Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
10 december 2016, om 15:52 uur
Bekeken:
291 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
165 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Hans Wesseling was in kleine kring beroemd"


Hans Wesseling was in kleine kring beroemd omdat hij ooit eens een opzienbarend manifest schreef voor een tentoonstelling van Jan Cremer.

“Op beschadigde poten lopen”, heette het pamflet.

Ik heb Hans ook nog eens ontmoet bij huisarts Peter Lens in Haarlem, die toen als keurige krullenbol nog niet gepromoveerd was.

Via Hans Wesseling kwam ik eenmalig op het atelier van de kunstschilder Jan die ik via mijn vriendin Aletta had leren kennen, die hadden allebei hele goeie dealers, voor weinig geld veel hasj, een hele puntzak vol en van een prima kwaliteit.

Ik ben toen samen met Aletta nog knetterstoned geworden op het atelier van kunstschilder Jan in Den Haag.

Het leek alsof je op wolken liep. De vloer was van rubber. De rest ook. Ik speelde die middag dus verder niks klaar met die mooie, langharige stoei- poes naast mij op bed.

 Elke woensdagmiddag kwamen studenten Nederlands van de UVA Arie Visser, de latere junkiedichter en de vol gevreten Bubble Gumm langs om hasj te roken in mijn woning aan de Nieuwe Spiegelstraat in Amsterdam, dat vonden ze hip als student en, dat wil Bubble Gum nu niet meer weten als VVD stemmende Veilinghouder in Haarlem.

Bubble liep rond in een witte, Indiase jurk, dat was modern in 1969, vond hij. In Haarlem liepen veel soort gelijke fake figuren en travestieten rond, die asthmasigaretten verkochten als hasj aan would be kunstenaars als de te- kenleraren Gerrit Buitendijk en Willem Snuitkever, die overdag in een keurig drie- delig pak voor de klas stonden en ‘s avonds een met verf be- smeurde jeans aan trokken en namaakhippiekettingen plus leren gladia-torbanden om  nek en polsen hingen om hip te zijn.

In Haarlem was in de Silver Sixties alles fake en dat zal altijd zo blijven. Haarlem werd omringd door gekkenhuizen en debielenscholen.

Die Heemsteedse en Haarlemse huisvrouwen die daar in hun vrije tijd schilderen, plakken in hun nieuwbouw rijtjeshuurwoningen nog steeds Franse teksten  met spelfouten onder hun kliederwerk om indruk te ma- ken op de buren van drie hoog in een nieuwbouwwijkje. Die teven kregen allemaal een gesubsidieerd ateliertje in het Rozenprieel als ze maar ge- noeg artistiek uit hun ogen keken met hun opgebonden tietjes, daar ging elke culturele ambtenaar voor plat.

 De sien veranderde. In die Amsterdamse discotheek vlak bij het Rem- brandtsplein-ik zal geen namen noemen- zag ik wel hoe heavy het er aan toe ging bij het dealen, duistere tiepes met revolvers onder hun leren jas, paranoïde blikken en bedreigingen over en weer, elkaar rippen met slech- te kwaliteit, bloederige vechtpartijen die met scheermessen, looien pijpen, ploertendoders en honkbalknuppels werden beslecht heb ik regelmatig op het Rembrandtsplein en aan de Amstel mee gemaakt als ik met de lang- harige Aletta uit ging naar de Phono bar, daar vielen soms doden bij. Na afloop van elk weekend lagen liters bloed en hele happen mensenvlees op straat. Hondenvoer, dat was in een mum van een tijd weg. Het deed me denken aan het einde van koningin Jezebel in het Oude Testament. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.