Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
1 december 2016, om 19:03 uur
Bekeken:
279 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
209 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Fred van der Wal gedwongen om de kweekschool te volgen"


De Bigot tak van Cees Bigot (in Frankrijk komt de naam even vaak voor als de naam Jansen in Nederland) lijkt nu, anno 2001, in Neder land vrijwel uitgestorven, waarmee wederom de Bijbel toch gelijk krijgt met de veel-zeggende tekst: ”Een familie die tegen zich zelve verdeeld is gaat ten onder.”

Eén telg van de Bigots (M. Bigot) heeft in de overmoed sommige Bigots zo eigen, gemeend zijn gehele foto album met amateuristiese vakantiekiekjes en fotos van zijn kinderen op het internet te moeten plaatsen. Het is kenmerkend voor het exhibitionistiese gedrag van enkele Bigots. Een conglomeraat va de laatste Bigots huist te Huizen .

 

In 1899 publiceerde L.C.T. Bigot (Louis Corneille Thibault Bigot, geb. 1 dec. 1867 te Amsterdam – 1 dec. 1951 te Arnhem), hoofd ener lagere school te Amsterdam het nog steeds goed leesbare histo riese, populaire boekje “Uit Amsterdams Verleden,” 126 pag. geb. in linnen harde kaft, diepdruk, voorzien van plaatwerken en een plat tegrond. Fred van der Wal verwierf het boek in 1996 in een antiquariaat te Leeuwarden voor f 25,-. Later maakte de zeer ambitieuze L.C.T. Bigot (direkteur van de hervormde kweekschool te Arn hem) naam met publikaties op het gebied van de pedagogie, topogra fie en de psychologie . Het leerboek “Inleiding tot de psychologie” werd geschreven door hem met twee co-auteurs en o.a. in herziene uitgave gebruikt op de Da Costa kweekschool te Bloemendaal in de zestiger jaren toen Fred van der Wal tegen wil en dank door zijn burgerlijke, fantasieloze opvoeders gedwongen deze opleiding volgde. Zij verboden hem naar de akademie voor beeldende kunsten te gaan alhoewel in de beeldende kunst al van jongs af aan zijn groot ste talent lag. De direkteur van de Rijksakademie neemt Fred van der Wal in 1959 niet aan omdat zijn opvoeders blijven weigeren toe stemming te geven. Begin jaren zestig was deze schriftelijke toestem ming van de opvoeders nodig als een jongeman (of -dame) naar de akademie wilde. De direktie van de akademie eiste eind vijftiger- be gin zestiger –jaren van de leerlingen optimale maatschappelijke aan gepastheid en ingetogenheid. Lang haar werd bijvoorbeeld niet geto lereerd. Wellicht heeft de Rijksakademie om deze redenen tussen 1945 en 1970 zo bijzonder weinig aan talent afgeleverd . Ook de tweede keuze van Fred van der Wal om de Rijksnormaalschool voor tekenleraren in Amsterdam te gaan volgen wordt door de (zeer ver mogende) grootouders afgewezen met het argument: ”Dáár kun je je brood niet mee verdienen. Zeker je leven lang op ons parasiteren, hè! Dat kennen we wel van je vader! Je gaat naar kantoor, de kweek school, de landmacht of de marine! Dáár maken ze een echte kerel van je!”

 Toen Fred van der Wal als 18-jarige aan zijn opvoeders vroeg om au to te mogen leren rijden werd het smalend afgewimpeld met: ”Een schoolmeester gaat maar op de fiets, die kan van zijn leven geen au to betalen!”

 Wildebras Pauky Bigot , (geb. 29 febr. 1920 te Amsterdam) doch ter van August Louis Thibault Bigot (gehuwd met Hermine von Kuss, geb. 7-7-1880,overleden 30-12-1958) en kleindochter van C.P.T. Bigot doorliep de toneelschool in de jaren 1937 tot 1940, maar was door haar huwelijk slechts korte tijd aan het toneel. In 1951 emigreerde zij naar Australië waar zij tot haar dood bleef wo nen. Zij was enige tijd gehuwd met de uit Groningen afkomstige lich telijk arrogante dichter Koos Schuur , die zij tijdens de oorlog ont moet had in het grachtenpand van Lotte Ruting waar woeste feesten werden gehouden. Pauky Bigot en Koos Schuur gingen vlak na hun huwelijk in 1946 wonen aan de Sarphatistraat 60 twee hoog (zie pag. 89, ”De vrienden van weleer,” Piet Calis), hetzelfde pand waar Henk van der Wal zijn kantoor hield. Ongetwijfeld heeft hij het paar in een tijd van grote schaarste aan woningen een riante woon ruimte aangeboden.Van enige dankbaarheid bij de Bigots was zoals gebruikelijk uiteraard geen sprake .

 In de oorlog nam de romantiese, wat schwärmerische Pauky deel aan het verzet (de groep waar zij bij aangesloten was zorgde voor onder dak voor neergestorte geallieerde piloten), een gezelschap dat op dus danige gebruikelijke amateuristiese wijze was georganiseerd dat de gehele verzetsgroep door de S.D. werd gearresteerd op een adres aan de Willemsparkweg te Amsterdam zuid. Pauky, die voor zichzelf in de historie een heroïese rol zag weg gelegd, als een ware dominan te S.M. Meesteres gehuld in een lange zwarte leren jas, liep de hele oorlog met een geladen revolver op zak, maar onduidelijk was of zij het wapen kon hanteren, hetzij ooit gebruikt heeft. Als door een won der is zij niet ter heropvoeding naar een concentratiekamp gestuurd. Pauky kreeg al in 1947 problemen met haar romantiese, wereld vreemde dichter-echtgenoot, die om zijn huwelijk te redden naar Aus tralië wilde emigreren waar de onmogelijke Pauky er alras vandoor ging met de melkboer (een verhaal altijd weer even smakelijk en met veel leedvermaak opgedist door de oma en tante van Fred van der Wal) waar zij (Pauky) in de jaren negentig overleed .De aan vankelijk ouderwetse, traditonele powezie van Koos Schuur werd vernietigend besproken, afgemaakt, gefileerd en meedogenloos afge serveerd door auteur W.F. Hermans o.a. in “Mandarijnen op Zwavel zuur” (pag.13,93-94) en ex-Groninger Koos koos deze keer na het fa len van zijn huwelijk eens geen windeieren voor zijn geld maar werd door bemiddeling van Geert Lubberhuizen, direkteur van de Bezige Bij, een goed betaald direkteur van de Europese Boeken Club.

 Koos Schuur publiceerde over zijn jaren in Australië 1951-1963 “En de Kookaburra lacht,” met als ondertitel “Brieven van een emi grant.”

 Het zeer gedateerde, gortdroge, oninteressante brievenboek dat bol staat van zelfbeklag en onmacht om zich een inkomen te verwer ven en zijn overspelige, gederailleerde echtgenote in toom te hou den werd uitgebracht in 1953 en door sommige van Fred van der Wals brave familieleden (o.a. Roelof Scholten, ex-direkteur blo school te Haarlem) als “schokkend” ervaren. De klaagbrieven zijn ge richt o.a. aan de nu al weer geruime tijd glad vergeten Jan Elburg , Wim Schouten , Lotte Ruting, Bert Schierbeek ,Geert Lubber huizen , Hugh Jans, Gerard Diels, Dirk de Jong en drie brieven in het boek zijn gericht aan Ton Bigot, de laatste verzonden 15 febr. 1953.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.