Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
3 december 2016, om 09:39 uur
Bekeken:
293 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
188 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ga een potje krassen!"


Opeens was alles weer mogelijk en werd mijn vrouw een poos opge-nomen in het lijpespeis en was er weer rust in de buurt en had ik zelf zoiets van een 120 krassen her en der op mijn lijf, maar dat kwam door de nagels van mijn vriendin.

Een echte lekkere krabbenkat, die diep in de SM wereld zat en was er werkelijk geen een onbeschadigde auto of kerel meer in de straat te be-kennen.

Ze vloog ze allemaal aan met d’r habit.

Op een gegeven moment trof ik na enige tijd wederom een forse kras aan op de lak van die betreffende auto, want als ze mij niet kon krassen moest ze dwangmatig iets anders krassen en navraag bij de psychiater deed mijn angst al bevestigen. Als ze lastig werd zei ik vaak: Sodommieter toch op en ga een potje krassen!

Mijn vrouw zwierf dus alles onderkrassend half waanzinning in d’r blote togus op straat, was weer even snel ontslagen als draaideur cliënt van de GGZ in het kader van de bezuinigingen op de gezondheidszorg en verviel blijkbaar weer in het oude patroon, maar aangezien juridisch de bewijslast niet gelijk rond bleek te krijgen viel er erg weinig tegen te beginnen –er was een tekort aan surveillanten- of men zou dan hele nachten moeten gaan posten voor de kartonnen doos waarin zij tijdelijk haar intrek had genomen en nogal wat ongedierte tierig in weelde. De platjes bulkten haar de besmeurde slip uit, de luizen marcheerden in optocht naar haar toe, die hielden wel van een stuk ongewassen.

Juist in die tijd werkte ik nog part time in het lager onderwijs en was het zo om en nabij de kerst en kreeg ik van een Karel Kreukniet een kerst-pakket met een half rottend konijn, in die zin dat het zwart uitgeslagen schimmel konijn al half gestroopt was door zijn echtgenote, maar dat de behaarde poten er nog aan zaten.

Ik was toch al woedend over dat kolerewijf van mij dat maar tekeer ging in haar wanen en de door haar aangebrachte beschadigingen van de auto dat ik de poten van dat konijn eraf heb gezaagd met een handzaag en in de brievenbus heb gedaan van Karel, ook omdat hij dacht dat zijn geheime liefdesvriendin zich al aan mij als mooie jongen over gegeven had en langs de klant van de weg sliploos lag te wachten met gespreide dijen tot ik voorbij zou scheuren in mijn bolide met verchroomde, dubbele uitlaat, dus kon hij toch van huis uit geen punt meer zetten, omdat ik  haar claim-de als veroverd en bezet gebied, in de liefde is het net als in de oorlog van alles veroorloofd, waarin ik mij echter vergiste en heb s’avonds gelijk mijn echtgenote op haar GSM in haar doos gebeld en toen vertelde ze me dat ze er ook niks aan kon doen dat die onderwijzer ook zo was, hij leefde in zijn eigen gedachtewereld, maar dat God haar al weer de opdracht had gegeven de auto’s te vernielen, ook die auto van Oliphaer Holvoet en Maartje Naerebout, die er naast stond geparkeerd.

Ik gaf toe dat het wel een beetje overdreven was dat ik de wielen er af had gehaald en het voertuig op kistjes had gezet, maar als ik eenmaal bezig ben kan ik nu eenmaal moeilijk stoppen dat hoort bij mijn ziektebeeld als paranowiede schizofreen met borderline trekken, waardoor ik plotseling tot daden als brandstichting en aanranding van personen van de vrouwe-lijke kunne kan overgaan in mijn agonie op een beter wereld.

 

Ik bleef vriendelijk met haar praten en zei dat ik net als haar ook een beet-je in de war was omdat ik bij het sociaal werk en de GGZ liep en dat ik het was geweest die die bebloede poten met een hondendrol er bij in de bus had geflikkerd en ook opdracht had gekregen van God om bij haar de ramen in te gaan gooien, een brandbom naar binnen te werpen, als ze het nog een keer zou wagen in mijn straat ( ik noemde de naam die eigenlijk geheim moet blijven, de Palestrinastraat) een auto te gaan bekrassen en dat ik al een emmer met grote stenen klaar had staan, echte kasseien die ik in Antwerpen uit de grond had getrokken om een optocht van tegenstan-ders van Vlaams Belang te torpederen en ik vanuit het Zoenvispark ( zij keek op het park uit) met gemak ook haar ramen zou kunnen inkegelen op de eerste verdieping van het flatcomplex aan het Isis Nedloniplantsoen en nog een doos steelhandgranaten had liggen uit de tijd dat ik nog als unteroberhinundwiederscharführer bij de paramiliatire Einsatzgruppe van de SS diende. Keurige jongens overigens, en voor de leden van de SS Reitergruppe hadden we diepe minachting, want dat waren me toch een mietjes.

 Ja, ja , gek of niet gek maar ze begon te jammeren dat ik dat niet moest doen en zo en heb ik opgehangen maar nooit later enige vorm van kras-sen meer kunnen aantreffen in de buurt op autos dus zo gek zijn sommig-en ook weer niet en zo kan je het allemaal ook aanpakken en recht breien in plaats van een handgranaat in haar doos te gooien? Ze huisde met haar eigen ouwe kouwe doos in een ouwe kartonnen doos. Doos zoekt doos.

Die klootzak van een psychologiater wilde immers niks ondernemen ver-der ? Soms moet je eigen rechter spelen in het leven toch ? En dan kwak je een kassei van een meter af stand in iemand zijn bek!

Tja zijn leuke dingen voor de mensen zou Fred van der Wal zeggen. De mensen nemen vaak alles maar aan van zo’n dokter of ook wel van de overheid en dat moet je nooit doen.

Okee, je moet niks afslaan behalve vliegen, muggen en klaplopers, die gore uitzuigers, maar voor de rest moet je alles accepteren wat er op je af komt.

Zo lang je een granaat maar hoort huilen is het bukken geblazen en hopen dat ie bij de buren van drie hoog naar binnen vliegt. Er is aan een tering-wijf met d’r bloempotkapsel toch niks verloren!

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.