Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
8 december 2016, om 17:58 uur
Bekeken:
300 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
201 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ik was een van de eerste pleiners"


Ik ken een Groninger kunstenaar, ik mag zijn naam niet noemen, maar die is door zijn benauwde fijn grisitlijke dwang geloof zelf net een stijf stokstaartje met een befbaard en trillende snor. Stijf gereformeerd. Stokstijf. Daar heb ik niks mee. Ik wil reuring in de tent. Matschudding! Je moet toch wat in het leven, want dat duurt maar even…Het leven is een eenmalige aanbieding en wordt niet in de uitverkoop gegooid als het aan mij ligt.

Je moet er uit halen wat er in zit !” zegt hij mistroostig.Hij wijst naar buiten waar lijn negen net voorbij rijdt. 

“Hier in de buurt, op twintig minuten loopafstand van het Rokin heb ik twintig jaar geleden op het Leidseplein mijn absolute glorietijd gehad. King of the beats, weet je wel en dat is heel wat anders dan King of the beat, want daar zit geen muziek in. Ik was een van de eerste pleiners. Eigenlijk de allereerste pleiner. De Oer pleiner bij uitstek, nog voor er pleiners waren. Ja, toen was een pleiner nog een pleiner en Amsterdam een Magisch Centrum.Ik heb het plein gemaakt. Het plein heeft mij gemaakt. Yin en Yang, weet je wel. Symbiose. Het derde oog. Ik hield het zelden droog. Zat hele dagen aan de toog.  Ze noemden mij een Barfly op het Plein. Daarna heb ik het Plein en de Pleiners in up tempo zien veranderen maar ik ben niet mee veranderd. Ik ben wie ik ben en ben daarom ook dezelfde gebleven na mijn elfde.  De Onbekende Stille, die nooit wat zei. Het ging mis toen bekakt pratende, lullige corpsstudenten medicijnen en gynaekologie het plein ontdekten als sexuele speeltuin, toen was voor mij de sjeu er af. 

Zelfs die van zijn gereformeerde geloof afgevallen  luldebehanger zoet ge- vooisde zanger Rob de Nijs liep op zaterdag avond op blote voeten Reyn- ders binnen.

Barefooting, noemde hij dat. Niet origineel; hij had ’t gepikt van een sixties popsong. Hij dacht dat ’t erbij hoorde om Jezus sandalen te dragen of blootsvoets voort te schoffelen over het besmeurde asfalt. Op zondag mocht hij nooit van de dominee naar de kroeg.  Het enige dat hij mee had gemaakt als leerling van de gereformeerde drie jarige HBS was de regen die zachtjes op zijn zolderraam tikte en daarna zette hij een kaars in de vensterbank. En waarom in Godsnaam? Mijn toenmalige gepassioneerde minnares Alice  heeft bij hem in de klas gezeten, die kan het weten. Ze vond hem een lulletje. Ik woonde naast de altsaxofonist Hank Hemeltjerijk, die op woensdagavond altijd een jamsession had op de eerste etage boven de antiekwinkel van Bertha Boothenbauer in het Spiegel-kwartier. Horen en zien vergingen je als hij harmonieleer aan het oefenen was, dat deed hij met zijn hele lijf. Stampen op de maat op de vloer met zijn schoenmaat 52. Enorme kanos liet hij zich aan zijn poten aangieten bij de een of andere schoenenreus of de Bata met hoefijzers er onder. De schoenen schimmelden onder zijn poten weg omdat hij zweetpoten had. Het was slechts namaak wat hij speelde. Achterhaalde bop clichés. Charlie Parker in zakformaat, maar dan zonder talent, zonder formaat en zonder  zak.Een Oostenrijks blaaspoepen orkest in vetleren korte broeken was er niks bij. Charlie Parker droefsnoeterige kolerere zenuwelijers-muziek voor studenten en die gemankeerde auteur Henk Romijn Meijer, die altijd met hoofdpijn is volgens dat interview in VN. Hail hail Rock and Roll en No More Blues. 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.