vergroting van pasfotoformaat naar 20 x 30 wel een erge grote vergrotingsmaatstaf, dat wordt helemaal niks”.

Marjan: ”Wat voor staf? Nou, ja, maakt ook eigenlijk niks uit. Ja,euh…doe dat dan maar met die staf. Dan euh…kunnen we altijd nog achteraf kijken of we nog, van euh…Wat zei je; eerst een kussennegatief met een toverstaf?”

Fred: ”Nee. Een tussen negatief. Nou en ik zal eens kijken wat er tussen de nalatenschap allemaal nog ligt, want ik heb alles nog vrijwel volledig, zoals ik het fotobestand kende vanuit mijn lagere schooltijd toen ik al die fotos wel eens één of meerdere keren in heb gekeken, die zaten toen in een grote kartonnen doos met een kleurendrukomslag, behalve een heel groot aantal dokumenten die bij Bob in zijn huis in Haarlem op de vloer lagen verspreid en besmeurd met hondenpoep van die drie verdomde dollenfabrieken, die vreselijke poedeltjes van tante die kaalgeschoren super-getrimde zenuwekolere flikkerhonden die nooit werden uitgelaten door Bobby en de hele kamer onderscheten. Een asociale bende! Je globberde op de stront de gang door”.

Marjan: ”Daar wil ik het niet over hebben, die jongen kon niet anders…die was zo opgevoed, die kon geen honden uitlaten. Hij wilde wel, maar hij kon niet”.

Fred: ”Wat kon hij eigenlijk wel? Een strontgemakkelijk excuus, zeg…al die hondedrollen van die nichtenpoedeltjes met hun roze, kaal geschoren ballen in die benauwde huiskamer! Gatverdamme, zag! Jij bakt ze even bruin, zag!”

Marjan: ”Die huiskamer was helemaal niet benauwd. Hij had een echte zitkuil, hoor. Ik zei nog zo dat ik het daar helemaal niet over wilde hebben. Bobby wist van de prins geen kwaad, die jongen deed nog geen vlieg kwaad en dat hij toevallig homo was, ach, ik wil het daar eigenlijk helemaal niet eens over hebben…laten we het over die foto hebben, nou, die foto dan, dat is omdat zij echt een hele goede, persoonlijke vriendin was van tante en dan wil ik gewoon wel in haar geval aan haar posthume wensen tegemoet komen. Ze hield heel veel van tante en die liefde was ook wederzijds,misschien was zij wel de enige liefde in tantes leven…”

Fred:”Oh, op die manier! Nee, nu gaat me een lichtje op! Ik heb altijd al gedacht dat tantelief zo lesbies als de neten was. Er zwermden altijd hele stoeten van die manwijven rond tantetje. En die tante Jenny dat was me ook een ex-pot, daar heb ik de schriftelijke bewijs stukken van. Tussen die paperassen zat een liefdesbrief van haar ex-minnares Trudy. Nou, dat is natuurlijk allemaal koren op mijn molen om aan te tonen dat die hele familie zo geschift is als bedorven melk. Niet dat het mij wat uitmaakt, hoor; ik vind dat allemaal vreselijk interessant wat de vrouwtjes met el-kaars poes onder de klamme lappen uithalen. Men moet uit het leven halen wat er in zit. Was die Miep soms die vrouw die dat pathetiese gedicht oplas, dat mens waar tante zo verkikkerd op was?”

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.