Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
11 december 2016, om 10:31 uur
Bekeken:
273 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
173 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een louche tent, gedreven door een ex-S.S.-er "


Ik kende dus de naam van een van de grootste bazen die hele scheepsladingen has hier Nederland binnen brachten en ook namen van hun leveranciers. De shit was toen nog shit waar shitop stond. Voor een krats kocht je een stukje op de  Zeedijk van een of andere nikker.

Ik dacht: Bingo! Daar kan ik wat mee. Opportunity knocks! Pakken wat je pakken kan, dat doen ze allemaal in het land waar God alles verboden heeft maar iedereen doet waar ie zin in heeft. Ik sprong op de band-wagon. Als het moest zou ik hem met de namen die ik gehoord had hem flink onder druk zetten door te dreigen dat ik naar de recherche zou stappen.

Het was vanzelfspreken bloedjelink, want het ging om miljooenen en voor hetzelfde geld sloegen ze je eerst in elkaar met stalen honkbal knuppels of ze zaagden je aan stukken met een kettingzaag zoals kickbokser Bennie. Joegen je daarna ook nog een stop kogel door je kop als toetje na de hoofdmaaltijd, maar dan was je al lang lawaaaje en voelde je toch al niks meer. 

In Haarlem had ik toen na een akkefietje met Corrinne Corriebo al eens contact gehad met inspecteur Siekstra, die toen nog rechercheur was en mij voorstelde in het drugsmilieu rond De Ark aan het Klein Heiligland te infiltreren.

Een louche tent, gedreven door een ex-S.S.-er waar allemaal steun trek- kende langharige linkse would be artiesten uit Haarlem kwamen, die van de subsidie zich scheel kochten aan de hasj omdat ze verder toch niets om handen hadden dan zich suf roken en op het strand hun lul achterna te lopen, zoals de meeste subsidie vretende kunstenaars in de silver sixties.

Dat voorstel van de kit om de grote jongens aan te geven heb ik toen afgewimpeld, want ik houd niet van een dubbelrol.Jemoet weten waar je staat.

Ik ben niet voor verrader in de wieg gelegd en om je leven op  leugens te baseren om anderen erbij te lappen zoals mijn ouders, dat was niks voor mij. Ik was nu eenmaal niet het zoontje van de een of andere Friese NSB-ers uit Oldeboorn en houd het graag allemaal een beetje straight, weet je wel. Ik heb altijd meer in grote partijen gezien om door te stoten dan in het kruimelwerk, dat is makkelijker en je verdient er veel meer mee dan aan gesubsidieerde kunstenaars en artistieke steuntrekkers door vijf of tien gram per keer te verkopen met alle risicos van dien, want je verrader slaapt nooit.

Bovendien was ik dat artiestengelul meer dan zat, die lui waren allemaal voor militaire dienst afgekeurd op S vijf, te stom om voor de duvel te dansen, labiel, doorgaans verslaafd, behalve die ene aquarellist van Arti, die was tenminste nog marine officier op een duikboot geweest, iemand met ballen en een beschaafde vrouw, maar die bemoeide zich ook niet met die artistieke mafketels, die had net als ik ook schijt aan ze.

Ik noemde hem vanwege die onderzeeboot altijd de onderwater duikel revolutionair omdat hij zich nergens over uit liet, altijd op de achtergrond bleef en nooit op viel. Een echte kunstartiest, behoedzaam met iedereen mee lullend. Ik noem dat karakterloos. 

Een rustige, milde man met een stijl van aquarelleren die erg Frans, krul-lerig aan deed. Typisch krachteloos Rijks akademie werk zoals al die akademie pikkies en mafkutten. Not my cup of tea, maar dat maakt niks uit. Smaken verschillen. Doorsneewerk waar elke kunstenaarsvereniging in grossiert.

Die aquarellist was iemand die door een periscoop naar de werkelijkheid keek en voorzichtig zijn kansen in schatte om daarna pas een doel missende torpedo in gezelschap af te vuren. Vijand in zicht. Dat krijg je als je lang in een duikboot hebt opgesloten gezeten, dat heb je met al die lui uit het leger, die hebben allemaal een slag van de molen gehad en weten wat ze doen om een ander de vernieling in te helpen.

Een behoedzame opportunist tot en met, die ex- officier, dus buitengewoon populair in kunstenaarskringen. Ze voelden zich in de zestiger jaren op Arti stuk voor stuk miskende Picassos, maar konden nog geen streep recht trekken op een doek. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.