Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
17 november 2016, om 09:53 uur
Bekeken:
284 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
163 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Ze waren het er over eens ..."


Hij droomde of was het je reinste werkelijkheid? Een nachtmerrie leek het wel. Wie hij ook verwacht had in zijn stoutste droom, die lummel niet! Wat kwam die luldebehanger hier uit vreten in dromenland? 

Carel Kwaaitaal, een van de meest stramme ouderlingen in zijn zwarte doodgraverspinguin pak. Wat kwam die knakker elke keer eigenlijk doen op de wekelijkse literatuuravond van de gristelijke jongemannenvereniging Op waartse Wegen Die Nergens Toe Leiden?

De literatuuravonden waren om streden onder de stijl gereformeerde kerkgangers. Ruurd Wallibi, journalist bij de Gereformeerde Felicitasbode, was dan wel de clown van de gemeente, maar ook de voornaamste spreekbuis van de tegenstanders. Hij beweerde dat het enige boek dat de moeite waard om in te kijken de Bijbel was en dan liefst in de Staten-vertaling, verlucht met stichtelijk etsen van Rembrandt.

Rembrandt, de prins onzer schilders. We moeten terug naar de tijd van de slavenhandel van de VOC want anders komt het niet goed met ons landje waarzelfs de ministers mee varen op de homo boten met hun hoed voor de gulp om de erecties die je om de oren vliegen te verbergen! Is dat de soms de roze paarse politiek? Moeten we dat als normaal beschouwen? Welnéé!  zei hij vaak.

Carel Kwaaitaal zat meestal in een driedelig krijtstreepjespak of een zwarte out-fit die hij van zijn overgrootvader had georven met een wasbleek, geel perkamenten, kalend hoofd in de ouderlingen bank, het weinige hoofdhaar als een helm over de schedel gelegd met brilkriem en een bevroren glimlach om de dunne lippen in ademloze bewondering op te kijken naar dominee Snijdoodt, die hoog verheven vanaf de kansel meters boven de kerkgangers op sombere toon zijn hel en verdoemenis preken de galmende koude kerk in donderde en alleen ophield als de zwarte collectezak aan een lange steel in de ijzeren calvinistische klauw van broeder Fijnvandraat door de rijen ging. Zowel Carel Kwaaitaal als broeder Fijnvandraat spraken tijdens de koffie in de consistoriekamer achter hun hand vaak minachtend over de preken van de in hun ogen te lichte Ds. Snijdoodt. Ze waren het er over eens dat de inhoud op het nivo van de eerste klas Zondagschool lag, de ruif der genade bij dominee wel erg voor over hing, zodat ook zondaren gered zouden worden die het als mannen met mannen deden en vrouwen met vrouwen, behouden dankzij de Algenade zoals de Bartiaanse theologie beweerde.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.