Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
15 november 2016, om 23:03 uur
Bekeken:
277 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
174 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Voor je het weet zit de mat ook nog onder! (deel 3)"


Aanranding in de bajes? Dat werd oogluikend door de cipiers toe gestaan als het een nieuweling betrof.  Ze keken toe en genoten er van. Beestachtige rituelen. De ene man die de andere onderwierp. Het was in de lik knokken of neuken. Nou koos ik als ex-vechtsporter voor knokken.Ik had jaren lang judo, jiujitsu en karate gedaan dus ik was wel wat gewend als black belt.

Even pimpen zo’n ondeugend reetje, dachten ze  toen ze me zagen.Dat viel dus lelijk tegen.

Een initiatie rite, waar auteur Jef Geeraerts zo tuk op was in zijn eerste boeken. Je moet toch wat als man; je kunt je niet de hele dag zitten af-trekken op de Playboy of op de “ Biggies and Plumpers” die dikke wijven blaadjes van de veertig plus volvetste ter wereld.

Big Boobies vind ik als blad door de bank genomen wel beter dan de Playboy, ook vanwege de indepth interviews. New journalism, maar dan weer in een andere neo-neo jasje”.

 Die moordenaar in dat TV programma, die an sich helemaal niet zo intelligent was, had een doofstomme, blinde gevangene, die lezen noch schrijven kon en praten al helemaal niet, toch lezen en schrijven geleerd met veel kunst en vliegwerk. Vraag me niet hoe of wat, maar hij had het ‘m gelapt. Congratulations & Celebrations van alle kanten, dus echt zo van kant aan mijn broek wie er mee doet met zijn handje. Ze hadden op de mediese afdeling een handvol chips in de hersenpan van die doofstomme geplant en toen werkte zijn gammele harde schijf weer wat op 5400 toeren.

Zo zie je maar weer dat waar een wil is daar is ook een weg. Daarnaast had die crimineel nog een bijzonder talent; hij kon een brandende gloei-lamp op eten met schroeffitting en al, maar niet met bajonet fitting en ook geen fietslampjes, fietsbellen of achterlichtjes, dat vond hij net snoepjes voor mietjes, flikkervoer, nee, dat was hem veel te min. Het moest knarsen tussen de tandne en kiezen.

Crazy Kidd Stuff , noemde hij dat laatste.

Ik denk dat hij een Mickey Mouse fietsbel bedoelde, daar heb ik ook altijd een hekel aan gehad. Ik prefereer Donald Duck als strip figuur en ook als fietsbel.  Enige tijd heb ik Donald Duck sokken gehd maar die zijn uit mijn huis gejat. 

TL buizen had die crimineel wel geprobeerd als ex- degen slikker om te pijpen maar was daar halverwege in blijven steken. Ik verstond Greasy Kidd Stuff in plaats van Crazy kid Stuff, dus ik dacht dat hij de versnel-lingsnaaf er ook nog bij naar binnen slokte, maar dat was toch niet zo, dat was weer de hobby van een andere gevangene.

Dus vraagt die gladde presentator hem als eerste hoe die daar nou zo toe gekomen was om gloeilampen op te eten en of ze beter smaakten met peper en zout of zonder, dat wil iedere kijker toch wel even weten voor ie zijn wijf op de driezitsbank pakt in de missionaris stand. Hij had geen duidelijke verklaring, maar wile toch een poging wagen.

“Ik weet het niet, maar het heeft wel altijd in mij gezeten. Het is een drang die ik niet kan weer staan! De gevangenis dominee zegt dat het allemaal door de liefde komt, dat je dus eigenlijk het licht van de wereld wilt zijn, zoal de Heilige Schrift zegt, maar dat kan niet, die taak gaat een normaal mens te boven, dat we ten we allemaal, dus blijft er niets anders over dan een gloeilamp door te slikken. Wel goed kauwen eerst anders blijft de gloeispiraal gemakkelijk in je strot steken, net als graten bij een vis, daar schiet niemand wat mee op en lig je weer weken lang in het gevangenis-ziekenhuis aan je bed geboeid.

Ik heb toch al zo de pest tegen intraveneuze dwangvoeding. Geef mij maar een driedubbele Big Mac met een liter cola! The All American Way…” zei hij grijnzend.

Door de gristelijke naasteliefde voor zijn naaste slokte hij dus zestig watt lampen naar binnen. Daar zat het panel wel even mee, want ze zagen liever dat hij een honderdvijftig watt lamp op at, dat heeft meer status in een land waar alles wat Bigger Best is. Er moest overlegd worden. Kon het wel of kon ‘t niet en was het niet tegen de grondwet en de zwijgende meerderheid om dit openlijk te vertonen? Na een paar minuten kwamen ze tot concensus; hij mocht een gloeilamp van zestig watt op eten voor de camera, maar niet een van honderd watt. Dat heeft hij toen gedaan, maar vond lampen van het merk Osram toch heel wat beter smaken dan van Philips.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.