Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
8 december 2016, om 21:39 uur
Bekeken:
272 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
160 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Toneelvoorstellingen werden gesaboteerd"


Een vriend van Teun Steun was de agressieve JanJoris Laminaat, een be roepswerkeloze acteur, die politie agenten uitdaagde door een vuurtje te vragen voor zijn stick ter grootte van een kleine conifeer.

Een uur later stond hij met tomaten en rotte eieren te gooien en te schreeuwen naar gevestigde acteurs als Ko van Dijk, Willem Nijholt en actrices als  Ellen Vogel dat ze fascisten, kapitalisten en nazis waren. De etiketten die extreem linkse beroepswerkelozen plakten op alles en iede- reen die ze niet welgevallig waren.

De broer van JanJoris Laminaat was initiatiefnemer bij de Satanskerk. Duivels lekker. Een lekker fris stelletje. Er waaide een nieuwe wind door Nederland. Toneelvoorstellingen werden gesaboteerd door raden-communisten. De goed gesalarieerde ambtenaren van CRM kozen de kant van de linkse extremisten. Dat hadden ze geleer op de asoosiejale acade-mie.

Simon Vinkenoog was een van onze vaste klanten en een Kennemerland- se graficus, een halve zool uit Haarlem, die zijn burgermansbaan had op- gezegd om voor kunstenaar te gaan spelen, en dankzij diefstal, fraude en kunstvervalsingen twee keer in de bajes terecht kwam. Niet iedereen was zo slim als GeertJan Jansen die met zijn oplichten over al mee weg kwam. Haarlemse contraprestatiekunstenaars waren de hele dag zo stoned als een garnaal, zaten zomers op het strand en in het kielzog daar van heel wat leerlingen van de kunstnijverheidsschool, met meestal een rijke pappie en mammie en een flinke toelage, dus die kochten zich ongans aan weed, pep en LSD trips om ook mee te doen.

Heel veel Haarlemse nep- en namaak kunstenaars waren vaste klant, die hadden toch niets anders omhanden dan de hele dag op het strand te zitten roken, want kunst maken, nee, dat deden ze niet, dat was niet hip, dat von- den ze commercieel, dat was rechts. Handje ophouden bij de contraprestatie was het hoogt bereikbare voor ze. Ze leefden van de riante kunstenaarssteun, zoals dat weke chirurgenzoontje Remmie Rammelzee met zijn van oud roest in elkaar geknutselde vullisbelt plastiekjes expo-seerde in Gallerie Gammelstrand of die halve zool Hannes Klomperman met zijn debiele kinderen en een hele stoet beroeps- werkeloze parasieten die daar omheen hingen.

Hannes noemde zich in navolging van Johnny van Doorn Electric Jesus. Bij tentoonstellingsopeningen sloeg en trapte hij van de straat geplukte fietsen in elkaar. Lekker hip. Het zal je fiets maar wezen.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.