Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 december 2016, om 23:23 uur
Bekeken:
268 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
170 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Oooh! Harry Mulisch, dat is toch zo’n enige man"


Marjan: ”Oooh! Harry Mulisch, dat is toch zo’n enige man, die heeft laatst op mijn kamer nog in mijn tieten en mijn kut zitten knijpen van heb ik jou daar, dat kan hij toch zo goed. Veel beter dan schrijven. Hoeveel had Bob ook weer aan geld op zak?”

Fred: ”Dertien gulden, vertelde de officier van justitie mij en ze vroeg of ik dat geld wilde heb-ben, maar ik heb haar verzocht het aan een goed doel te schenken, dat leek me passender dan dat besmeurde bloedgeld aan te nemen. Daar pas ik toch voor! Dat hebben we toch niet nodig!”

Marjan: ”Oohhh, ze vermoorden je wel voor nog minder, voor een dubbeltje, hoor, d’r is hier in de buurt, mijn fiets is dus al weer gejat, hè, er is dan ook zo’n opvangcentrum voor drugs ver-slaafden hier om de hoek in de van Baerlestraat gekomen en sindsdien wordt er huis aan huis in-gebroken, mensen op straat neer geslagen en beroofd, om een paar schobbetjes snijen ze je de strot af of word je bedreigd door die schobbejakken met gebruikte injektiespuiten waar het aids-ofielenbloed nog aanvast gekoekt zit en dan zeggen ze met zo’n hoge, hese gedrogeerde zenuwe-stem dat ze aids hebben of ze zwaaien even met een zwaar geladen revolver en dan geven de ka-pitalisten, die werkers van de maatschappij direkt hun dikke portefeuille af, hè, dat zou jij toch ook doen, hè, dat is wel een beetje lachen geblazen als zo’n volvette veertig plus VVD-er wordt gerold.

Nou, jongen sinds die vestiging van dat drugspand loopt er regelmatig van dat zwaar gedrogeerde slag rond te sluipen op van die bordeelsluipers die alle fietsen jatten en een straat verder op weer voor een knaak aanbieden en ‘m vervolgens weer weg jatten, een volgende keer koop ik er zelf ook zo één van een junk, want ze kunnen allemaal de pestpokkepleuris krijgen en de graftakken en de kutkanker aan hun lip en ze hebben dus mooi al weer voor de tiende keer mijn fiets gejat en het was ook nog een hele mooie, zo’n opoefiets, daar fietste ik altijd naar de sociale dienst op als ik mijn weeksteun ging halen, weet je wel, een fiets waar ze vroeger in Heemstede, de kikkers en modernisten, dat was jij toch ook, allemaal op fietsten als ze hip wilden wezen en gezien wilden worden in de buurt”.

Fred: ”Ja, je hebt eigenlijk groot gelijk, natuurlijk, als je dan voor een koopje, zeg, pak weg een paar knaken een nieuwe fiets met zeventien versnellingen en een Mickey Mouse bel kan kopen van dat zootje tuig dan moet je dat maar gelijk doen, een prima deal, dan rouleert het gewoon in een gesloten circuit en is iedereen achteraf tevreden en jij ook. En beter een goedkope fiets, dan helemaal geen fiets, zeg ik maar altijd”.

Marjan: ”Doe niet zo lullig, want dat meen je helemaal niet. Een Mickey Mousebel, daar ga ik niet mee lopen! Nou, laatst nog hebben ze dus mijn fiets gejat die met een hangslot vast zat aan een lantarenpaal. En de polietsies doen ook niks, die zei dat ik gek was en moest gaan werken, dan kon ik een nieuwe fiets kopen!”

Fred: ”Hebben ze die lantarenpaal ook mee gejat of hebben ze die per ongeluk laten staan, anders heb je dubbel pech, want dan heb je helemaal geen licht meer voor de deur”.

Marjan: ”Doe niet zo lullig! Ik zit er maar mee! Weet je nog wel, over een fiets gesproken, dat jij in 1965 met Frieda ging en die was vier jaar ouder dan jij en dan zeiden oma en tante maar steeds: Op een ouwe fiets moet je het leren! Op een ouwe fiets is het zwaar trappen! En als je niet bij de trappers van die ouwe fiets kan schroeven we er wel een paar houten klossen op! En als ie zijn stuur maar kan houwen bij het rijen!”

Fred: ”En ze voegden daar ook aan toe dat een ouwe fiets beter trapte dan een nieuwe en meer smering van onderen nodig had! Of ze begonnen over zadelsnifters, die ze zelf aan gezondheids-zadels van damesfietsen hadden zien sniften en dat ik ook wel op een zadel snifter leek, want ik had een baard en daar bleef van alles in hangen. En of ik dat zadelsniften ook bij het zadel van Frieda deed”.

Marjan: ”Het was me wel een stelletje immoreel schorum! Wat zei jij daar allemaal op?”

Fred: ”Niets! Wat viel daar nou op te zeggen?Ik moet daar achteraf nog steeds wel om lachen en vertel vaak zulke hatelijke, smerige, sexueel getinte, gefrustreerde op- en aanmerkingen van oma en tante altijd door aan Misja en Natasja als we aan het kerstmaal zitten, dat is een gepaste gele-genheid”.

Marjan: ”En wat zeggen die dan? Vinden die het niet vreselijk?”

Fred: ”Welnee! Ze moeten er wel altijd heel erg om lachen, maar ze begrijpen het niet dat ik het daar tot mijn 24-ste heb uitgehouden. Zelf begrijp ik dat ook nog steeds niet. Ik kon geen enkele kant uit, geen geld, geen woonruimte, geen betaald werk, dat is het enige excuus dat ik kan verzinnen”.

 

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.