Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
13 december 2016, om 09:32 uur
Bekeken:
273 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
167 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Je deed het gewoon uit vriendendienst"


Ik behoorde eind jaren vijfig tot de eerste groepje mensen die  onder lei- ding van akela Simon Vinkenoog stickies rookte toen nog niemand dat deed. Ik ruilde ook wel eens een blues Elpee  uit de Checkers serie om voor een stickie. Eigenlijk zondegeld.

Die Elpees zijn nou Collectors’ Items. Ik ging met de Haarlemse Hanneke regelmatig op stap stuff halen in Amsterdam bij een stel halve zolen die bij de ABN bank bij het Leidseplein hun jeugdhonk in een portiek had den.

Hanneke. Een mooi, slim Joods meisje met lang zwart haar. Ze ging om met een onbenullige student psychologie.

Hij probeerde als langharige simulant  de militaire dienst te ontlopen.

Hij zou ze wel even piepelen als afgestudeerde psycholoog.

Het omgekeerde gebeurde.

Ze piepelden hem.

Hij maakte niks klaar.

Hij heeft de volle achttien maanden uitgediend als soldaat eerste klas. Je moet net zoals auteur dezes van goede huize komen om het op te nemen tegen het militaire kader.

Die psychologen waren toch ook allemaal watjes! Net als psychiaters en socios, zo gek als een draaideur !

Al die knulletjes uit de artistieke scene in Haarlem zouden er wel even voor zorgen dat ze binnen een dag de dienst uit werden gebonsjoerd.

Alleen mij lukte dat moeiteloos, maar ik ben een genie en spijkerhard, on-danks dat ik bij voorkeur in een bustehouder, nylons, jarretelgordel, tanga slipje, onderjurk en op pumps door het leven wals.

Het was in de tijd dat de bassist van het Pim Jacobs trio door  die vrese- lijke trut Rita Reys de combo uit werd gezet omdat hij een jointje rookte in de pauze als ze optraden, dat gaf hem inspiratie, maar dat mocht niet van die dikke stoot Rita Reys, die niet kon zingen  maar zich graag de Ne- derlandse Ella Fitzgerald liet noemen.

Laat me niet lachen. Nederlandse kunstenaars zijn groot in namaak. De Japanners van Europa. Ik heb de tijd nog mee gemaakt dat er niet gedeald werd. Je deed het gewoon uit vriendendienst.

Het was een sport. Het had ook iets idealistisch. Je zette je er mee af tegen de burgermaatschappij.

Avantgarde was het. Je deelde alles wat je had met elkaar, je stuff, je poen, je vrouwen, maar ook je lichaam als hedonist. Alles mocht en alles kon. De sex was spotgoedkoop. Dat sprak vanzelf, daar werd niet over geluld.

Terra incognita op moreel gebied bestond niet in onze ruime opvattingen.

Wij kotsten op de hard werkende, bleke kantoorlui, die om vijf uur ’s mid- dags op de Fongersfiets massaal naar huis reden.

Hoe vaak ging ik tegen vijf uur niet naar De Munt om daar op een bank te kijken naar de dromme kantoorlui die op de fiets voorbij trokken. Ik realiseerde me dat ik aan een verschrikkelijk noodlot was ontsnapt. En kwam er een paar kilo weed aan met een schip uit Verweggistan. Het ging dan in een Telegraafkrant verpakt recht door naar de Cotton Club op de Nieuwmarkt.

Een paar vrienden uit het Leidseplein milieu en ik maakten dat schoon en verdeelden het in kleine porties, samen met Martin Primadonna, de eerste beroepsneger van Amsterdam, die toen nog op een woonboot woonde waar half hip Amsterdam rond hing.

Een echte dobberneger dus. Alleen kwamen ze toen niet met miljoenen tegelijk naar Europa om dat uit te vreten.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.